Opvolger

BERT WAGENDORP

Wie wordt de opvolger van Job Cohen in de PvdA? Toen ik Cohen dinsdag uit de het fractieoverleg zag komen en hoorde reageren op de vragen van de media, was het me al duidelijk: einde verhaal. In plaats van te markeren waarom hij de juiste man op de juiste plek is, bevestigde Cohen met elke zin die hij uitsprak dat zulks niet het geval is.

Er stond een meute verslaggevers met een batterij microfoons voor zijn neus, er waren camera's op hem gericht, en achter hem stonden zijn trouwe vazallen. Je moest dus concluderen dat Job Cohen er ook was. Maar hij was er niet. Fysiek leek van een zekere aanwezigheid sprake, maar de geest van Cohen, daar had het althans alle schijn van, leek elders te verkeren. Er kwam niet één werkelijk geïnspireerde zin uit zijn mond. Job reeg een ketting van clichés en dooddoeners.

Wat, vroeg ik me af, moet er dán gebeuren om deze man tot gloeiende betogen en messcherpe oneliners te bewegen?

Ik vermoed dat niets Job meer uit zijn zelfverkozen staat van beschouwelijkheid kan wekken. Hij is erg zen; een jaloersmakende geestesgesteldheid. Maar je drijft je partij er wel mee naar de afgrond, want de rest van Den Haag is nog niet zo ver.

Algemeen wordt Cohens beschaving in woelige tijden geprezen, maar beschaving kan natuurlijk best wat peper in de kont gebruiken, om het maar eens erg onbeschaafd uit te drukken.

Als morgen de wereld vergaat, en Cohen wordt op het allerlaatste moment om commentaar gevraagd, zal hij antwoorden dat hij zal doorgaan waarmee hij bezig is.

'De wereld vergaat!'

'Komt door dit kabinet.'

Vandaag kwam het doodvonnis. Sharon Dijksma is, samen met Jacques Monasch, toegevoegd aan het fractiebestuur. Sharon Dijksma kennen we vooral als de one man-klapmachine van Wouter Bos. Bos hoefde destijds maar een boertje te laten, of Sharon zat op de eerste rij enthousiast in haar handjes te klappen. Als beloning kreeg ze een baantje in het kabinet.

Als je gered moet worden door Sharon Dijksma, zijn je dagen geteld. Dan is het laatste sprankje hoop verdwenen en kun je jezelf net zo goed meteen in een van die truien van Hans Spekman in de Hofvijver werpen en naar de eeuwige stilte der Frits Wester-vrije zones laten zuigen.

Twee vragen staan momenteel centraal in de PvdA: wat is de nieuwe boodschap waarmee de partij de toekomst in een glanzend licht zal zetten, en wie moet deze aan het kiezersvolk verkopen.

De eerste vraag is in het huidige politieke klimaat niet zo opportuun. De twee succesvolste partijen van het moment, de VVD en de PVV, hebben niet zozeer een politieke boodschap, als wel een handig setje oneliners voor elke gelegenheid, plus een partijleider die ze zonder te haperen kan oplepelen.

De tijd van de ideologische vergezichten is al een tijdje voorbij, het gaat erom kiezers te verleiden. Is dat gelukt, dan kun je rustig gaan nadenken over wat je te doen staat, afhankelijk van de economische omstandigheden. Het is daarbij niet langer noodzakelijk je aan gedane beloften te houden, zoals blijkt uit de ervaringen van de PVV. Die breekt moeiteloos de ene verkiezingsbelofte na de andere, maar groeit niettemin lekker door.

De tweede vraag is daarom de belangrijkste. Met een beetje knappe leider staat de New PvdA zo weer op 35 zetels. De kiezer verandert gemakkelijker van voorkeur dan Jeroen Pauw van bedgenote. Hij laat zich door een politieke Casanova graag veroveren. Het stemt niet vrolijk, maar zo is de situatie.

Laat Lodewijk Asscher zich dus maar gereedmaken.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden