Otter

Hoera, de otter van de Nieuwkoopse Plassen leeft nog. Er werd gevreesd dat de otter die op 12 februari verongelukte op de A12 bij Gouda de otter van de Plassen was. Maar gisteren werd bekend dat die op 17 februari alive and kicking werd gespot door de gecamoufleerde ottercamera's van Natuurmonumenten. Dit leidde bij die organisatie tot vreugde en opluchting.


Ik heb het betreffende filmpje even bekeken: de otter maakte een gelukkige en tevreden indruk.


Ooit waren wij hier in de delta een otterland.


De dode otter was dus niet de otter van de Nieuwskoopse Plassen maar een onbekende otter, die mogelijk afkomstig was van - of op weg naar - een rendez-vous met de otter van de Nieuwkoopse Plassen. Vergelijkend dna-onderzoek bij het verkeersslachtoffer en eventuele nakomelingen van de otter van de Nieuwkoopse Plassen zal hierover uitsluitsel moeten geven - en reken maar dat dat gebeurt.


De tijden dat je in dit land nog gewoon onbekommerd otter kon zijn en alleen moest oppassen dat je geen tik in de nek kreeg van een premiejager, zijn allang voorbij. Achter elke moderne otter staan twee ambtenaren, drie wetenschappers en vier leden van diverse otterstichtingen.


Volgens boswachter Martin van Schie bewezen de doodgereden otter en de gefilmde otter 'dat het dier met een voorzichtige opmars bezig is in het Groene Hart'. Niet echt voorzichtig dus, maar mogelijk wel met een opmars.


Het grote probleem van het natuurgebied Nederland is dat het wordt doorsneden door ruim 135 duizend kilometer openbare weg voor acht miljoen personenauto's. Dat is fnuikend voor de otter, een notoir onoplettend dier.


De laatste inheemse Nederlandse otter kwam in september 1988 om in het verkeer. In 2002 vond de herintroductie van de otter plaats. In natuurgebieden op de grens van Overijssel en Friesland werden 31 Oost-Europese otters vrijgelaten met de opdracht heen te gaan en zich te vermenigvuldigen.


Het is niet zo dat we in dit land even 31 otters ophalen in Polen, ze hier uitzetten en dan lui achterover gaan hangen om te zien wat er gebeurt. De herottering van Nederland werd wettelijk afgepaald en ingekaderd en projectmatig begeleid. De otters werden vanaf hun eerste stapjes op Nederlandse bodem voortdurend gemonitord. Elke dier werd voorzien van een zendertje, er werd een genetische vingerafdruk gemaakt. De stapel otterrapporten groeide gestaag.


Bij onderzoeksinstituut Alterra in Wageningen kennen ze elke Nederlandse otter persoonlijk. Zoals het ottervrouwtje dat vanuit de Weerribben afzakte richting Doesburg en daar aan de IJsseloever een Duitse otter ontmoette met wie ze vier dochters kreeg. De ottermoeder kwam in 2008 om in het verkeer, de ottervader in 2010, een van de dochters in 2011: de natuur is wreed, zeker in combinatie met snelverkeer.


Onze otterpopulatie bestaat nu uit zo'n honderd dieren. Sinds 2002 zijn er ongeveer evenveel otters doodgereden. Om het aantal verkeersslachtoffers te verminderen moeten er ottertunnels, otterrichels en otterrasters komen. En meer waarschuwingsborden met 'overstekende otters' erop.


Alles in dit land wordt geacht maakbaar te zijn, dus de natuur ook. De otter mag dat beeld niet verstoren door zich voortdurend plat te laten rijden en andermaal uit te sterven. Zijn aanwezigheid is de kroon op ons natuurbeleid.


Volgens de Wageningse hoogleraar natuurbeheer Berendse wordt Nederland zo één grote dierentuin.


Misschien zijn we gewoon geen otterland meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden