Oscarweekend

ANNEMARIE OSTER

Ieder jaar organiseert Het Parool, voorafgaand aan de nacht van de Oscaruitreiking, het Oscarweekend. Twee dagen lang (één dag kan ook) worden, op de bovenste etage van Pathé de Munt, Oscargenomineerde films vertoond. Op nagenoeg dezelfde tijd. In verschillende zalen. Dat wel. Toch maakt lichte paniek zich van de filmbezoekster meester. Vaak blijken bij erg populaire films alle stoelen vroegtijdig bezet, is het niet door de filmadepten zelf dan wel door hun jassen, tassen of andere attributen. Naar oud-Hollands gebruik hebben deze doortastende Amsterdammers zich al een uur voor aanvang bij de zaaldeur geposteerd. Is hun plek eenmaal verworven, dan ellebogen ze zich de zaal nog even uit voor een welverdiende cappuccino.

Nee, het beste is tickets te nemen voor het hele weekend. Dan kun je de films die 's zaterdags je neus voorbij zijn gegaan, alsnog op zondag zien. Maar wel: zo vroeg mogelijk bij die zaaldeur gaan staan en onmiddellijk doorstoten naar de beste stoel. Dat zal ze leren!

Dit jaar moest ik me door tijdgebrek beperken tot de dag des Heren. Gesproken over deze Grote Onbekende, in het - niet bekroonde - tergend langzame epos The Tree of Life gaf Hij, na herhaaldelijk te zijn aangeroepen, weer eens niet thuis. Of was Hij er juist de hele tijd? Zodra wordt gepretendeerd dat 'er meer is tussen hemel en aarde', ik doel nu niet op astronomie, ebt mijn interesse weg.

Goddank zag ik nog vijf andere films. En dat terwijl de week ervoor al een aantal, inclusief een televisieserie, aan mijn nieuwsgierig oog voorbij was getrokken. Te veel kijkgenot is meer dan een mens verwerken kan. Dagen- en nachtenlang buitelden indringende beelden, dito muziek, stemmen en gezichten door mijn brein. Is het al moeilijk te onthouden wie je ook weer waar en wanneer hebt gezien, als zo'n speler ook nog opduikt in een andere film, is de verwarring compleet. Zo zag ik Carey Mulligan, de actrice die in Shame (niet genomineerd), het gestoorde zusje van de al even gestoorde want seksverslaafde hoofdpersoon speelde, terug in Drive als geliefde van Ryan Gosling, (de Amerikaanse Daan Schuurmans). Ook bleek in deze verkwikkend gewelddadige film een manke garagehouder/crimineel het evenbeeld van de op het slechte pad geraakte scheikundeleraar uit de televisieserie Breaking Bad. Dat de stoppels op zijn hoofd zich naar zijn kin hadden verplaatst, was nauwelijks een gedaanteverwisseling te noemen. Toch kon het contrast tussen beide personages niet groter zijn. Dankzij Bryon Cranston, een rasacteur.

Nu er zoveel namen vallen, zouden er ook koppen moeten rollen, ware het dat ik niet zo gauw weet welke. Die van George Clooney? Vroeger schommelde hij er altijd mee. Tegenwoordig minder. Wel heeft hij zich in The Descendants een geestig drafje aangemeten, waarschijnlijk in de hoop voor een gewoon iemand door te kunnen gaan. Maar verder blijven alle hoofden, Oscarbekroond of niet, overeind. Dat van Meryl Streep bleef dat al jaren, maar Jean Dujardins charmante lach kenden we nog niet. Het lijkt wel of er met het jaar betere acteurs opstaan. Tot in Teheran aan toe. Neem A Seperation, met een Oscar voor beste buitenlandse film. Een openbaring dat er ook in die onoverzichtelijke contreien mensen rondlopen zoals jij en ik, al draagt de vrouwelijke hoofdrol duizend sjaals om haar prachtige gezicht. Was ik net zo lesbisch als Mr. Page, in Albert Nobbs gestalte gegeven door een ditmaal Engelse topactrice: Janet McTeer, ik werd stapelverliefd op Leila Hatami, want zo heet ze.

Over het hoofd en spel van Glenn Close als Nobbs him/herself, (genomineerd, niet bekroond), een andere keer. Maar liever niet.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden