Orkaan van honderd bands

Wat hebben de bands van vierdaags festival Roadburn gemeen? Weinig, behalve veel gevoel en heftigheid.

ROBERT VAN GIJSSEL

TILBURG - Het kan je gaan duizelen op het Tilburgse festival Roadburn. Op zaterdagmiddag bijvoorbeeld, even na drieën, als je laveert tussen vijf podia in en rond popzaal 013. Links hoor je de band Monster Truck - eigenlijk heel keurige classic rock, vol van juichende rockzang en energieke gitaartjes. Rechts: heren achter de synthesizers die zichzelf 'een kosmische muziekgroep' noemen en dus onder de weinig catchy noemer E-Musik Gruppe Lux Ohr nogal psychedelisch staan te trippen op de toetsen. Een eindje rechtdoor: spijkerharde Amerikaanse doomrock van Noothgrush, gegoten uit een betonmix van doortastend naar de strot grijpende gitaarriffs.

Wat in hemelsnaam verbindt al deze muzikale stijlen in het wereldberoemde en immer uitverkochte genrefestival Roadburn, dat tegenwoordig heel luxe is uitgesmeerd over vier dagen? Je kunt het je afvragen en met het programmaboek in de hand zoeken naar gemene delers, maar je komt er niet uit. Het is lang niet allemaal rock, geen gitaarfestival, van sommige bandjes word je blij en andere proberen je een diepe depressie in te spelen.

Veel beter is het hoofd even leeg te schudden - haarzwaaien mag ook - en het Roadburn-gevoel te pakken zien te krijgen. Hier mag je blij ten onder gaan in een orkaan van honderd bandjes die maar één ding echt gemeen hebben. Het zijn stuk voor stuk bands met een hoog soortelijk gewicht. Bandjes die op wat voor manier dan ook 'heavy' zijn en het bijvoorbeeld allemaal nogal lijken te menen. En die dan ook overgave eisen van het publiek, dat ook dit jaar weer leek te zijn toegestroomd uit zeker twintig landen.

Voor dat deel van het publiek dat al jaren naar Tilburg afreist en elkaar al op donderdagmiddag in de armen valt en op de schouders mept, is Roadburn thuiskomen. Je ziet ieder jaar de heavy kleerkasten rondlopen, de bikers met baarden die het verslag van een woest concertleven in bandemblemen op de jas hebben genaaid.

Maar die mannen (en vrouwen) zijn op Roadburn steeds meer een bezienswaardigheid. Een flink deel van de gasten is op Roadburn tegenwoordig doorsneepoppubliek, met een begerige blik gericht op vernieuwing en waarachtige muziek. Zij zijn niet opgetrokken uit leer en denim.

De programmering van Roadburn is scherp en na vier dagen Tilburg ben je volledig op de hoogte van wat zich afspeelt en nog gaat afspelen in de hardere muzieksoorten. Je weet dus wat je in de nabije toekomst kunt aantreffen op lokale poppodia of op de breed georiënteerde popfestivals. Voorbeeld: vorig jaar speelden de rockers van Royal Thunder de sterren van de hemel op Roadburn en dit jaar verschijnt die band op festival Lowlands.

Roadburn 2014 was meer nog dan voorheen een feest van ontdekkingen. Natuurlijk meldde zich de gevestigde orde in Tilburg, van progrockers Opeth tot doomgrootheden (en Roadburn-meubilair) Yob en Candlemass. Maar vooral de debutanten maakten indruk. Zo trok de Finse band Beastmilk op donderdagmiddag al de grote zaal van 013 vol met een curieuze maar aanstekelijke mix van postpunk - Joy Division, The Cure - en grienende gitaren. Zanger Kvohst pakte de zaal in met schokkerige dansbewegingen (Ian Curtis?) en fijn hoog afgestemd vocaal werk, plus de inmiddels dikke genrehit Death Reflects Us waarvan het apocalyptische refrein tot aan de balkons werd meegezongen.

Nog meer jarentachtigpracht viel te registreren bij de Amerikaanse band Nothing, die op de pas verschenen debuutplaat Guilty Of Everything soms wat lijkt te dagdromen en shoegazen, maar live in de voormalige kerk Het Patronaat het glas in lood uit de kozijnen speelde. Een verwoestende en bewonderenswaardig heftige set, gedirigeerd door de bezeten zanger Dominic Palermo.

Vrouwelijke rockkrachten kwamen vrij bij de occulte rockband Windhand, rond zangeres Dorthia Cottrell. Windhand won zieltjes voor Satan met meeslepende oerrock en door de ziel scheurende refreinen. Niet meesterlijk gezongen misschien, weinig jubelend of volumineus, maar o zo verleidelijk en zelfs lichtelijk verslavend. Na een uur Windhand wilde je het liefst nog een uur Windhand. Datzelfde gold voor de messcherpe post-metal van Old Man Gloom en de krankzinnige deathmetalextravaganza van de luguber ge-schminkte heren van Tribulation.

En zo kon je zondagavond laat naar huis met tien nieuwe topbands in de bagage en hernieuwde hoop op een nog oorverdovender toekomst. En een net zo fijn Roadburn 2015.

Roadburn, 10 t/m 13/04, Tilburg.

Echte Roadies

Voor dat deel van het publiek dat al jaren naar Tilburg afreist en elkaar al op donderdagmiddag in de armen valt en op de schouders mept, is Roadburn thuiskomen. Je ziet ieder jaar de heavy kleerkasten rondlopen, de bikers met baarden die het verslag van een woest concertleven in bandemblemen op de jas hebben genaaid.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden