Column

'Ouders doen nog steeds niet aan seks. Nee, gelukkig is er dokter Corrie'

Een ding verandert nooit. Kleine kinderen mogen je dan in de rij bij de kassa van Albert Heijn vragen hoe dat kind toch in die buik komt, thuis praten ze niet over seks, schrijft columnist Lidy Nicolasen. 'Dokter Corrie vertelt resoluut en onomwonden alles wat kinderen niet een keer maar honderd keer willen horen.'

Kamerleden ontvangen bijna 8.000 handtekeningen tegen de 'seksdokter', uit handen van Comité Bezorgde Ouders. Tegenstanders van Dokter Corrie in het Schooltv Weekjournaal (NTR) hopen hiermee de rubriek over seksualiteit te stoppen.Beeld anp

Op een goede dag begon Soeur Guida over de bloemetjes en de bijtjes. Op zich niks bijzonders, ze sprak wel vaker over de wonderen van de natuur. Dit keer suggereerde ze dat er met de bloemetjes en de bijtjes meer aan de hand was. Ze raakte er niet over uit gepraat, maar wie echt het naadje van de kous wilde weten, moest na schooltijd even terugkomen. In haar kantoortje zou ze je precies vertellen hoe het zat.

We hadden geen idee wat ze wilde. We wisten inmiddels alles van de bloemetjes en de bijtjes. Wat kon er meer zijn dat zo spannend was dat ze het niet de hele klas ineens durfde te vertellen, maar in de intimiteit van haar kantoortje tegen jou alleen. Het kon niet anders of het moest van groot belang zijn. Iemand van ons, dat stond buiten kijf, zou zich bij haar moeten vervoegen, goed luisteren en vervolgens aan ons verslag doen.

We zaten in de hoogste klas van wat toen nog de lagere school heette. Een meisje dat in de buurt van de school woonde, bleek moediger dan de rest en bereid te horen wat er gaande was. Ik herinner me dat we na schooltijd af en aan rondjes fietsten op het schoolplein, ons er wel degelijk van dat alleen zij en niet wij werden ingewijd in de geheimen van het leven.

Het duurde eeuwen. De lust om meer te weten, was al bijna vergaan toen ze eindelijk uit de deur kwam. Ik meen me te herinneren dat de non haar uitzwaaide. Heel zeker weet ik wel dat ze er stevig de pas inzette, richting huis. Ze keurde ons nauwelijks een blik waardig. Ze had met de non - gespeeld verbaasd over zoveel bedrijvigheid op het schoolplein - afgesproken ons niks vertellen. Het meest verbijsterende was misschien dat ze zich hield aan die afspraak. Hemeltergend. Je moet zelf maar gaan, zei ze, en dat was het dan. Plechtig en sereen liep ze ons voorbij.

Acht keer
In datzelfde jaar werden de bloemetjes en de bijtjes me gewaar toen een andere klasgenoot onderweg naar huis op de fiets vertelde hoe het zat. Ik hield me groot, suggereerde natuurlijk dat ik van de hoed en de rand wist, maar kon tenslotte alleen maar stamelen dat ze het bij ons thuis dus acht keer hadden gedaan. Ik heb ze er niet op aangekeken noch ter verantwoording geroepen. Beter maar niet aan denken.

Soeur Guida was een best mens. Ze zat in het klooster Jeruzalem van de Franciscanessen van Mariadal. Ze had rode konen van zichzelf en een paardengebit. Ze ging gekleed in wapperend zwart en ze rook naar non. Geen idee van haar haar. Het zat weggestopt onder een stijve witte kap, die haar niet flatteerde. Ze kreeg er een blote billengezicht van.

Dokter Corrie
Vanaf het moment dat dokter Corrie van de schooltelevisie de grote mensenwereld instapte, denk ik aan Soeur Guida. Niet vanwege de beugel die geklemd zit om het paardengebit van dokter Corrie of het achterover gekamde haar. Maar tjee, wat heeft die Soeur Guida daar jaar in jaar uit in dat hokje moeten afzien pratend over bloemetjes en bijtjes, geen idee dat je gerust een demonstratie tongzoenen kunt geven met een skelet of met je vingers laten zien dat een slappe onhandiger is dan een stijve om kinderen te maken.

Een wereld van verschil. Een ding verandert nooit. Kleine kinderen mogen je dan in de rij bij de kassa van Albert Heijn vragen hoe dat kind toch in die buik komt, thuis praten ze niet over seks. Ouders doen nog steeds niet aan seks. Nee, gelukkig is er dokter Corrie. Ze giechelt heel raar, maar ze vertelt intussen resoluut en onomwonden alles wat kinderen niet een keer maar honderd keer willen horen. Rode oortjes, naar elkaar snoevend dat ze het allemaal al wisten, maar geen woord missend. Leve dokter Corrie.

Jammer dat soeur Guida het niet meer mag meemaken. Het klasgenootje dat bij haar te rade ging, moest trouwen. Kan gebeuren natuurlijk.

Lidy Nicolasen is verslaggeefster van de Volkskrant. Ze schrijft wekelijks een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden