Opkomst en val van de saaiheid

ENKELE getrouwen wilden op het laatste moment nog met Fernando de la Rúa op de foto. Achter het Casa Rosada aan het centrale Plaza de Mayo in Buenos Aires draaiden langzaam de rotorbladen van de presidentiële helikopter, voor het Casa Rosada raakte het volk slaags met de politie....

Vrijwel alleen nam Fernando de la Rúa donderdag aan het begin van de avond afscheid van het presidentieel paleis. Afgedankt door zijn politieke vrienden en door het volk dat hem twee jaar en tien dagen eerder met 48 procent van de stemmen in één verkiezingsronde tot president van Argentinië koos.

'Ze zeggen dat ik saai ben', was de onwaarschijnlijke verkiezingskreet die hem in het Roze Huis deed belanden. Saai, ja, dat is wat we willen!, zeiden de Argentijnen, die de mooie praatjes van playboy-peronist Carlos Menem meer dan zat waren. Stuitende corruptie en een economische recessie tekenden zijn bewind.

De stem op De la Rúa was in 1999 een tegenstem - tegen de Partido Justicialista, de Peronistische Partij. Twee punten telde het verkiezingprogramma van De la Rúa: het stoppen van de recessie en het stoppen van de corruptie. Hoe hij de problemen dacht op te lossen was van secundair belang.

En daar ging het meteen al mis. Nooit kreeg De la Rúa vat op de Argentijnse crisis, niets wist hij tot stoppen te brengen. Zonder nieuwe ideeën, zonder nieuw beleid, recht op de afgrond af.

Fernando de la Rúa (1937) is al sinds het begin van de jaren zestig een topfiguur binnen zijn Unión Cívica Radical, de Radicale Partij. Een rustige, trouwe, eerlijke man waaraan geen schandalen kleefden. Verschillende keren schurkte hij tegen het presidentschap aan, maar steeds kwam het er net niet van. Zijn doorbraak kwam in de jaren negentig als burgemeester van Buenos Aires. Met bedachtzaam en zakelijk bestuur kreeg hij binnen drie jaar de boekhouding van de hoofdstad op orde.

De Alianza (Alliantie) heette de combinatiepartij waarvan De la Rúa presidentskandidaat was. Een centrumlinks beleid stonden de Radicale Partij en zijn veel radicalere partner Frepaso voor - hét alternatief voor de neo-liberale weg van Menem.

Het was een misrekening om De la Rúa dat programma uit te laten voeren. Te behoudend als politicus kon De la Rúa niet als bemiddelaar optreden in de coalitieregering. Vaak wist hij niet wat hij met tegenstrijdige visies aan moest - in de volksmond werd zijn naam verbasterd tot De la Duda, Fernando 'van de twijfel'.

De coalitie spatte na tien maanden uiteen, maar De la Rúa ging toch verder. Zijn heil - hij kon niet anders - zocht De la Rúa bij de peronisten. Hij benoemde negen maanden geleden de oude Menem-kameraad Domingo Cavallo tot minister van Economische Zaken.

Het was landverraad in de ogen van de kiezers, te meer daar Cavallo ook geen uitweg uit de misère wist. Een commentator in Página 12 velde een vernietigend oordeel: 'Menem, Cavallo en De la Rúa vormen de Bermuda-driehoek waarin Argentinië is verdwenen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.