Festivalverkenners

'Opvallend, een bioscoopzaal met alleen maar blanke hipsters'

Geen betere manier om het nieuwe filmjaar in te luiden dan met het Internationaal Film Festival Rotterdam. Van 21 januari tot 1 februari gidsen de Gasten van de Volkskrant u door het uitgebreide programma en delen zij hun favoriete plekken in de stad. Vandaag: actrice en theatermaakster Dilan Yurdakul (23).

Dilan Yurdakul.Beeld anp

Leuk gehad?

Heel leuk. Ik was hiervoor nog nooit naar het IFFR geweest. Ik woon in Amsterdam en kom eigenlijk bijna nooit buiten de stad. Ik ga wel naar het IDFA, maar dit was mijn eerste keer op het IFFR.

En, hoe vond je het?

Heel internationaal. Dat klinkt stom, maar je merkte dat er mensen van over heel de wereld rondliepen. Ook op straat, rondom het festival. Het was wel een erg blank publiek. Ik snap dat wel, het is alleen opvallend dat in een stad als Rotterdam, waar de helft van de inwoners gemixt is, je een bioscoopzaal binnenloopt en alleen maar blanke hipsters ziet.

Je zegt, 'dat snap ik wel'. Waar komt dat door, denk je?

Ik denk dat ze zich niet thuis voelen bij die groepen. Dat die groepen gaan overheersen. Maar dat is niet alleen zo bij dit festival. Dat zie je overal in de culturele sector. Wellicht dat wanneer er meer Nederlandse filmmakers en acteurs van andere komaf zouden zijn, dat een beetje zou veranderen.

Vind je het jammer?

Ik vind het opvallend. Ergens is het ook wel grappig dat je in zo'n zaal zit met alleen maar blanke mensen en je vervolgens buiten komt en daar de werkelijkheid ziet. Maar wat ik al zei, zo is het ook als je naar de Schouwburg gaat. Alleen bij een Pathé zal het wel meevallen.

Naar wat voor soort films kijk je normaal?

Ook wel veel arthouse. Vaak Spaanse drama's, Noorse of Zweedse films. Ik ga zelf eigenlijk nooit naar Pathé.

Kies je tijdens zo'n filmfestival eerder voor publiekstrekkers of voor meer experimentele films?

Op het IFFR heb je volgens mij niet echt publiekstrekkers. De meeste films zijn redelijk onbekend. Er zijn geen grote uitschieters zoals bij het IDFA, waar zalen overvol zitten en waarvan je weet dat die films later ook in bioscopen zullen draaien. Bij het IFFR zag je mensen naar buitenkomen die gewoon twee of drie films hadden uitgekozen. Soms was dat wat en soms viel het tegen. Dat maakt het ook leuk.

Lukte het jou een beetje een keuze te maken uit het programma?

Dat was onmogelijk. Ik heb uiteindelijk drie films gezien. The Dark Horse heb ik op intuïtie gekozen. Gluckauf wilde ik zien omdat ik ook naar een film van Nederlandse komaf wilde. En The Tribe was me door de Volkskrant aangeraden. Je hebt ook een soort eerste hulp bij het vinden van een film, maar dat vond ik best beperkend. Je selecteert dan per dag en per land. Ik wilde vooral verschillende dingen zien, dus ik ben halverwege gestopt. In alle drie de films waar ik ben geweest, kwam achteraf wel hetzelfde thema terug. Geweld in de vorm van macht, maar ook geweld binnen bepaalde relaties.

Dilan Yurdakil.

Hoe vond je de films?

Zeer verschillend. En ook weer niet helemaal, vanwege dat gewelddadige. Ik vond The Dark Horse er met kop en schouders bovenuit steken. Maar eigenlijk kun je ze niet met elkaar vergelijken. The Tribe vond ik heel lastig, dat is een 'stomme' film. Ik vond hem traag. Het was niet echt uitzitten, maar het vergt wel een heel andere concentratie als er geen geluid is. Op een gegeven moment had ik het wel door, toen werd het een beetje voorspelbaar.

Al waren er ook geslaagde elementen. Als acteur zijn we gewend, wanneer we een boos iemand moeten spelen, onze stem te verheffen. Het is interessant te zien hoe de acteurs in deze film hun lichaamstaal gebruiken en hoeveel dat eigenlijk zegt. Ik merkte daarna dat toen ik op straat liep, ik ook anders naar mensen ging kijken. Naar hun lichaamstaal.

En Gluckauf?

Die zat heel mooi en dramatisch slim in elkaar, met terugkerende elementen. Maar het raakte me niet diep genoeg. Ondanks dat het een mooi verhaal is over een vader-zoonrelatie waar de zoon de rol van de vader als het ware overneemt, met goede acteurs en een onverwachte plotwending.

Waar lag dat aan?

Bepaalde dingen werden niet genoeg verteld, vond ik. Op een gegeven moment gebeurt er bijvoorbeeld iets met de zoon en dan is de film al bijna afgelopen. De kwelling die deze wending bij de vader veroorzaakt, had voor mij veel meer mogen worden getoond. Het voelde nu een beetje als bij een korte film, het ging te snel. Bij The Dark Horse werd die kwelling juist extreem uitgemolken, wat in mijn ogen beter werkt bij een dramatische film.

Dit was je eerste IFFR. Volgend jaar weer?

Zeker. Als het lukt, wil ik ook komend weekend nog naar een paar films meepakken. A Girl Walks Home Alone at Night wil ik onder andere nog heel graag zien, die was dit weekend helaas uitverkocht.

Heb je nog iets van het randprogramma meegepakt?

Nee. Ik ben alleen even gaan kijken bij de party in de Schouwburg, maar dat vond ik niks. Te veel interessantdoenerij.

Waar ben je de avond dan geëindigd?

We zijn nog even roti gaan eten bij een Surinaamse eettent op de Witte de Withstraat, Warung Mini. In wat zijstraatjes van de Witte de With zitten ook een paar leuke bruine kroegen, maar daar is het nu wel heel druk.

Nog een laatste tip aan festivalbezoekers?

Iedereen heeft een bepaalde smaak. Ga dus vooral niet proberen films uit te zoeken die te ver buiten je boekje zijn, want dan vind je het meestal toch niks. En ga naar meer dan één film. Dan krijg je een beter beeld van waar het belang van het festival dit jaar ligt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden