Orkaan Irma verwoestte zijn droom, maar Tafari Johnson Hodge gaat toch door met zijn modeshow

De loeiende storm vrat het beton van zijn huis op. Tafari Johnson Hodge overleefde ternauwernood. Wat zal er worden van de modeshows waarmee hij op het punt stond door te breken?

Tafari Johnson Hodge brengt half december wat laatste veranderingen aan in de door hem ontworpen kleding. Hij hoopt rond Kerstmis een show te kunnen organiseren. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Tafari Johnson Hodge brengt half december wat laatste veranderingen aan in de door hem ontworpen kleding. Hij hoopt rond Kerstmis een show te kunnen organiseren.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Tafari Johnson Hodge loopt op en neer over de Boulevard de Grand-Case. Hier, tegenover een restaurant op het Franse deel van Sint Maarten, moet de catwalk komen voor de modeshow die voor kerstavond is gepland. Tafari maakt brede armgebaren. Het is nu december. Hier zal het gebeuren. Het rampjaar 2017 zal feestelijk eindigen. Zoals het hoort.

Terwijl na 6 september dit toch niemand had durven dromen. Als de naam Irma voor het eerst valt, zo'n week voordat zij op Sint Maarten moet aankomen, nemen maar weinig mensen haar serieus. Natuurlijk, het is het orkaanseizoen, zoals elk jaar tussen mei en november. Maar het zal dit keer allemaal wel weer meevallen. Dat denkt ook Tafari.

En dus is hij gewoon aan het werk. Hij doet waar hij goed in is. Niet dat ene ding, waarin hij nog beter kan zijn en waarmee hij zijn wereld in januari 2018 zal verrassen. Dat nog niet. Nu verschijnt hij, als elke dag, op de Boardwalk in Philipsburg, de boulevard bij de pier, met zijn collega's wachtend op de nieuwe stroom gasten-voor-één-dag die vanuit een van de aangemeerde cruiseschepen hier vlakbij naar Kool Vibes zullen komen, hun eenvoudige restaurant. Tafari is er de manager.

Ritme

Zo is het ritme op 'het vriendelijke eiland', zoals Sint Maarten zich aan de toeristen bekendmaakt. 's Ochtends sjorren de mannen op de pier de trossen vast van een zoveelste, doorgaans met Amerikanen gevuld cruiseschip. De meeste bemanningsleden blijven aan boord, al zijn er die er even tussenuit glippen om met een liefje uit de Dominicaanse Republiek of Anguilla te stoeien. De toeristen sjokken een dagje over het eiland. De meesten komen niet veel verder dan de winkels in Front Street. En als de hemel boven de zee rood begint te kleuren, klinkt de enorme scheepshoorn en verdwijnt iedereen weer, op weg naar een volgende Caribische bestemming, opgeslokt door het vroeg invallende duister.

Maar goed, er is nu een orkaanwaarschuwing afgegeven. Pas op maandag 4 september, aan het begin van een nieuwe week, begint door te dringen dat Irma misschien toch een gevaar kan betekenen. Tafari heeft op CNN al zo veel mensen zien waarschuwen, dat hij er nu ook zelf in begint te geloven. Het wordt tijd om voorzorgsmaatregelen te treffen.

Lees verder onder de foto.

De eerste toeristentreintjes vol met toeristen van een bezoekend cruiseschip rijden door Front Street. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
De eerste toeristentreintjes vol met toeristen van een bezoekend cruiseschip rijden door Front Street.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Voorzorgsmaatregelen

Kool Vibes wordt gesloten. De tafels en stoelen worden zo goed en zo kwaad als het kan vastgebonden, voor het geval ook zij van plan zijn de boulevard te gaan verlaten. Maar heel veel valt er niet te doen: het restaurant ligt aan het water. De door een orkaan opgestuwde golven zijn even ontembaar als jonge matrozen op de grote vaart.

Tafari besluit rond een uur of vijf naar huis te gaan. Hij zal ook wel moeten, de regering heeft vanaf zes uur een avondklok ingesteld. Van echt afscheid nemen komt het niet.

Zijn huis ligt in de volksbuurt Middle Region. Hij huurt het nu zo'n drie jaar. Het is een oude Creoolse woning, die misschien wel meer dan honderd jaar geleden is gebouwd. In de loop der jaren is een deel van het hout vervangen door stenen en beton, maar voor Tafari is de sfeer behouden gebleven. De huur is eigenlijk te hoog voor iemand met zijn inkomen, maar deze woning met anderhalve slaapkamer is toch maar mooi zijn plek geworden. Ook door de spullen die hij er heeft opgeslagen; de kledingstukken die over een paar maanden, in januari 2018, zijn nieuwe toekomst gestalte zullen geven.

'5 Plus'

Het is al tien uur 's avonds geweest, maar alles is nog vrij rustig, buiten en binnen. Tafari weet echter dat het van slapen niet zal komen. Pas in de nacht van dinsdag op woensdag, als het op Sint Maarten officieel al 6 september is, zal Irma haar woeste klop op zijn deur laten horen. Hij zit nu op de bank in de woonkamer. Hij belt met wat vrienden, nu het nog kan, nu de mobiele verbindingen nog niet zijn uitgevallen. En hij luistert soms naar Laser 101, de radiozender die het pad van Irma zo nauwkeurig mogelijk volgt, al zo'n beetje sinds haar vertrek bij de westkust van Afrika. Het zal een 'categorie-5-plus'-orkaan worden, zeggen ze. Dan zal Irma de zwaarste orkaan ooit gemeten zijn.

Hij is bezorgd, Tafari, maar nog niet bang. Hij is een man van de Cariben; iemand die weet wat wind vermag. Dat hij alleen thuis is, maakt hem niet uit. Hij heeft een stevige woning. Bij eerdere stormen heeft zelfs het dak het gehouden.

Lees verder onder de foto.

Dakdekkers zijn bezig op een door de orkaan zwaar getroffen huis. Een volledig herstel van Sint Maarten zal volgens de meeste schattingen zeker twee jaar duren. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Dakdekkers zijn bezig op een door de orkaan zwaar getroffen huis. Een volledig herstel van Sint Maarten zal volgens de meeste schattingen zeker twee jaar duren.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Sterker en sterker klinkt de wind

Pas na twee uur 's nachts wordt het eng. De stroom is dan al een paar keer weggevallen, maar steeds ook weer teruggekomen. Maar die wind, die steeds harder gierende wind. Whoowhoowhoo - alsof er buiten mensen aan het knokken zijn, er een vendetta wordt uitgevochten en kinderen huilen. Het huis wordt aangevallen, van alle kanten tegelijk, zo voelt het. Sterker en sterker klinkt de wind. Tafari merkt over zijn hele tengere lijf hoe bang hij is geworden. Het is meer dan angstaanjagend, en de wind neemt maar toe, neemt maar toe.

Hij schopt zijn plastic sandalen uit en gaat op zoek naar zijn schoenen. Spijkerbroek aan, broekriem vastsjorren, T-shirt aantrekken - het moet nu allemaal heel snel. Je moet schuilen in de badkamer, was hem verteld. Hij gaat erheen. Nog altijd neemt de wind in kracht toe. Tafari hoort hoe de orkaan zelfs het stevigste deel van zijn huis te grazen neemt. De wind eet het beton van zijn woning, knaagt het aan stukken.

Nooit, nooit meer zal hij het geluid vergeten van de wind die het beton brak.

Laatste minuten

Zijn huis stort steeds verder in elkaar. De orkaanwind slaat langs alle kanten naar binnen. En met die wind mept ook een striemende regen hem in het gezicht. Tafari is doodsbang. Stukken beton kunnen boven op hem vallen, maar hij kan geen kant op. Die wind. Die regen.

Alleen de muren van de badkamer staan nog overeind. Het dak ervan is al weggewaaid. Tafari denkt dat zijn laatste minuten zijn aangebroken. Hij begint te bidden. In de kerk zien ze hem op zondag meestal niet. Zijn eerdere relatie met een Fransman op het eiland, de bekendheid die hij daardoor als homo geniet, maken hem bij vrome gelovigen niet erg geliefd. Maar ook hij is toch een christen, ook hij een kind van God? Hij bidt. 'Onze vader, die in de hemel zijt, Uw naam worde geprezen.' Hij denkt aan zijn moeder in Jamaica. Aan zijn zus in Frankrijk, Kerice, de zus aan wie hij zoveel heeft te danken. 'De Heer is mijn herder, mij zal niets ontbreken.' Hij voelt het: zijn vele zonden worden hem vergeven.

