Otis

Sommige dingen zijn ongelofelijk. Bij de platenzaak tref ik een dubbel-cd met het beste werk van Otis Redding: 8 euro en 99 cent....

Ken ik natuurlijk.

Wie kent ze niet?

These Arms of Mine, That’s How Strong My Love Is, Respect, I’ve Been Loving You Too Long, Sitting On The Dock Of The Bay. Een hele generatie is ermee groot geworden, en de generatie die daarna kwam eigenlijk ook – jaloers dat ze Otis niet zelf hadden meegemaakt.

Otis die dood is.

In iedere lift van het merk Otis moet ik nog altijd aan hem denken. Otis die dood is, neergestort met een vliegtuigje, vlak voor zijn grote doorbraak. Otis die dood is – de ultieme soulzanger. Ik zie zijn lijk nog in de takels van een reddingsbootje hangen, het gelaat sereen als dat van een dominee die voorgaat in gebed.

Goed.

Ik sta daar in die platenzaak en kijk naar het doosje met de veertig klassiekers. Zal ik het kopen, of niet? Ongetwijfeld heb ik thuis ergens een box met alles van Otis Redding, maar hoe die box er precies uitziet, en waar hij staat (het is in mijn muziekkast een puinhoop) – geen idee. Voor 8 euro en 99 cent ben ik back in business.

Otis Redding.

Hou ik eigenlijk wel van Otis Redding? Natuurlijk. Het is met artiesten als Otis Redding zo dat iedereen ervan houdt. Je kunt je er geen buil aan vallen, en zodra je hem hoort, zing je mee. Je komt nooit iemand tegen die een vierkante hekel aan hem heeft. Was het maar zo, dan konden we in debat. Zijn vroege dood, en de liefde voor alles wat oud is, heeft hem boven alle kritiek verheven. En daarbij: Otis is gewoon ook goed.

Oo ja?

Er zijn andere zangers, uit dezelfde periode, die minstens zo goed waren, of misschien wel beter. Neem Wilson Pickett, Sam Cooke, neem James Carr, neem James Brown, Sam Dees of Bobby Bland, Joe Tex desnoods, of Ray Charles. Zij allen konden er ook wat van, maar zijn niet uitgegroeid tot de rang van onomstotelijkheid.

Otis wel.

Ik sta inmiddels met het doosje in mijn handen: zal ik het kopen of niet? Voor het geld hoef ik het niet te laten, en ja, ik heb ineens ontzettend zin in Otis Redding. Niet om sentimentele redenen, trouwens, maar omdat ik hem weer eens als nieuw zou willen horen. Misschien heeft het weer ermee te maken; een zonovergoten herfstdag, perfect voor een zanger die weet wat liefde is, en die van zijn verdriet geen punt maakt, een zanger die mikt op het hart en de buik van zijn luisteraar.

Ik koop hem.

Oude muziek, ik heb het al vaker gezegd, bestaat niet. Muziek is zo vers als het moment waarop je het voor het eerst hoort, en de kunst is jezelf steeds opnieuw die momenten toe te staan. Ik stap in de auto en schuif Otis Redding in de cd-speler, en verdomd als het niet waar is; ik zit geparalyseerd te luisteren.

Wat een stem.

En wat een kleine, verrukkelijke verrassingen in de begeleiding van I’ve Been Loving You Too Long: het pianootje, de korte, heftige blazers, het plokkende gitaartje van Steve Cropper, de ploffende drums. En de stem natuurlijk: het zuchten, het kreunen, het reikhalzende zingen, de onderkoelde wanhoop, en de kreet I love you with all my heart!

Zo is het maar net, dames en heren, with all my heart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden