Oud zeer (slot)

Dat moet ontzettend meevallen, zou je zeggen. Niemand in het land twijfelt aan de adel van wat ze gedaan hebben of aan de zwaarte van wat hun taak was ('ze zijn door een hel gegaan', heb ik Harmen Roeland wel zes keer horen zeggen in zijn nieuwsbulletin)....

HOE OUD wordt het zeer van onze jongens van Dutchbat?

De Indië-veteranen die in '49 en '50 in allerlei schepen werden gerepatrieerd hadden hun oorlog ook eervol verloren (hebben we sinds Doggersbank, 1781, eigenlijk nog wel eens een humanitaire zee- of veldslag gewonnen?), maar geen spoor van Drees op de Javakade, en televisie bestond nog niet eens.

Bovendien, als je toch aan het vergelijken slaat: was er toen iets dat op opvang leek? Er zal her en der misschien iets bemoedigends zijn gemompeld door een huisarts, een bevriende predikant of een dorpspastoor - maar die mensen hadden er in de moderne betekenis van het woord toch geen van allen voor doorgeleerd?

Intussen is Nederland in feite één grote open inrichting geworden, vervuld van zielspolitie die geen enkel risico neemt en in principe elke inwoner van het koninkrijk als een potentiële patiënt beschouwt.

In het Journaal zag ik een militaire Riagger ondervraagd worden over de wijze waarop hij onze manschappen gaat debriefen. In mijn tijd (WO-II, Korea, Vietnam, Golfoorlog) was dat volgens Webster's new universal dictionary (uitgave 1983): 'to receive information (from a pilot, emissary, etc.) concerning a flight or mission just completed and, often, to instruct as to restrictions making this information public.' Maar die 309 uit Bosnië, die hoeven helemaal niks te vertellen over de vijanden die ze gezien, de tanks die ze gehoord of de kruitdamp die ze geroken hebben - die gaan regelrecht de behandeling in, en waarschijnlijk meer dan een jaar lang komt er elke week een bloemstuk van Defensie en Buitenlandse Zaken op hun kamer in de kliniek.

Je vraagt je wel eens af hoe het in 1812 nog terecht gekomen kan zijn met die paar miljoen soldaten van Napoleon die de Berezina hebben meegemaakt.

We zouden dus in gemoede mogen aannemen dat de Dutchbatter niks te klagen zal hebben - maar je moet daar één ding natuurlijk niet bij vergeten: dat de tijden intussen een stuk luxueuzer zijn geworden, dus dat er bijvoorbeeld wrok kan ontstaan omdat men een eigen kamer in het tehuis had verwacht, of wekelijks twee bloemstukken van de regering, én dat achteraf het gevoel wel eens kan groeien dat iemand als Voorhoeve, over wie je op dit moment geen kwaad woord schijnt te mogen zeggen, de troepen toch eigenlijk misleid heeft.

Wie wou - zelfs tegen de zin van Bolkestein - met alle geweld in Srebrenica blijven, omdat we daar zo veel menselijks konden blijven uitrichten?

Wie stond trouwens gisteren in Londen nog steeds te verzekeren dat we nu weer Gorazde uit de brand moeten helpen, zonder één bewijs in handen dat daar over twee maanden of over een jaar niet precies hetzelfde zal gebeuren als nu in Zepa, en dat er dan in weer een andere Europese hoofdstad niet gezworen zal worden dat de volkerengemeenschap in geen geval de beschieting van Zagreb, Boedapest, Athene, Wenen en München zal tolereren? En Voorhoeve maar bataljons blijven aanbieden bij de veilige thuiskomst waarvan hij dan weer van blijdschap een gat in de lucht moet springen.

Als het aan de Serviërs ligt kan het zeer nog heel oud worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden