'Ouders, sla de handen ineen voor de strijd tegen obesitas'

Slank blijven kan niemand in z'n eentje. Ouders moeten de leiding nemen om hun gezin slank en gezond te houden, vindt Renée Braams.

© THINKSTOCK

Op die ene hete dag vorig weekend zag ik in het zwembad, hoe dik de Nederlander is geworden. Je ziet geen ribben meer door de huid heen schemeren, geen knokige ledematen, geen geprononceerde heupbotten. Mannen, vrouwen en kinderen zijn verpakt in een dikke laag sponzig vet. Bij de mannen prijkt daarbovenop een dikke pens, bij de vrouwen nemen de armen en benen enorme proporties aan. Bijna geen kind zie ik met een plat, gespierd buikje. Is dat nou erg? Mij lijkt het dat je elke lichtvoetigheid verliest, als je dag in dag uit twintig kilo overgewicht meezeult. Je lichaam, dat heb je toch te koesteren?

Slanke omgeving
Voedingswetenschappers stellen dat niemand het in z'n eentje redt om gezond te gaan eten, dus dat de omgeving slank moet worden: broodjes gezond en bekers fruit in de winkeltjes op stations, speeltuintjes op elke straathoek, extra fietspaden, trappen, kantines zonder kroketten. Dat niemand het in z'n eentje redt om gezond te blijven, geloof ik direct. Maar ik denk dat je de verantwoordelijkheid moet leggen in kleinere kring: bij het gezin.

Ik had zelf in 1989 nooit kunnen stoppen met roken (twee pakjes Marlboro per dag) als ik toen had samengewoond met een roker. Ik weet dat ik dat niet had gekund. Ik had ook niet kunnen stoppen, begin deze eeuw, met dagelijks wijn drinken om de werkdag weg te spoelen, als mijn man niet had voorgesteld om voortaan één fles wijn per week te kopen. Er is door de week nooit meer alcohol in ons huis, en wat geeft dat een rust en een verlichting.

Ouders moeten de leiding nemen om hun gezin slank en gezond te houden, het is hun taak, niet die van de overheid. Hoe moeilijk het ook is om nee te zeggen tegen dat zoveelste ijsje - je bent toch bang dat je kind je niet aardig meer vindt - zeg nee, want je bent opvoeder.

Koekjes
Mijn man gooit het laatste jaar geen pakken koekjes meer in onze kar bij de Lidl. 'Waarom koop je nooit meer koekjes?' vraag ik. Hij heeft met een app op z'n iPhone uitgerekend dat in drie van zijn favoriete chocoladekoekjes evenveel calorieën zitten als in een diepvriespizza, zegt hij. En hij wil geen zwemband. 'En ik zag laatst een foto van mijn vader toen die halverwege de veertig was: een vrij slanke man met een flinke buik. Hij heeft diabetes gekregen. Dat wil ik niet.'

Onze studerende zoon is heel blij dat er geen koekjes meer in huis zijn. Die haat koekjes in huis. 'Als je je verveelt, ga je steeds naar de trommel lopen en er een paar pakken, en als je dan vol koekjes zit, voel je je alleen maar heel naar.'

Hij is, geïnspireerd door een medestudent, helemaal op de gezond-eten-toer. Minder vlees, weinig suiker, donker brood. Als hij kookt, krijgen we vegaburgers. Op zijn verzoek eten we nu wekelijks zilvervliesrijst. De rest van het gezin bliefde liever basmatirijst, maar is door pure gewenning de zilvervliesrijst lekker gaan vinden.

Ouders, sla de handen ineen. We moeten elkaar helpen, om onze kinderen de straf van levenslange zwaarlijvigheid te besparen.

Renée Braams studeerde Nederlandse taalkunde en was van 2002 tot 2010 eindredacteur van de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden