Oplichtende discovloer

De pasjes oefent hij - in zo'n valige witte onderbroek - in zijn slaapkamer. Bloedserieus. In de bar waar hij met een groepje dansoptredens geeft, legt hij ook een lichtgevende discovloer aan. Ongeveer dan. En het hoogtepunt van Raul Peralta's week moet zijn bezoek aan de bioscoop zijn waar Saturday Night Fever draait. Moederziel alleen praat hij de dialogen fonetisch na, de handbewegingen doet hij erbij.


Totdat de 52-jarige er tot zijn grote schrik achter komt dat de film uit roulatie is gehaald. Vervangen door Grease. Peralta flipt.


Zo beschreven klinkt de plot van Tony Manero erg geestig. Maar Pablo Larrains politieke drama is vooral heel naar. Voor Peralta is het personifiëren van de hoofdrolspeler van Saturday Night Fever een levensvervulling, eentje waarbij alles op zijn pad moet wijken. Peralta is misschien wel een dromer, maar zo'n extreme dat het alle charme verliest.


Daarbij laat scenarioschrijver en regisseur Larrain het verhaal afspelen in het Santiago de Chile onder Pinochet, een desolate stad waar de rolluiken pertinent naar beneden zijn en de straten zo goed als verlaten. Het is een gruizige maatschappij die het doordraaien van Peralta op verschillende manieren mogelijk maakt. Hier valt een moordenaar niet op, omdat iedereen toch al gewend is om weg te kijken. En, vanuit Peralta's perspectief: waarom zou je jezelf beperken op een plek waar een mensenleven niets waard is?


Het maakt het verontrustende Tony Manero tot een interessante en gelaagde film. Maar de naargeestige ondertoon blijft uiteindelijk vooral hangen door hoofdrolspeler en co-scenarist Alfredo Castro. Zijn intensiteit is precies goed: die verbetenheid waarmee hij danspasjes uitvoert, die ernst waarmee hij de lichttegelvloer legt. En juist dat gevaarlijke maakt het nog voorstelbaar dat de vrouwen in Tony Manero hem, met zijn ingevallen wangen en wijkende haarlijn, nog een soort van sexy vinden ook.


Met Tony Manero werkten Larrain en Castro voor de tweede keer samen; dit jaar presenteerde het duo in Venetië hun derde gezamenlijke film, het alom geprezen Post Mortem. Ook weer verontrustend, ook weer zo'n film waarin politiek en het dagelijks leven elkaar in het Chili onder Pinochet in een ongemakkelijke houdgreep houden.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden