Ordinaire ruzie tijdens het Nespresso-ritueel

 

In een verbintenis is het geven en nemen. Jammer dat daar al snel de klad in komt. In de loop van de relatie zie je jezelf maar al te vaak als de gevende partij, terwijl de ander alleen neemt. En vice versa. Die ander is egocentrisch, zeurderig en ongezellig; jij bent juist een toonbeeld van empathie en onbaatzuchtigheid.

Bovendien heb je altijd gelijk. Maar de ander ook. Pot verwijt ketel en, vrij naar Sartre, l'enfer c'est l'autre. Dus niet de hemel zoals in het begin van de verhouding, toen alles nog gesmeerd liep, je in elkaar op ging en elkaar op handen droeg. Eén warm kloppend hart was je, geen gemankeerde tweeling zoals later. Slaapkamerinteractie streek, behalve de lakens, alles glad. Want 'de grootse zonde', zoals Elsschot schreef, was nog niet onderhevig aan sleur of 'in duivelsplicht verkeerd'.

In die gelukzalige fase kon je je niet voorstellen dat je ooit in plaats van met verhitte lijven op het zacht verende matras, met verhitte koppen tegenover elkaar aan de keukentafel zou zitten schreeuwen. En toch laait nu om het minste of geringste irritatie op. Ergernis die ontaardt in ordinaire ruzie.

'Jij kunt ook nergens tegen!'

'Ha, moet jij nodig zeggen. Wat dacht je van jezelf? Wie had zijn sleutels laatst weer in de deur laten zitten?!'

'Tsjesus, alsof jij niet elke dag iets kwijt bent!'

Tijdens langdurige verhoudingen - ik spreek uit ervaring - verander je voor je het weet in het behoeftige, verongelijkte kind dat je ooit was. Oude neurosen spelen op, die je onbeschaamd de vrije loop laat.

Als we af en toe maar eens even in een denkbeeldige helikopter boven ons eigen hoofd zouden willen cirkelen in plaats van er voortdurend ín. Dan zouden we misschien ophouden met dat holle geroep in elkaars echoput.

Soms moet ik denken aan Michiel Romeyn en Beppie Melissen als het ruziënde echtpaar Oboema en José in Jiskefet, het tv-programma van lang geleden. Na de zoveelste onverkwikkelijke scène schreeuwde zij, in opperste wanhoop op bed beland: 'Dood moet je, dood!' Maar na de verzoenende evaluatie was alles opeens weer koek en ei.

Zo gaat het ook in het gewone leven. Bijna alle mensen die binnenshuis te lang op elkaars lip zitten, wensen elkaar in gedachten weleens de vreselijkste dingen toe, om die daarna met de mantel der liefde te bedekken, want straks gewoon weer gezellig aan tafel en misschien is er iets leuks op de televisie.

Bij ons thuis ontstaat onmin meestal aan het aanrecht, tijdens het Nespresso-ritueel. De een heeft een kopje op het roostertje geplaatst. Alvorens het halfvol te laten lopen met een koffiestraal moet het even worden voorverwarmd met water uit het tuitje. Maar hola! Wat is dat nou? In plaats van helder vocht sijpelt daar een vaalbruin straaltje uit. De ander heeft verzuimd het gebruikte cupje door te drukken.

Ik produceer, als het me overkomt, een zacht kreungeluidje dat je niettemin wel degelijk hoort - iets irritanters is nauwelijks denkbaar. In het omgekeerde geval, als mijn geliefde zijn kopje heeft neergezet en ik ben vergeten het oude cupje gevoeglijk af te voeren, hoor ik een overduidelijk 'Oei!!!'.

Dood moet hij, dood!, schiet het op zo'n moment door me heen. Even maar. Ik ben veel te blij dat hij nog leeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden