Opera op het snijvlak van slapstick en stripverhaal

MUZIEK


Mirandolina


Het vocale gemiddelde van de voorstelling ligt hoog.

Haarlem -Mirandolina heeft aan elke vinger een vent. Om verse aanvoer zit ze nooit verlegen, want in Florence drijft ze een herberg waar ze klandizie van stand verwelkomt. Een graaf, een cavaliere, een verarmde markies. Met een pruillip hier en een lachje daar houdt Mirandolina haar juwelenvoorraad op peil.


Dat ze sinds 1959 over het operatoneel dartelt, danken we aan Bohuslav Martinu. De Tsjechische componist puurde zijn muzikale komedie Mirandolina uit Carlo Goldoni's blijspel La locandiera. In Nederland was zijn drieakter gek genoeg niet eerder te zien. De première komt voor rekening van Opera Trionfo, het minuscule gezelschap dat de plooien van de muziekhistorie eerder met succes uitkamde op vergeten kameropera's.


Hoewel, kameropera - de componisten Bart Visman en Anthony Fiumara moesten eerst Martinu's orkestpartituur terugsnoeien tot een voor het Nieuw Ensemble behapbaar formaat. Die missie is geslaagd: uit de bak van de Haarlemse Schouwburg stijgen zonnige klanken op. In welke milieus Martinu z'n noten ook bijeen scharrelde (jazz, circus, barok, Mozart, Stravinsky of danslokaal) dirigent Ed Spanjaard krijgt hij niet van zijn apropos.


David Prins, de regisseur, plaatst Mirandolina's avonturen op het snijvlak van commedia dell'arte, slapstick en stripverhaal. Op een houten plankier treden ze aan: de verzenuwde markies Forlimpopoli, de patserige graaf Albafiorita, de boerse ridder Riperftatta. De laatste zet zichzelf neer als vrouwenhater. Had hij beter niet kunnen doen, want natuurlijk heeft Mirandolina haar nieuwe uitdaging rap in het vizier.


Het libretto is Italiaans. Niet alleen daarom denk je bij vlagen te kijken naar een verwaarloosd project van Mozart en Da Ponte. Martinu schrijft dicht op de tekst en zeer vocaal. De componist sloeg de spijker op z'n kop toen hij melding maakte van een 'licht en levendig ding'.


Uiteraard kan een liefdeskomedie niet zonder slaande deuren, de achterwand telt er liefst vijf. Ook een hete strijkbout bewijst goede diensten. Sommige grappen mogen strakker, niet elke timing is volmaakt. Maar het vocale gemiddelde van de met jonge strotten bezette voorstelling ligt hoog. Aan de mannenkant schittert vooral tenor Jan-Willem Schaafsma, die als de ober Fabrizio alle manvolk de loef afsteekt. De sopraan Pamela Heuvelmans (Mirandolina), bezit genoeg sprezzatura om de avond te dragen. Met Francis van Broekhuizen en Ekaterina Levental zijn de bijrollen prima bezet. Als de actricetjes Ortensia en Deianira ontketenen ze in de herberg volop jool.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden