'Opstellingen. Zijn. Een. Schandaal!'

Kijken naar Belgische EK-tv is Mulder-watching. Te veel pathos, te veel Jan? Nee, véél te weinig.

Beeld An-Sofie Kesteleyn

Zestien jaar geleden vond het EK - dat gedoe op NPO 1 - plaats in Nederland en België. Reden voor de Belgische tv destijds om een dagelijkse talkshow te programmeren, Euro 2000. Voor het eerst zag ik een slim, humoristisch en actueel programma over sport, met publiek (maar zonder dat Mannen Weten Waarom-kantinesfeertje), met de perfecte presentator (Mark Uytterhoeven) en met een voetballer die een groot komisch talent paarde aan een dito hoofd (Bob Peeters).

Zo goed als Euro 2000 heb ik ze daarna niet meer gezien. In België doen ze het deze zomer met Jan Mulder, in een studioprogramma dat over de hele tv-dag is uitgesmeerd. Belgische tv kijken is Mulder-watching. Nadat de matches van de dag summier zijn behandeld, worden de kansen van de nationale ploeg gewogen. Welbespraakte oud-internationals zetten pijltjes, becijferen statistieken, lopen looplijnen na en schieten op schotkansen, tot Mulder voorover gaat hangen, kijkt alsof hij verkeerd op de punt van zijn analistenstoel is gaan zitten, kreunt en zegt: 'Maar Franky/Wesley/Geert, het gaat niet om links- of rechtsbacks?! Of loop. Lijn. Un. Ik. Mis. Een. Spielmacher.' Evolueert het gesprek richting sterrenwichelarij omtrent de opstelling der Rode Duivels, dan sputtert hij even voor zich uit, tot de specialisten zwijgen en ruim baan geven aan een Mulderiaans 'Opstellingen. Zijn. Een. Schandaal!'.

Nogal wat mensen vinden het te. Te veel pathos, te veel Jan. Ik niet. Ik vind het te weinig. Het EK is voetbal. Vermaak. Het is schoonheid, als het spel een beetje meezit, en wetenschap, als je dat erin wilt zien. Romantiek ook. Humor. Onzin soms. En het is dankzij Jan Mulder dat de Belgen dat niet vergeten, ook zestien jaar na Euro 2000 niet.

Het is trouwens zestien jaar geleden dat Rafael van der Vaart debuteerde bij Ajax. Dit toernooi debuteert hij als sidekick, bij Studio France. Officieel is hij nog voetballer, zijn analyses zijn een vakantiebaantje, een chic soort bollen pellen. Een atleet is Van der Vaart nimmer geweest. Dat nam me voor hem in: zijn acties bezaten het slepende dat met brille samenhangt.

Beeld An-Sofie Kesteleyn

Zaterdag zat VdV tegenover Maxim Hartman, de presentator in wie zowel een Iniesta als een Pepe schuilt. Het ging over snacken, iets wat Van der Vaart graag schijnt te doen. Nu heb ik vrienden die niet op een frikadelletje spugen en deel ik een huis met iemand voor wie de kaassoufflé een klein, verhemelteschroeiend geluk betekent. Zelf ben ik een pleitbezorger van de kroket. Kortom: ik begrijp Rafael. Hartman duidelijk niet. Die maakte, in stilte gesteund door alle slablaadjeswegende judoka's en wielrenners thuis, gehakt van die vrijblijvendheid.

Op het veld reageerde Van der Vaart vaak superieur als hij hardhandig werd aangepakt. Daar wel. Nu werd het spannend. Of meer: naargeestig.

Was Jan Mulder erbij geweest, het was natuurlijk nooit zo ver gekomen. 'Diëten, Maxim? Het gaat toch om klasse, om balgevoel. Ac-ties. Ta-lent. Spielmachers! Niet om een kro. Ket. Je.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden