Oppositie in Irak verdient steun VS

Het ziet er niet naar uit dat de VS bereid zijn het regime van Saddam Hussein ten val te brengen, al is dat het meest wenselijk....

A.M. ROSENTHAL

DE afgelopen dagen vertelden commentatoren op de televisie en in kranten dat de Verenigde Staten de biologische wapens van Saddam Hussein niet kunnen vernietigen en dat de Irakezen ze bovendien nooit zullen gebruiken omdat ze wel eens als een boemerang zouden kunnen werken.

Ter geruststelling werd er bij gezegd dat de gedachte aan biologische wapens weliswaar angstaanjagend is, maar dat ze ondoelmatig zijn en dat we ons dus geen zorgen hoeven te maken.

Deze uitspraken berustten soms op onwetendheid, maar in andere gevallen werden er bewust belangrijke informatie en historische feiten achtergehouden.

Saddam Hussein weet dat de wapeninspecties die hij moest accepteren als prijs voor het staakt-het-vuren in de Golfoorlog, zijn vermogen aantast om voldoende massavernietigingswapens te produceren om het gehele Midden-Oosten angst aan te jagen en onder controle te krijgen.

Dus zodra het inspectieteam de chemische en biologische wapenarsenalen die hij de afgelopen twintig jaar in het geheim heeft opgebouwd, op het spoor begon te komen, riskeerde hij liever een aanval van de Verenigde Staten dan zijn pogingen de inspecteurs het werken onmogelijk te maken, op te geven.

Bombardementen op Irak hebben twee doelen. Ten eerste kunnen wapens vanuit de lucht worden vernietigd zoals de inspecteurs dat op de grond zouden hebben gedaan. Ten tweede kunnen zij Saddam Hussein dwingen de onbelemmerde toegang van de inspecteurs te accepteren.

Op grond van informatie die VN-inspecteurs nu zeven jaar lang hebben vergaard, geloven zij te weten waar Saddam Hussein het grootste deel van zijn biologische wapens verborgen houdt. En zij menen dat de Irakezen in staat zijn de biologische wapens te gebruiken zonder dat er doden onder hun eigen mensen vallen.

De inspecteurs weten ook dat de raketten vanuit Irak niet alleen Israël kunnen bereiken, dat over nucleaire wapens beschikt om een aanval te vergelden, maar ook de Arabische staten die deze mogelijkheid niet hebben.

En zij weten dat de chemische en biologische wapens worden bewaakt door dezelfde Republikeinse Garde waarop het hele regime van Saddam Hussein steunt. Schade toebrengen aan deze troepen is schade toebrengen aan Saddam Hussein.

Voor een helder overzicht van de resultaten die het VN-inspectieteam heeft geboekt en van wat er nog gedaan moet worden, kan iedereen terecht in het document dat de Britse regering op Internet voor het parlement ter beschikking heeft gesteld onder www.britain-info.org.

Ik ken niemand die gelooft dat het bestoken van wapenlokaties volstaat om Saddams verlangen naar massavernietigingswapens en zijn vastberadenheid zich van de wurggreep van de inspectie te ontdoen, voorgoed de kop in te drukken.

De meeste bondgenoten van Amerika en de altijd benauwde Arabische staten zullen hem zoveel hulp bieden als nodig is om hun handelsbelangen veilig te stellen of geen slachtoffer te worden van zijn woede.

Het ziet er op dit moment niet naar uit dat de regering-Clinton datgene zal doen dat ook volgens haarzelf nodig is: Saddam Hussein omver werpen. Maar het minste dat de Amerikanen kunnen doen is de wapenfabrieken treffen, zijn wapenprogramma's onschadelijk maken en hem blijven achtervolgen met de inspecties totdat de laatste verborgen wapens zijn opgespoord.

Om voor eens en altijd met Saddam af te rekenen, zou de president de Amerikaanse bevolking op een grondoorlog moeten voorbereiden. Dat hij daartoe zal besluiten wordt steeds onwaarschijnlijker, tenzij het gevaar van gedwongen aftreden wordt weggenomen.

Het besluit tot het inzetten van grondtroepen zal dus vermoedelijk op zich laten wachten tot er een nieuwe president is aangetreden, wanneer dat ook moge gebeuren. Uitstel is Amerika's straf voor het seksschandaal.

Maar er is iets dat Clinton meteen kan doen. Hij kan een eind maken aan de jarenlange misleiding van de Irakese oppositie tegen Saddam. Daardoor is hen de kans ontnomen zijn regime van binnenuit ten val te brengen.

Het verraad, gevolg van een uit arrogantie geboren verkeerde beoordeling van de CIA, van de ministeries van Buitenlandse Zaken en Defensie, van nationale veiligheidsadviseurs en van het Witte Huis loopt als een lelijke draad door het beleid van de regeringen Bush en Clinton.

Afgelopen zaterdag werd op ABC de geactualiseerde versie van Peter Jennings briljante analyse van het verraad aan de Irakezen en van de gemiste kans vertoond. In juni was de documentaire voor het eerst te zien en nu werd bewezen dat een werkelijk belangrijk stukje journalistiek werk niet meteen oud nieuws is. Het verliest niet aan belang, maar wint daar juist aan.

Ik hoop dat ook president Clinton zal inzien dat hij nu zowel de kans als de plicht heeft om de verraden Irakeze oppositie de wapens, de erkenning en de volhardende steun te geven die ze nodig heeft om haar strijd tegen Saddam Hussein te hervatten.

A.M. Rosenthal is columnist van The New York Times.

The New York Times/de Volkskrant

Vertaling: Margreet de Boer.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden