Oude meesters trappen af met vlijmscherpe beelden

Juniordansers presenteren een stoere staalkaart aan stijlen.

Ze struikelen momenteel over elkaar heen, de premières van de twee groepen van het Nederlands Dans Theater, NDT 1 en NDT 2. En dan ook nog met onmogelijke titels als Programma I, II, A, B et cetera. Maar als je door het bos de bomen weer ziet, blijkt Programma A door de juniordansers van NDT 2 een stoere staalkaart aan stijlen.


De oude meesters trappen af. In Sleepless (2004) laat Jirí Kylián de dansers opgaan in een surreële droomwereld met onverwachte, maar altijd vlijmscherpe beelden, gevoed door een schilderdoek met spleten die mensen uitspugen, opslurpen en vervormen. Hans van Manen is klassieker in zijn taal en tegelijk aardser in zijn verhaal. In Simple Things (2001) verandert de ongecompliceerde bravourerelatie tussen twee mannen (een mooi duo, Olivier Coeffard en Quentin Roger!) zodra er vrouwen in beeld verschijnen.


De New Yorkse Amanda Miller - ze werd voor het eerst naar Nederland gehaald door Stephen Shropshire van Noord Nederlandse Dans - verrast met In Medias Res. We belanden midden in het verhaal van ons leven. Er is een zwarte berg waar we tegenop kunnen lopen en weer vanaf kunnen glijden, en verder blijken we onhandig bewegende schepsels, eerder kreupel dan perfect. We bewegen totaal in onszelf gekeerd of juist hyperactief maar daardoor ook niet helemaal in tune met onze omgeving. De vier uitgesproken dansers laten zich van een andere, meer theatrale kant zien, met het slapstickachtige 'elastiekje' Meng-Ke Wu als blikvanger.


Legion van de Engelsman Douglas Lee is moeizamer. Het toneelbeeld, met een cirkelvormige, soms onderbroken spoorrail, verrijdbare lampen en een vliegende schildpad van zilverpapier, heeft iets weg van Salvador Dalí, maar dan zonder diens ruimtelijkheid. De muziek van onder anderen Rachael Elliot en David Lang versterkt de duistere wereld die hier wordt geschetst. Helaas brengt de dans een te grote portie vaagheid in, wat de vervreemding niet spannend maakt, maar saai. Vier mannen en twee vrouwen, volgens de choreograaf onze 'secret selves', gaan sculpturale trio's en duetten aan, met veel door de lucht draaiende benen in spagaat. Maar waarom ze wel of niet bewegen en waarom in deze formaties, is volledig aan de psyche van de kijker.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.