'Opmaken van aardgas was met de beste bedoelingen'

De ingezonden lezersbrieven van maandag 24 oktober.

'Iedereen was in de veronderstelling dat kerncentrales de toekomst zouden worden, waardoor die enorme Groningse gasbel geen cent meer waard zou zijn.' Beeld anp

Brief van de dag: Waarom het aardgas snel werd opgemaakt

Peter de Waard schrijft dat nadat de aardgasbel bij Slochteren in 1959 was ontdekt, niemand het belangrijk vond om flink wat gas te bewaren voor generaties die in de tweede helft van de 21ste eeuw zouden leven. Ondanks (of dankzij) mijn ervaringen in de procesindustrie bij Shell Pernis heb ik me vaak afgevraagd waarom dat aardgas toch met zo'n grote haast opgemaakt moest worden. Want zelfs een kind kon toch weten dat op enig moment die voorraad aardgas opgebruikt zou zijn, en wat dan?

Totdat ik, op een jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van het Shell-personeel de directeur van de NAM tegen het lijf liep, een man die ik jaren eerder in Pernis als afdelingschef had meegemaakt. Ik vroeg hem naar de reden van die haast om de aardgasbel te gelde te maken en hij vertelde dat iedereen in die na-oorlogse jaren (ook Joop den Uijl en consorten) toen in de veronderstelling verkeerden dat kerncentrales de toekomst zouden worden, waardoor die enorme Groningse gasbel geen cent meer waard zou zijn.

Iedereen, dus ook Shell, Esso en de overheid (NAM), gingen ervan uit dat het daarom veel beter was om het gas in no-time maar op te maken, dan verdiende de NAM er een mooi centje aan en konden er door de politiek nog leuke dingen gedaan worden voor de mensen. In tegenstelling tot wat De Waard schrijft is de politiek - op verkeerde gronden - dus wel opgekomen voor de volgende generaties, helaas heeft men het gehele plaatje niet goed in de gaten gehad.

Albert van Brakel, Abbenbroek

Ouder worden

Wat een mooie andere kijk op ouder worden geeft Anne-Mei The afgelopen zaterdag op O&D in de Volkskrant. Hoe zeer zet dit ook de tweet van Lillian Marijnissen in een ander daglicht. Belangrijker nog, laten we hopen dat dit artikel door veel politici en kiezers gelezen wordt en dat de sociale benadering van ouder worden hoog op de politieke agenda's terecht komt. Ook de jeugd leren, om op een andere manier naar ouder worden te keren kijken, is daarbij van groot belang. Mooi dat ik mezelf, na het lezen van dit artikel, me meer bewust ben van dit belang.

Eric Meier, Hoofddorp

Hoezo mislukt?

In zijn brief 'Daarom mislukte de Marslanding' stelt Hans van der Woerd dat de landing van Schiaparelli mislukte omdat ESA contracten geeft op basis van de bijdrage van haar lidstaten. Over dit systeem is veel te zeggen, maar feit is dat het werkt. Frankrijk zal geen belastinggeld inleggen als dat vervolgens in Duitsland wordt uitgegeven, en vice versa. Zo vreemd is dat niet; de Nederlandse overheid geeft ook bij voorkeur haar geld uit in eigen land.

Van der Woerd slaat echt de plank mis als hij schrijft 'alweer een missie van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA mislukt'. De laatste keer dat een ESA missie mislukte was 20 jaar geleden, toen de lancering van de Cluster missie fout ging. De Marslander Beagle die in 2003 verloren ging was een Brits initiatief, geen ESA project. Momenteel heeft ESA bijna 30 werkende satellieten in de ruimte, plus 18 EU Galileo navigatie-satellieten waar het verantwoordelijk voor is. ESA opereert een kleine vloot ruimtetelescopen, landde recent op een komeet, heeft twee satellieten in een baan rond Mars, beëindigde vorig jaar een succesvolle missie rond de planeet Venus, en is de enige organisatie die een sonde op de Saturnusmaan Titan heeft geland. Hoezo 'alweer mislukt'?

Michel van Pelt, Leiden (ESA medewerker)

Pleonasme

In Volkskrant Magazine van dit weekend een mooi artikel over intelligent design van jonge start-ups in Eindhoven. Jammer genoeg kopt de krant: 'De slimme Brabanders!' Dit lijkt me een pleonasme, zoals Sinterklaas op een witte schimmel. Of een slim artikel in de Volkskrant.

Addy de Vroomen, Breda

Overbescherming

Deskundige Katleen Gabriels vindt verwaarlozing van kinderen erger dan dat ouders hen gps-trackers geven om ze in de gaten te kunnen houden. De geportretteerde moeders worden gepresenteerd als betrokken bij hun kind met een bewuste keus voor zo'n apparaat.

Maar met de uitspraken dat hun gevoel en eigen angst de reden is van het gebruik wordt duidelijk dat het belang van het kind wordt genegeerd. Deze overbescherming kan juist gezien worden als verwaarlozing omdat het gedrag van de ouder een gezonde ontwikkeling van hun kind belemmert.

Een kind heeft het nodig op te kunnen groeien tot een zelfstandig en veerkrachtig persoon dat kan omgaan met tegenslag en lastige situaties. Ouders die die gelegenheid niet bieden door ze dag en nacht te volgen, zouden bij zichzelf te rade moeten gaan. Pedagogen noemen dit de paradox van de overbescherming: hoe meer wij kinderen beschermen tegen risico en gevaar, hoe groter de kans dat het uiteindelijk juist mis gaat met het kind. Laat daarom kinderen risico's nemen en problemen zelf oplossen, zo worden ze groot.

Martin van Rooijen, Doorn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden