Oprecht en zorgvuldig gemaakt

* * * Verdwaald in het geheugenpaleis (Regie Klara van Es). Bij vlagen ontroerend, maar ook wat langdradig portret van een aantal Alzheimerpatiënten in het Vlaamse verzorgingstehuis De Bijster....

Niettemin lijdt het geen twijfel dat Verdwaald in het geheugenpaleis een oprechte, zorgvuldig gemaakte en betrokken film is. Regisseur Klara van Es werkte drie jaar als vrijwilligster in De Bijster om een vertrouwensband met haar personages te ontwikkelen, en dat lees je aan de film af. Van Es houdt precies genoeg afstand op het ene moment, komt net dichtbij genoeg op het andere. Met de lucide, maar ook nogal egocentrische Anita, die precies weet wat er met haar aan de hand is en dit onverbloemd onder woorden brengt, heeft ze ook een zeer interessant hoofdpersonage uitgekozen voor haar film.

Minder gelukkig zijn de o zo symbolische beelden van het raderwerk van een klok, en de muziek, die regelmatig de verkeerde toon aanslaat. Van het CinemaScope-formaat maakt Van Es nauwelijks gebruik, en als geheel sukkelt de film wat voort; een half uur korter, met een hechtere structuur, en Verdwaald in het geheugenpaleis had zeker aan zeggingskracht gewonnen. In 8 zalen. KT

* * * La bocca del lupo (Regie Pietro Marcello). Ongewone documentaire over een ongewoon liefdespaar: de ruige Enzo en transseksueel Mary, die jaren geleden een gevangeniscel deelden, en sindsdien onafscheidelijk zijn. Pas in het laatste deel van de film zie je hen daadwerkelijk samen, in hun schemerige appartementje in de onderbuik van Genova; tot die tijd wordt Enzo’s terugkeer uit de gevangenis nagespeeld door een jongere acteur, afgewisseld met archiefbeelden van de stad.

Op de geluidsband gaan dromerige barokmuziek en soundscapes, al net zo vloeiend als de beelden, over in poëtische mijmeringen over verstekelingen en schipbreukelingen, of in de cassetteboodschapjes die Enzo en Mary elkaar stuurden toen Enzo nog vast zat. Zo ontstaat een gedicht van een film, ondraaglijk artistiek voor de ene toeschouwer, en voor de andere even ontroerend als hallucinant. Te zien in Eye, Amsterdam, in de reeks Previously Unreleased. KT

* * Going the Distance (Regie Nanette Burstein). Hoe onderhoud je een langeafstandsrelatie in tijden van economische crisis? Erin is een beginnend journaliste, Garrett werkt in de muziekindustrie. Ze slagen er geen van beiden in een baan te vinden in de stad van de ander, en op en neer vliegen tussen San Francisco en New York is te duur.

De eerste fictiefilm van documentairemaker Nanette Burstein (The Kid Stays in the Picture) heeft met Drew Barrymore een sympathieke hoofdrolspeler, maar tegenspeler Justin Long heeft weinig charisma. Going the Distance bevat alle elementen die in geen enkele Hollywoodkomedie meer lijken te ontbreken: excentrieke vrienden, neurotische familieleden, ongelukkig gehuwden, puberale poep- en plashumor. Formulewerk, met slechts een paar aardige momenten. In 70 zalen. PK

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden