Opklaring

Dat hele 'Blue Monday' is natuurlijk pseudowetenschappelijke lariekoek, maar dat het een zeldzaam miezerige dag was zonder ook maar de flauwste ambitie, kon geen toeval zijn.


Televisie trachtte te troosten.


Hoewel uitgezonden met een vertraging van drie dagen, wilde in Utopia (SBS) de zon ook maar niet schijnen. Het pseudowetenschappelijke televisie-experimentje (waarin de kijker geacht wordt te geloven dat de makers en deelnemers hogere beweegredenen hebben dan simpelweg tv maken of erop zijn) ontaardde maandag in een waar tranendal.


De meeste karakters van deze realityshow willen nog maar geen reliëf krijgen, maar enkelen worden volop belicht. Maandag was dat onder anderen de godvruchtige 'massagetherapeute' Andrea, wier stiefdochter onlangs overleed. Het overlijden noch de begrafenis was kennelijk reden voor haar de zompige klei van Crailo te verlaten - alles voor de show.


Ze hield liever een 'herdenkingsplechtigheid' met de 'Utopianen'. Het werd een nogal pijnlijke 'dankzegging met onze handen bij elkaar', met geprevel als 'Onze cirkel van Utopia is liefde en kracht. Dank u wel, in Jezus' naam', gevolgd door een groepsgewijs aangevangen Samen zijn ('is samen lachen, samen huilen'), van Willeke Alberti. Ook in de ideale samenleving regeert de playlist van John de Mol.


Nadat het deelnemer Peter allemaal 'iets te zweverig' begon te worden, ontstond tweespalt in de groep. Door de onenigheid ('Positiviteit, daar ben ik helemaal vóór!') werd volop gehuild ('Lieverd, ik sta zó haaks achter jou, dat wil je niet weten!'), niet in de laatste plaats door aannemer Paul, die de ene seconde als een Marlboroman met zijn decoupeerzaag staat te zwaaien, maar even later staat te grienen om - ja, om wat eigenlijk?


Niets voor Dolf Jansen, die christelijke zweverigheid. 'Ik komt uit een katholiek gezin', vertelde hij op Comedy Central, 'Ik ben één dag misdienaar geweest, dat was tevens de dag waarop ik hardloper ben geworden.'


Jansen presenteerde op de 'humorzender' een letterlijke poging tot troost: de Blue Monday conference. Een live aaneenschakeling van korte sketches en optredens van onder meer Ton Kas, Katinka Polderman, en de duo's Droog brood en Dames voor na vieren. Lang niet alles kwam uit de verf, maar er gloorden lichtpuntjes.


Zo viel niet te ontkomen aan de heerlijke aanstekelijkheid van de foute, platte moppen van Ton Kas, opgediend op z'n ras-Amsterdams. Over zijn ex-vrouw Christine: 'Een jaar of drie, vier zijn we heel gelukkig geweest, maar dat was vóór we elkaar tegenkwamen.' Haar vader 'moest z'n gulp openzetten om tot 11 te tellen', en zijn schoonmoeder ('Ik weet nog dat ze pijn had achter haar linkerborst. Bleek haar meniscus te wezen.') had al twee kerels begraven. 'We vroegen ons nog af of ze al dood waren'.


Maar het vrolijkst was de inktzwarte lol van Katinka Polderman, als een pesterige puber nonliedjes zingend aan haar gitaar. Bij het nummer Erge dingen: 'Mag ik die handjes zien, van wie ze nog heeft?'


Leuker nog was haar gezongen bekentenis: Nick en Simon bezorgen haar de slingerschijterij:


Ik leg zo drie kilogram


door dat stel uit Volendam.


Bij het eerste dwangrijm


gaat het soepel als behanglijm


Een fris tegengeluid, dat elders op tv niet klinkt.


Dat luchtte op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden