Opvoeden niet spannend, maar gewoon doodeng

 

Kinderen vrezen een fictief spook onder het bed, maar aan reële gevaren als brand of elektrocutie hebben ze maling Beeld anp

Gisteren stond in deze krant een stuk over het opvoeden van kinderen. Kinderen tussen de 6 en de 12 heten tegenwoordig 'minipubers' stond daarin, en wat wij vroeger 'eng' noemden, heet tegenwoordig 'spannend'.

Een onbeduidende verschuiving, kun je zeggen, behalve dat 'spannend' in míjn tijd iets positiefs was; een spannend boek gold als aanrader, een 'eng' boek moest gemeden worden als de pest (die mummie uit Kuifje en de 7 kristallen bollen!). Hoe maken huidige kinderen dat onderscheid, vraag ik me af? Als een 8-jarige zegt 'ik vind de achtbaan spannend', durft hij dan wél of niet?

Verder ging het stuk onder andere over de tv-nanny Jo Frost, die ouders leert dat ze desnoods het peertje uit de lamp moeten draaien als hun kind niet wil gaan slapen. Deze tactiek blijkt begrijpelijkerwijs op nogal wat weerstand te stuiten.

Ik dacht terug aan mijn eigen kindertijd. Ik moest altijd vroeg naar bed en lag dan vaak nog lang stiekem te lezen. Als ik mijn moeder de trap op hoorde komen, draaide ik snel het peertje uit mijn nachtlampje. Ze had er wel eens aan gevoeld en toen het nog warm bleek te zijn was ik ernstig toegesproken. Ongelooflijk slim vond ik dat van mijn moeder. Als ze weg was draaide ik het peertje er dan gewoon weer in, dat wel.

Op een kwade avond tastte ik bij dat terugdraaien in het donker mis, en kreeg een forse elektrische schok. Een leermoment, zoals dat tegenwoordig heet. Ging ik nu voortaan gewoon braaf slapen? Nee, ik draaide voortaan dat peertje in bij het licht van een aansteker die ik stiekem van beneden had meegenomen. Omdat ik die aansteker toch had, stookte ik ook wel eens kleine vuurtjes, want dat was mijn grote passie. Op die zolder van honderd procent uiterst brandbaar vurenhout.

Opvoeden is niet spannend, maar gewoon doodeng. Kinderen vrezen een fictief spook onder het bed, maar aan reële gevaren als brand of elektrocutie hebben ze maling. Mijn eigen kinderen liet ik daarom zo lang lezen in bed als ze wilden, want wie leest, doet geen enge dingen. De boeken zijn inmiddels door de iPad vervangen. Die geeft zelf licht, met ongevaarlijke, vuurloze zwakstroom.

Maar afgelopen zomer trof ik mijn 13-jarige zoon slapend aan met een brandende kaars op zijn nachtkastje. Het raam was open, zijn nylon klamboe wapperde juist dat vlammetje tegemoet. Ik heb tegen hem geschreeuwd zoals ik nog nooit geschreeuwd had. 'Stel je niet zo aan...', was zijn slaperige reactie. 'Een kaars, dat is gezellig...'

Ik heb door het hele huis brandmelders aangelegd.

Meer kun je niet doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden