'Ophalen en wegwezen'-prijs voor crematie

Een crematie hoeft helemaal niet zo idioot duur te zijn, vindt Wladimir van Klinken. Voor 1.250 euro kan het ook. 'Vurenhout. Niks mis mee, toch?'

AMSTERDAM - Er ligt een dode achter in de blauwe bestelbus.


Vanochtend heeft Wladimir haar opgehaald. Het is een jonge vrouw in een wit laken. Al een paar dagen lag ze in de kale witte koelcel van het Amsterdamse ziekenhuis. Te wachten op wat er komen ging. Ze overleed aan een hersenbloeding. Wladimir heeft haar voorzichtig op zijn brancard getild en zijn bestelbus in gereden.


In de auto hangt een doordringende geur, maar dat ruikt Wladimir na al die jaren niet meer.


'Even tanken', zegt hij.


Ontspannen loopt hij naar de pomp. Geen mens om hem heen heeft in de gaten dat hij rondrijdt met een dode in zijn achterbak. 'Iedereen denkt dat je overledenen in grote zwarte auto's moet vervoeren', zegt hij. 'Maar in Nederland mag dat in elke auto. Daar zijn geen regels voor.'


Welkom bij Crematie-eenvoud, een van de goedkoopste manieren in Nederland om overledenen te cremeren.


Wladimir van Klinken (59) - 'Iedereen noemt me Wladimir' - is ondernemer in budgetcrematies. Cremeren bij Wladimir kost 1.250 euro. Voor 'ophalen en wegwezen', zoals hij het noemt.


Voor die prijs haalt hij op elk adres in Nederland de dode op. De volgende dag brengt hij hem of haar in alle vroegte naar het crematorium in de buurt. Zonder plechtigheid, zonder afscheid. Om acht uur 's ochtends kan hij er terecht. Dan mag hij achterom. 'Ze worden gecremeerd voordat de eerste officiële crematie begint.'


Sinds een paar jaar stijgt het aantal budgetcrematies en -begrafenissen. Gemiddeld kost een begrafenis in Nederland zo'n 7.000 euro, maar steeds vaker blijkt dat nabestaanden geen geld hebben om dat te betalen. En dus zijn er nu bedrijven met namen als Budgetuitvaart, Uitvaartdiscount, of Uitvaartcompact. De laagste prijzen liggen rond de 1.200 euro.


Ook Wladimir merkt de toenemende belangstelling. 'Ik adverteer op Google, maar ik heb de provincies in het noorden, oosten en zuiden uitgezet - anders zou ik het niet aan kunnen.'


'Het goedkoopste'

Hij rijdt het lichaam van de vrouw zijn uitvaartcentrum in Zeist binnen. Hij heeft nog geen idee wat de nabestaanden willen. 'Ik ga altijd uit van het goedkoopste', zegt hij. 'Maar als klanten meer willen, dan krijgen ze meer. Je kunt met mij alle kanten op.' De vrouw komt in de opbaarkamer te liggen, naast de kist van een andere overledene.


'Vurenhout', zegt Wladimir trots, wijzend op de kist. 'Niks mis mee, toch?'


Zijn kisten koopt hij in Polen, voor 50 euro per stuk. 'Ik laat ze met 350 tegelijk per vrachtwagen overkomen', zegt hij. 'Dat is het mooie met die Oost-Europese modellen, die kun je goed in elkaar stapelen. Ik krijg ook wel eens restpartijen van kisten in kleuren die ze niet verkocht krijgen.'


De prijs van zijn kisten is een van de redenen dat hij zo goedkoop is. 'Bij grote uitvaartmaatschappijen als Dela en Monuta betaal je zo 500 euro voor een kist, terwijl ze bij de fabriek maar 200 euro kosten.'


'Misschien denk ik te simpel hoor', zegt Wladimir, 'maar die kist gaat dus gewoon het vuur in.'


Hij is een levensgenieter, zegt hij. Rustig. Zachtaardig. En nuchter. Soms krijgt hij mensen die hij na een treinongeluk in elkaar moet puzzelen, of mensen die dagenlang in hun huis hebben gelegen - hij doet het allemaal. 'Al leg je een overledene een hele nacht naast me in bed, dan nog zou het me niks doen. Voor de levenden, dáár moet je bang voor zijn.'


Vijf jaar geleden besloot hij alleen nog maar budgetcrematies te doen. 'Ik deed vaak uitvaarten voor de sociale dienst. Gaandeweg merkte ik dat ik die klanten eigenlijk veel leuker vond. Losser. Niet van die kakfamilies.'


Zo regelde hij ooit een uitvaart voor een zwerver. 'Tijdens de afscheidsceremonie kwam er opeens een vriend met tassen vol halve liters aanzetten. Aan het eind van de middag zat ik met dertig zwervers op de stoep bier te drinken.'


Een andere manier waarop Wladimir bespaart, is door geen peperdure dienst in het crematorium te houden. 'Voor een losse crematie betaal ik 487 euro', zegt hij. 'Maar als je daar een dienst bij houdt in het crematorium, ben je meteen 1.200 euro kwijt. Als mensen een afscheid willen, doe ik dat vaak in mijn eigen uitvaartcentrum. Veel goedkoper; ik hoef daar geen wereldbedragen mee te verdienen. Soms nemen mensen zelf hun drank mee.'


Hij vindt het leuk naar goedkope oplossingen te zoeken. 'Laatst belde een jonge vrouw. Ze zei: mijn vader was een buitenmens, die past toch niet in zo'n centrum? Geen probleem, zei ik. Ik heb een boer gebeld en een paar dagen later zaten we in een prachtige kersenboomgaard.


De kist stond onder een boom en iedereen zat aan het wijn en het bier. Een heel bijzonder afscheid. De boer hebben we 350 euro betaald. Iedereen was blij. Die vrouw heeft me die avond meermaals omhelsd om te zeggen hoe mooi ze het vond.'


'Hoeveel uitvaartondernemers overkomt het nou dat ze worden gekust?', zegt hij.


Geen afscheid

Mensen komen niet alleen om financiele redenen bij hem. 'Soms hebben mensen gewoon geen behoefte aan afscheid. Dat zijn er meer dan je denkt. Sommigen hebben de overledene al jaren niet gezien. Die komen niet eens naar de plek waar iemand is gevonden. Die zeggen gewoon: ik maak die 1.250 euro wel over, ga oom Jan maar halen.'


Maar er zijn ook vermogenden die speciaal voor hem kiezen. 'Onlangs had ik een directeur van een ziekenhuis. Die wilde gewoon geen poespas. Tegen zijn nabestaanden had hij gezegd: afscheid nemen doe je maar aan mijn bed. Hij zei: en als je me wilt herdenken, dan nodig je al mijn vrienden uit en drink je een borrel. Zoiets vind ik ontzettend leuk.'


Of neem de man met drie carrièrevrouwen als dochters. 'Die dochters hadden een heel dure begrafenis voor hem willen regelen, maar hij zei: neem maar afscheid van me als ik nog leef, daarna is het afgelopen. Ze hebben uren en uren bij hem gezeten. Later zei z'n vrouw dat haar man die laatste week met zijn dochters geweldig had gevonden.'


Eén keer kreeg hij 30 duizend euro aangeboden van een crimineel die een lijk wilde laten verdwijnen in het crematorium. Hij weigerde. 'Je moet je altijd realiseren dat dat ook een kind is geweest van iemand.'


'We doen het niet'

Het is twee uur 's middags en Wladimir staat voor de deur van de familie van de overleden vrouw. Haar zus doet open.


We zijn zo opgelucht dat dit kan, zegt ze. 'We konden het gewoon niet betalen. We wilden haar in het ziekenhuis achterlaten.' Ze slikt een paar tranen weg. 'We hadden besloten om mijn zus weg te gooien - zo voelde het. Maar gisteren zei mijn stiefmoeder ineens: we doen het niet. En toen ontdekten we dat dit bestond. Vannacht heb ik voor het eerst weer geslapen. Ik ben zo blij dat ze nu toch een waardig afscheid krijgt.'


Wladimir van Klinken directeur van Crematie-eenvoud


Wladimir van Klinken

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden