Oude strijders verwennen tennispubliek

LONDEN - Groots verliezen is ook een kunst en de veteranen Venus Williams en Lleyton Hewitt illustreerden vrijdag de schoonheid van de eervolle nederlaag. Je moet er niet aan denken dat de 34-jarige Williams en de een jaar jongere Hewitt vrijdag hun laatste tennispartij op Wimbledon hebben gespeeld. Deze grote kampioenen met een leeuwenhart kunnen nog niet worden gemist.


Hewitt verloor in vijf sets (7-5, 6-4, 6-7, 4-6, 6-3) - verdeeld over twee dagen - van de Poolse hardhitter Jerzy Janowicz, die in 2013 de halve finales op Wimbledon bereikte. Het was alweer de 42ste vijfsetter op een grandslamtoernooi voor de kleine Australiër, waarmeer hij het record verbeterde van André Agassi. 'Ik heb blijkbaar genoeg tegenstanders door de wringer gehaald', zei Hewitt glimlachend.


Op het centercourt van Wimbledon zagen we vrijdag een Venus Williams die de tijd 10 jaar leek te hebben teruggezet. De vijfvoudig Wimbledonkampioene boog na drie fascinerende sets (5-7, 7-6, 7-5) voor de 10 jaar jongere Petra Kvitova, winnares in Londen in 2011. Maar zo wil elke tennisster 34 jaar worden, zo fit en afgetraind als de oudste van de Amerikaanse tenniszusjes op de baan stond.


Voor geld en titels hoeven de voormalige nummers 1 van de wereld allang niet meer te tennissen. Hewitt, Wimbledonkampioen in 2002, verdiende al ruim 15 miljoen euro aan prijzengeld en boekte dit seizoen zijn 600ste zege in de ATP Tour. Williams, de oude koningin op gras, heeft 20 miljoen euro opgestreken en won 45 toernooien in het enkelspel. Wat hen drijft is de oneindige liefde voor de sport.


Martin Böhm, de Zweedse bondscoach van de KNLTB, hekelde onlangs de '7-6, 6-0-mentaliteit': de neiging van veel Nederlandse spelers om na een verloren set de handdoek te werpen. Je zou ze verplicht naar partijen van Hewitt moeten laten kijken. Het was indrukwekkend te zien hoe de Australische straatvechter de partij tegen Janowicz vanuit het niets liet kantelen. Niemand weet beter hoe je moet overleven op een tennisbaan dan Hewitt.


2-0 in sets achter en op 6-4 in de tiebreak van de derde reeks twee matchpoints voor Janowicz? Dan begint het pas voor Hewitt. Hij leeft immers van het gevecht. De pet achterstevoren op het hoofd, de tanden op elkaar geklemd en na een vlijmscherpe return met gebalde vuist zijn strijdkreet: come on! Zo doet Hewitt het al sinds hij als jochie van 15 jaar zijn debuut maakte in Adelaide.


Hewitt tegen Janowicz had iets van David tegen Goliath, zeker toen de lange Pool zijn verwoestende service met 230 kilometer per uur over het net stuurde. 'Geef me een tweede service en ik sloop je', moet Hewitt hebben gedacht. Hij kreeg er te weinig om ook de vijfde set te winnen. Maar 5-1 Janowicz en een game laten lopen? Vloeken in de kerk volgens het evangelie van Hewitt. Hij knokte zich terug tot 5-3, waarna de oerkreet van de Pool op matchpoint diens opluchting verried.


Toch wist Hewitt waarom hij zichzelf nog dagelijks kwelt in de fitnesszaal. Operaties aan zijn heup, voet en teen deden hem beseffen dat hij moest genieten van elke partij. 'Ik heb na al die operaties echt gedacht dat het voorbij was. Maar ik merk nu dat ik nog vele topspelers pijn kan doen.'


De gratie van Venus Williams was eveneens ongebroken na een van de betere vrouwenpartijen op Wimbledon van de laatste jaren. In 2000 behaalde ze haar eerste grandslamtitel in Londen, de vijfde Wimbledonbokaal voor Venus Williams dateert alweer van 2008. Drie jaar later werd vastgesteld dat ze lijdt aan het syndroom van Sjögren, een auto-immuunziekte die haar tot een streng regime dwingt.


Venus Williams vertelde openhartig over de beperkingen die ze zichzelf moet opleggen. Soms kon ze haar bed niet eens uitkomen en was ze te vermoeid om te trainen. Venus zakte zelfs uit de top-50, maar ze weigerde met tennis te stoppen. En evenals Hewitt koestert ze de spaarzame momenten van geluk op de tennisbaan. Zoals vrijdag op Wimbledon, toen ze tegen Kvitova op twee punten van de zege kwam. 'Ik heb gedaan wat ik kon. Soms is dat niet genoeg', zei Williams. En durfde dan toch iemand te vragen of ze afscheid had genomen van het Britse publiek, alsof het haar laatste optreden was geweest? Williams: 'Heb ik mijn laatste partij op Wimbledon gespeeld? Leek het daarnaar?' En fluisterend: 'Je hoeft er niet op door te gaan. Ik hoor die vragen al sinds mijn 25ste, alsof je dan al oud bent. Maar ik ga niet weg, ik bepaal zelf mijn afscheid.'


Ook Hewitt moet telkens uitleggen niet aan zijn pensioen te denken. Laat ze spelen zolang het nog kan. In deze vorm zijn Hewitt en Venus Williams nog altijd een verrijking voor het tennis. En brengen ze stilzwijgend een ode aan de eeuwige jeugd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden