Orgasme

Zeven miljoen mensen keken naar Peter R. de Vries en ik keek naar Deep Throat. Ik heb er geen spijt van....

Goed.

Deep Throat, om met de deur in huis te vallen, is een ongelooflijke klotefilm. Het is niet eens een goede pornofilm, nee, niet eens een middelmatige. Het is wel een film waar je om kunt lachen. Heel vaak zelfs. Tijdens de orgasmes van Linda Lovelace’s vriendin, bijvoorbeeld, speelt bubbelende muziek, zo tweederangs dat het wel lijkt op het geborrel van een gootsteen.

Dan zijn er de mannen in de film; ze zien er allemaal ongelooflijk dom uit. Hillbillies die gratis van bil mogen. Eentje speelt ook nog voor dokter, dat is helemaal om je een hoedje te lachen. Zodra hij heeft vastgesteld dat de clitoris van Linda Lovelace achter in haar keel zit, trekt hij zijn witte jas uit en gaat hij aan de slag. Dit op de klanken van slapstickmuziek, zeg de tune van Comedy Capers.

En dit is nog maar een greep.

Er zijn ook momenten die ontroeren, vooral als je het geluid uitzet. In het begin van de film zit een lange scène waarin Linda en haar vriendin aan een zwembad zitten. Er passeren dan wat close-ups van Lovelace die erg mooi zijn, vooral omdat de vrouw zo hulpeloos is; ze heeft sproeten, een onregelmatig gebit, dromerige ogen, een mond die nauwelijks kan lachen. Ze moet in werkelijkheid nog naïever zijn geweest dan de Linda Lovelace die ze speelt.

Dan is er de seks.

Niet om aan te zien.

Sinds Deep Throat heeft porno een ongelooflijke ontwikkeling doorgemaakt. Wat je nu op betaalkanalen in hotels ziet, is glad, gelikt en verhaalloos, bijna ontmenselijkt. Borsten zijn gigantisch en staan altijd bol als ballonnen, venusheuvels zijn altijd geschoren en nooit voorzien van puistjes en pukkeltjes of ander ongerief als gevolg van datzelfde scheren, penissen zijn enorme apparaten, een soort hydraulische pompen, achterste openingen zijn van alle smetten vrij en gapen de kijker enthousiast tegemoet. Als de hele reutemeteut in close-up met elkaar in actie is, krijg je fornicatie als abstracte kunst, in zuurstokkleuren. Daarmee vergeleken is Deep Throat een deerniswekkend stukje huisvlijt.

Uiteindelijk lukt het Linda (die in het echt Boreman van achteren heette, een naam die grote triestheid uitstraalt, en ook verveling) om haar orgasme te beleven. Ik kan er ook niets aan doen, maar het is misschien wel het beroemdste orgasme uit de filmgeschiedenis: terwijl ze met zichtbare moeite de fellatio bedrijft, krijgen we korte flitsen te zien en te horen van rinkelende klokkenspelen, ontploffende bommen en het mooiste van alles: een raket die op Cape Canaveral de lucht in gaat. Je zou zeggen: masculiner kan de metafoor niet, en zo onnozel is inderdaad die hele film. Dan lacht Linda gelukzalig en is de boel voorbij. Dat zal ook wel de reden zijn dat ze zo lief lacht, vrees ik.

Overigens is er nog een ander orgasme dat misschien wel nog beroemder is: dat van Meg Ryan in When Harry Met Sally, midden in de beroemde New Yorkse deli Katz aan Houston Street in New York. Daarover een andere keer, of nooit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden