Oudere Morrish en jongere Norton vormen danssymbiose

Met bijna niets beginnen. Zelfs de muren van de oude rechtbank - voor het Springdance/festival tot tijdelijk theater omgebouwd - zijn kaal gestript....

Dit is voor Andrew Morrish genoeg om theater mee te maken. Hij begint met een constatering over babywiegende mannen, bouwt een act rond het HEMA-lampje van acht euro en brengt de deuropening tot leven als was het 'een nis met een dode non in een klooster'. Centraal in zijn vertelling staat de herinnering aan zijn vader, een spoorwegwerker die zijn boterham at in de nis van treintunnels. Het geluid van een langsrazende trein wordt zijn running gag, omgeven door bewegingen uit de losse pols.

De al wat oudere Morrish werd in de herfst door danser/choreograaf Paul Selwyn Norton uit Australië gehaald vanwege zijn schat aan ervaring met geïmproviseerde performances. In deze editie van Springdance/festival toont Norton de basis van hun samenwerking: strooien met woorden en bewegingen om ze vervolgens te vangen met een onzichtbaar vlindernetje.

In dit nog prille duet, Some kind of suite, trekt Norton zich krachtig op aan Morrish, al verraadt zijn aangezette dictie van de woorden nog de onwennigheid van het loslaten van iedere dansstructuur. Weliswaar is Norton naast choreograaf en danser in beginsel ook een rasperformer, hij mist nog het vertrouwen dat niets altijd iets kan worden.

Wanneer hij zich tegen zijn leermeester aanschurkt, wordt het spel met geïmproviseerde teksten te doorzichtig. De motoriek van dit symbiotische tweetal is echter aandoenlijk: de kleine elastische Morrish versus de grote gespierde Norton, vader en (de hem boven het hoofd gegroeide) zoon.

Op de slotdag van Springdance liet ook de Roemeense Galina Borissova haar nieuwe kwartet zien. Vijf jaar geleden won ze het inmiddels opgeheven Internationale Choreografen Concours in Groningen. Het kinderlijk verzet van toen, vertolkt door drie stuiterende bakvissen, heeft ze nu overgezet op vier lamlendige heren. In en om een carré van prikkeldraad - mooi decor, dat wel - doet het viertal hun ballorige spelletjes, ingebed in vele stiltes. Ze rennen rondjes achterwaarts, bouwen een witte vlag van een babybillendoekje en denken te provoceren met levende pieringen. Het levert doods danstheater: duidelijk anti, maar onduidelijk waartegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden