Oproep aan alle aardige mensen: twitter vaker zodat de mooie dingen trending zijn

#Liefde

Foto de Volkskrant

In NRC stond woensdag een interview met een jonge vrouw van 22 die zichzelf verwondde. Zij vertelde dat de onlinewereld van mensen die zichzelf beschadigen of eetstoornissen hebben de laatste jaren drastisch is veranderd. Eerder deelden mensen trots foto's van hun dunste zelf of lieten zien hoe ze zichzelf beschadigden, maar dat is nu 'uit' en 'recovery is in'.

Het had iets grappigs en ook droevigs om over zulke serieuze problemen te lezen in termen die ooit alleen bij de mode hoorden of bij speelgoedrages. Fidgetspinners kunnen in zijn, skinny jeans kunnen in of uit zijn, maar kan anorexia ook uit zijn? In de onlinewereld kan dat natuurlijk, als het werkelijk zo is dat mensen niet meer trots hun 'dunste foto's' plaatsen. De belangrijke vraag is hoe zoiets doorsijpelt in de echte wereld.

Maar kunnen we nu bijvoorbeeld ook zeggen dat seksuele intimidatie uit is? Online zeker. Iedereen weet dat dit niet het moment is om een seksistische grap te maken op Twitter. Een grap die vijf jaar geleden kon, kan je nu je reputatie kosten.

Twee jaar geleden kwam er een boek uit van de Britse journalist Jon Ronson, So You've Been Publicly Shamed, over online shaming, dus ook over Twitter, onze moderne schandpaal. Hij onderzoekt een aantal gevallen van mensen wier levens via Twitter werden verwoest. Soms gaat het om iemand die slechts een foute grap op Twitter maakte, die grap ging viral, de reacties ook, een week later was de vrouw haar baan kwijt, haar gevoel voor eigenwaarde, haar kansen op een nieuwe baan, en bleef ze getraumatiseerd achter.

Het is een angstaanjagend boek om te lezen, want al snel identificeer je je met je doorsnee medemens die soms wat onhandigs zegt, weleens ergens over jokt, of nachten heeft meegemaakt die hij liever niet in kleur terug wil zien in gezelschap van een miljoenenpubliek. En dus vrees je dat ook ooit jouw dag komt. De Dag Des Oordeels, niet aan het eind, maar midden in je leven, mét toeschouwers. En dan weer fluitend verder?

Maar goed, Twitter zorgt er ook voor dat kinderen die hun knuffel in de trein hebben verloren hem weer terugkrijgen. Twitter is ook het platform voor de #MeToo-beweging.

In het gunstigste geval zorgt de #MeToo-beweging ervoor dat seksuele intimidatie 'uit' is en dat dit niet tot de onlinewereld beperkt blijft. In het ongunstigste geval blijft het bij bijltjesdag: Een eenmalige rigoureuze schoonmaak met de onvermijdelijke collateral damage.

Ik dacht aan een bijzonder onderzoek over het verband tussen agressie en alcohol. In sommige landen is er een verband tussen de twee, in andere landen niet. Een mogelijke verklaring is dat wanneer men verwacht agressief te worden van alcohol men het ook wordt en anders niet; als de samenleving het normaal vindt dat je agressief wordt van alcohol, dan word je het ook.

Wat heeft dit met het voorgaande te maken? Laten we seksuele intimidatie en geweld (tegen jezelf of een ander) allemaal grensoverschrijdend gedrag noemen.

Dat dan bijvoorbeeld alcohol als oorzaak minder een rol speelt dan de aanname: 'Zo gaat dat nu eenmaal' (als je wat gedronken hebt), doet vermoeden dat vooral 'wat wij normaal vinden' veel bepaalt, zo niet alles...

De onlinewereld bepaalt nu mee wat normaal is. Alleen daarom al zouden alle aardige mensen vaker moeten twitteren, om te zorgen dat de mooie dingen trending zijn. #Liefde.