De wind neemt af. Tafari weet dat hij in het betrekkelijk rustige oog van de orkaan is gekomen. Een pauze van zo'n drie kwartier. Het begint al bijna licht te worden. Het moet ook licht worden, al ziet de lucht er rokerig en troebel uit. Hij kan dus nu zijn kans grijpen en zich in veiligheid brengen. Nu.

Tafari laat alles achter. Hij rent weg.

Lees verder onder de foto.

Drie maanden later. Tafari Johnson Hodge op de restanten van zijn huis in Middle Region. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Drie maanden later. Tafari Johnson Hodge op de restanten van zijn huis in Middle Region.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Woeste draaikolk

Hij wil bij een buurvrouw schuilen, maar die krijgt haar deur niet open. Hij besluit om te proberen bij zijn 65-jarige kennis Ruby Daniel te komen. Het is een stuk verderop, maar Ruby heeft tenminste een orkaanbestendig, betonnen dak. Tafari springt over de puinhopen die op straat terecht zijn gekomen; de omgevallen elektriciteitspalen, de geknakte bomen, de omgeblazen auto's en de talloze golfplaten van weggewaaide daken. Rennen lukt al niet meer; hij strompelt verder.

Bij het huis van Ruby bonkt hij op de deur van haar slaapkamer, die grenst aan de veranda. Ruby kan haar ogen nauwelijks geloven: Hoe is hij erin geslaagd dwars door de orkaan bij haar te komen? Dat is toch onmogelijk? Maar hij is het echt, Tafari.

Het tweede deel van de orkaan begint. In Ruby's huis is de vloer al onder water komen te staan. De deuren houden het nog, maar de druk erop wordt steeds groter. De woonkamer is één grote, smerige bende geworden. De eerste akte van het Irmadrama was erg, de tweede blijkt nog erger te zijn. Tafari probeert uit alle macht de voordeur gesloten te houden. De duim van zijn rechterhand komt lelijk knel te zitten. Ruby heeft zich tegen de achterdeur geduwd, maar de orkaanwind blijkt veel sterker en zij valt op de grond. De wind, het puin: alles kan nu naar binnen komen stormen. Onder het dak van het huis lijkt zich een woeste draaikolk te vormen van alles wat door Irma is gebroken en de lucht in is geblazen.

Ze gaan naar Ruby's slaapkamer en proberen het bed tegen een dichtgeschot raam te duwen. Het lukt niet.

Tafari en Ruby geven het op. Zij ligt op de grond, hij is gewond. Ze kijken elkaar aan en weten: nu kunnen we alleen nog proberen elkaars levens te redden. Het schot dat tegen het raam is gespijkerd, is aan één kant losgeraakt en begint als een dolle te flapperen. De gillende wind heeft vrij spel. Het dak houdt het nog steeds, maar ook hier dreigt alles in elkaar te storten. Irma is al lang geen boze orkaan meer, zij is een volledig dolgedraaide heks, die per se alles, alles kapot wil maken.

Allesoverstemmende wind

Zo'n zes uur in totaal raast zij over het eiland. Tafari is met zijn mobiele telefoon ook alle gevoel voor tijd kwijtgeraakt. Het moet ochtend zijn, het daglicht valt naar binnen. In de slaapkamer waar het tweetal op de grond ligt wordt nauwelijks nog gesproken. De wind overstemt alles. Soms kijken zij elkaar aan, met grote, angstige ogen.

En dan wordt de orkaan een storm. De storm wordt een stevige wind.

Ruby en Tafari omhelzen elkaar. Ze hebben het overleefd. Twee zo verschillende mensen, die door Irma heel dicht bij elkaar zijn gekomen; de onstuimige jonge dromer en de berustende oudere vrouw. Neergesmeten te midden van het puin op Sint Maarten. Ach ja, zal Ruby later zeggen, zo is het leven.

Tafari durft niet terug naar huis.

Lees verder onder de foto.

Tafari praat met een naaister over de prijs. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Tafari praat met een naaister over de prijs.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Uitstekende leerling

Tafari Johnson Hodge is geboren op Jamaica, op 12 december 1984. In het oosten van Kingston, de hoofdstad. Het is niet het fraaiste deel van de stad, maar het beruchte getto is het ook niet.

Zijn moeder is een Jamaicaanse, zijn vader komt van Sint Maarten. Beiden zijn overtuigde rastafari's. Hun zoon wordt gedoopt in de Ethiopisch-orthodoxe kerk van Jamaica.

Zijn eerste herinneringen zijn die aan een nomadisch bestaan. Vanwege het muzikantenleven van zijn vader gaan zij van het ene Caribische eiland naar het andere. In 1988 strijkt de familie op Sint Maarten neer. De drugsproblemen van zijn pa vormen de aanleiding tot een scheiding, in 1995. Zijn vader sterft niet lang daarna, zijn moeder trouwt met een Arubaan en gaat terug naar Jamaica, waar zij nog altijd woont. De kinderen blijven op Sint Maarten. Kerice, de zus van Tafari die nu in Frankrijk woont, is zijn steun en toeverlaat.

Hij is een uitstekende leerling. Al op zijn 17de beëindigt hij zijn middelbare school. Hij krijgt een beurs om, in 2001, in New York te gaan studeren aan het FIT, het Fashion Institute of Technology. Op Manhattan maakt hij 9/11 mee.

Na zijn studie werkt hij drie jaar illegaal in New York, zoals op de sales-afdeling bij Barneys, de luxe winkel op Madison Avenue, waar hij de rijke klanten rondleidt. Hij bestudeert de modemerken, gaat naar modeshows en bezoekt fotoshoots met modellen. Het leven bevalt hem prima, maar toch besluit hij terug te gaan naar Sint Maarten. Hij wil er een mode-industrie opzetten die niet de geijkte modellen, maar juist de lokale vrouw vereert. Meisjes uit Middle Region, uit het Dutch Quarter - de arme en vergeten plekken. In 2007 doet hij voor het eerst als modeontwerper mee aan een show.

Lees verder onder de foto.

Een drumband verwelkomt bezoekers. De kust van Sint Maarten, de toeristische rand om het eiland, begint haar glans te herwinnen. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Een drumband verwelkomt bezoekers. De kust van Sint Maarten, de toeristische rand om het eiland, begint haar glans te herwinnen.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Onafhankelijk

Veel geld brengt het allemaal niet op. En dus heeft hij er tussen 2007 en 2015 talloze baantjes bij. In de toeristenbranche. In juwelierszaken. In restaurants. Het geld dat hij daarnaast met mode verdient geeft hij aan liefdadigheidsinstellingen.

De afgelopen twee jaar is hij naast zijn gewone werk bezig geweest met het voorbereiden van zijn eigen modeshow, voor januari volgend jaar. Dertig creaties heeft hij daarvoor gemaakt. Hij heeft thuis alles zelf ontworpen en op zijn eigen naaimachine in elkaar gezet; de cocktailjurken, de avondjurken - alles. Eigenlijk heeft heel zijn leven in die twee jaar in het teken van deze show gestaan. Die zou zijn doorbraak worden, persoonlijk en professioneel. Iedere vrouw zou willen dragen wat hij gemaakt heeft. Hij zou niet meer voor anderen, maar alleen nog voor zichzelf werken. Onafhankelijk zijn. Doen waar hij zin in heeft, en daarvan kunnen leven. Het zou nog maar vier maanden duren.

Maar dan komt Irma.

Dwalen

Het verbaast Tafari hoe kalm hij na de orkaan is. Ja, hij voelt het verlies, het grote verlies, en het intense verdriet daarover. Maar vooral toch die kalmte. Alles is verloren, alles is kapot gegaan. Maar hij voelt zich dankbaar dat hij zijn leven nog heeft.

Hij helpt Ruby Daniel met het opruimen van de ergste troep. Hij maakt de goot rond het huis schoon, dweilt de drijfnatte keuken. Hij vraagt of hij haar telefoon mag lenen, om foto's te maken. Want nu wil hij de rest van zijn eiland zien.

Hij loopt richting Middle Region, richting zijn wijk. Ook zijn buren staan midden op de straten bij elkaar, even wanhopig als weemoedig, half gekleed of met vieze en gescheurde hemden; ongewassen, met slaap in de ogen. Bijna niet om aan te zien. Voor het eerst zijn rijk en arm op zijn eiland er hetzelfde aan toe. Hoe verder hij loopt, hoe droeviger hij wordt. Hij wil helpen. Verdrietig zijn en huilen, het heeft geen zin. Mensen hebben hulp nodig.

Lees verder onder de foto.

Tafari oefent met een model en brengt de laatste details aan in zijn kleding. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Tafari oefent met een model en brengt de laatste details aan in zijn kleding.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Een vuilstortplaats

Zoals bijna alle straten, zo is ook Front Street haast niet te bereiken. Zeker niet voor motorverkeer. Het puin ligt overal uitgestrooid. Straten staan onder water. Dode dieren liggen aan de kant. Het hele eiland is een vuilstortplaats geworden.

Tegen het einde van de middag, die woensdag, zijn een paar grotere straten weer begaanbaar. Tafari krijgt een lift naar het Sea Breeze Hotel. Het is in de buurt van het ziekenhuis op het Nederlandse deel van het eiland en is daardoor al snel weer op de elektriciteit aangesloten. Hij moet hoognodig de telefoon van Ruby opladen. Bij Sea Breeze doet, nu en dan, ook de wifi het.

De mensen in het hotel, gasten maar vooral buurtgenoten, hebben het op een drinken gezet. De fles rum wordt niet in glazen uitgeschonken, maar gaat van mond tot mond. Zonder cola, zonder water erbij. Dushi Molina, de chef-kok van Sea Breeze, biedt Tafari voor een paar nachten een slaapplaats aan op een bank. Zo, voor het eerst sinds hij op dinsdagochtend om zes uur wakker is geworden, vindt hij eindelijk drie uurtjes slaap. In het hotel.

Tafari durft niet terug naar huis.

Geen schaamte of trots meer

Hij is oververmoeid, maar weigert eraan toe te geven. De man die op elke vraag vrijwel altijd binnen een seconde een uitvoerig en zeer welbespraakt antwoord begon te geven, die man vraagt zich nu vooral zelf af hoe het verder moet. Met zijn eiland, met zijn eigen leven. Antwoorden vindt hij niet. Hij is bang voor de leegte. Hij heeft niets meer. Behalve een fles water, om zijn gezicht te wassen.

Dan, op die donderdagochtend, gaat hij liftend en lopend helemaal naar de Franse kant van het eiland. Vroeger, toen hij nog een relatie had, kwam hij er vaak. Hier zijn ook doden gevallen. Hij kan zich niet meer houden en begint hard te huilen. Het is dus allemaal nog veel erger. Al die mensen zonder hulp en zonder hoop.

Terug aan de Nederlandse kant ziet hij hoe bij een vrachtwagen water wordt uitgedeeld. Mensen gooien een emmer water over hun geklede lijf. Van schaamte of trots is geen sprake meer. Witten, zwarten, Chinezen, Indiërs; de elite en de mensen onder in de pot: iedereen is bereid te vechten voor een emmer water. Langzaamaan gaat Tafari terug naar het Sea Breeze Hotel.

Op vrijdagochtend laat hij via Facebook Messenger zijn zus Kerice in Frankrijk weten dat hij nog leeft. Hij ruikt zichzelf: hij heeft dringend schone kleren nodig. Hij moet nu echt terug naar huis.

Alleen de brievenbus staat er nog overeind.

Lees verder onder de foto.

De centrale afvalplek op het eiland laat vrijwel elke dag een hinderlijke rookwolk over het eiland waaien. Door de enorme afvalberg na orkaan Irma is dit probleem nog groter geworden. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
De centrale afvalplek op het eiland laat vrijwel elke dag een hinderlijke rookwolk over het eiland waaien. Door de enorme afvalberg na orkaan Irma is dit probleem nog groter geworden.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Het jurkje voor zijn zus

Tafari waadt door de rotzooi, in wat twee dagen daarvoor nog zijn huis, zijn alles was. Behalve verwoest is zijn woning ook geplunderd. Hij wil nu nog maar één ding. Bij de kledingstukken voor de collectie die hij in januari tijdens zijn modeshow zou tonen, de kledingstukken die hij in het kleine kamertje had opgeborgen, zit een jurkje dat precies de maten heeft van zijn slanke zus. Hij wil het aan haar geven. Zij immers, Kerice, heeft altijd in hem geloofd. Hij wil het jurkje naar haar opsturen. Haar bedanken.

Bijna een uur lang blijft hij in en rond zijn huis. Een buurmeisje komt langs en zegt steeds weer tegen hem: 'Kom nu, Tafari, je kunt hier niet blijven. Kom nu. Het zijn maar spullen. Je zult andere dingen krijgen. Er zijn andere dingen. Kom nu.'

Het meisje trekt hem van de bank. Tafari huilt. Nog één keer kijkt hij om zich heen. Ook het jurkje is weg.

Kroonjuweel

Het is december, ruim drie maanden na het passeren van Irma. De kust van Sint Maarten, de toeristische rand om het eiland, begint haar glans te herwinnen, vooral op het Nederlandse deel. Op de Boardwalk en in Front Street, de straat erachter, zijn zelfs op zondag mensen bezig hun hotel of winkel weer toonbaar te maken. Daken zijn gerepareerd en verstevigd, muren opnieuw geverfd. Bij een juwelierszaak, waar plunderaars na Irma binnen probeerden te komen, wordt de laatste gebarsten ruit vervangen. Een enkele plek ligt er nog verlaten bij: de eigenaars ervan geloven niet meer in herstel.

Maar wie naar binnen trekt, de volkswijken in, ziet nog veel vernielde huizen en hoort de verhalen van de mensen wier levens door de orkaan zijn verwoest. In een volkswijk als Dutch Quarter klagen de mensen nu al maanden over het uitblijven van hulp. Hier wonen de mannen en vrouwen die de afgelopen tientallen jaren, al dan niet illegaal, naar Sint Maarten zijn gekomen. De meesten van hen hebben in het toerisme gewerkt. Zij hebben geholpen van het eiland een succes te maken. Nu lijken zij niet meer mee te tellen.

Lees verder onder de foto.

Er is weinig over van Carmen Guillens huis, waar Tafari Johnson Hodge het tweede deel van de storm uitzat. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Er is weinig over van Carmen Guillens huis, waar Tafari Johnson Hodge het tweede deel van de storm uitzat.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Zoals Carmen Guillen. Zij is geboren in de Dominicaanse Republiek, maar heeft al lang haar wettelijke verblijfspapieren. De 62-jarige doña Carmen laat het boekje zien met de kleurenfoto's van wat ooit haar huis was. Alleen al het fleurige stenen trapje omhoog naar haar veranda gaf het gevoel dat hier een klein, maar trots paleis was gebouwd. Nu, maanden na Irma, kijkt zij vanaf dat trapje nog altijd rechtstreeks haar verwoeste keuken in. Bijna al het andere is weggewaaid. Andere huizen in haar buurt zijn kapot en verlaten. Meer dan tienduizend mensen hebben Sint Maarten na Irma vaarwel gezegd.

Veel vrienden en kennissen van Tafari zijn net als hij hun baan kwijtgeraakt. Het hoogseizoen voor het eiland is in december officieel begonnen. Maar al zijn er inmiddels weer een paar cruiseschepen aangemeerd en hebben de eerste jachten van rijke Amerikanen het eiland weer verkend, veel werk levert het allemaal nog niet op. Een volledig herstel van Sint Maarten zal volgens de meeste schattingen zeker twee jaar duren.

Tafari zelf zou van zijn eiland het liefst snel een Nederlands kroonjuweel maken. Maar ja.

Eerst moet hij zijn eigen leven weer op orde krijgen. Het is hem de afgelopen drie maanden zwaar tegengevallen. Tot een week voor de komst van Irma had zijn bestaan een duidelijke agenda. Nu is enkel van verwarring sprake. De overheid van Sint Maarten zegt bijna blut te zijn, de meeste arme mensen zijn niet verzekerd en de Nederlandse hulp voor de wederopbouw, de 550 miljoen euro die is toegezegd door staatssecretaris Raymond Knops van Koninkrijksrelaties, zal pas begin volgend jaar echt op gang komen. Ook de eigenaar van Tafari's vernielde woning wacht op geld om te herbouwen.

Kool Vibes is snel weer opengegaan, herdoopt als Oma's Kultuur Huis. Tafari weet niet of hij er opnieuw een baan kan krijgen, of hij er zelf eigenlijk ook echt weer wil gaan werken. In het huis van zijn Nederlandse vriendin Tessa kan hij slapen, als hij in ruil daarvoor zorgt dat de woning, waar ook kinderen verblijven, elke dag netjes aan kant wordt gebracht.

En dus poetst hij de badkamer en veegt hij er de vloertegels van de woonkamer schoon. Met de luide muziek die uit de televisie klinkt probeert Tafari zijn sombere gedachten te overstemmen. Met Ruby Daniel is hij inmiddels gebrouilleerd. Zij verwachtte van hem dat hij haar bij het herstel van haar huis zou komen helpen. Maar Tafari kan zichzelf nauwelijks helpen.

Lees verder onder de foto.

Tafari aan het werk in 'Oma's Kultuur Keuken'een klein restaurant aan de Boardwalk. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Tafari aan het werk in 'Oma's Kultuur Keuken'een klein restaurant aan de Boardwalk.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Hulp

Voor zijn verjaardag op 12 december zijn er 234 mensen die hem op Facebook feliciteren. Het maakt hem eventjes blij. Maar behalve de warmte van die vaak verre vriendschappen heeft hij vooral geld nodig om zijn leven weer op te bouwen. Nu heeft hij geen cent. Als mensen hem bellen, neemt hij lang niet altijd op. 'It's a great day to be alive', zo begint het welkomstbericht dat hij aan het begin van zijn voicemail heeft ingesproken. Maar zo voelt het sinds 6 september niet meer.

Hij die dacht nooit hulp nodig te hebben, voelt zich nu nederiger dan ooit tevoren. Een professionele therapeut zou hij zeker kunnen gebruiken. Zoals dat ook voor anderen geldt. Veel mensen op Sint Maarten zijn van binnen gewond. Volwassenen, maar vooral kinderen, hebben door Irma trauma's opgelopen. Op de scholen, die lang nog niet allemaal zijn hersteld, proberen de leerkrachten met de angsten van de kinderen rekening te houden. Professionele hulp hierbij is er nog weinig. Een kind kan ineens hard beginnen te huilen als het gaat regenen op het eiland, bang als het is dat met die regen opnieuw dat enge geluid van de wind zal klinken.

Meer dan een droom

De volwassenen op het eiland lijken hun onzekerheid te verdringen. Laten elkaar YouTubefilmpjes zien, van vrolijke mensen elders in de wereld. Scheuren met hun motoren op één wiel door de straten. Gaan opvallend vaak en massaal naar de kroegjes die weer open zijn. En lopen dan, zoals Tafari op een vrijdagochtend, 's ochtends rond zeven uur nog schommelend door de straat.

De modeshow van januari, de droom van zijn leven, kan dus niet doorgaan. Maar dan wil Tafari dit jaar nog, op kerstavond, een show organiseren bij een restaurant op een straat in Grand-Case, op het Franse deel van het eiland. Het móét hem dit keer lukken, hij moet zichzelf bewijzen dat het meer is dan een droom.

Maar met minder dan twee weken te gaan is er nog heel weinig gegarandeerd. Voor het afzetten van een deel van de straat is een vergunning nodig. De winkels waar hij hout en andere spullen wil kopen, voor het bouwen van een catwalk, laten hem begrotingen van honderden dollars zien. Hij weet nog niet precies welke jonge vrouwen hij als modellen kan benaderen. De meeste creaties die hij wil laten zien, zullen van anderen moeten komen. En dan is er nog die container met kerstcadeautjes voor kinderen, die bekenden van hem uit de Verenigde Staten zeggen te willen sturen. Wanneer komt die dan? En hoe krijgt hij die op tijd ingeklaard?

Lees verder onder de foto.

Scholieren op Sint Maarten. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Scholieren op Sint Maarten.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Dat gevoel van hulpeloosheid

Hij praat met iedereen die hem wellicht kan helpen. Soms komt die hulp ook. Of nou... soms geeft iemand hem 5 dollar.

Tafari is meestal niet bang voor de toekomst. Hij is een christen en vreest niemand behalve God. Maar door de natuurramp is hij alle controle over zijn leven kwijtgeraakt. Dat al zijn spullen weg zijn, is niet eens zo erg. Maar dat gevoel van hulpeloosheid.

Toch gaat hij verder. Een kleine week voor de geplande modeshow op kerstavond laat hij via Facebook Messenger een poster voor het evenement zien. 'Fashion for relief' staat erop. Het lijkt dus te gaan lukken.

Tafari heeft het al vaker gezegd: 'Als je helemaal aan de grond zit, is er nog maar één weg: omhoog.'

Tafari Johnson Hodge probeert voor zichzelf en andere getroffenen op Sint Maarten geld in te zamelen via: gofundme.com/restoring-smiles-helping-tafari

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden