Openbare intimiteit

In Frankrijk is alles chiquer dan bij ons. Dat weet een kind. De zender FR3 bewees dat gis teren opnieuw....

Catherine - grijzend pagekopje, pukkel op de bovenlip en kaarsrechte rug - publiceerde een gedetailleerd verslag van haar ontelbare seksuele escapades. Groepsseks, uitwisselingen met goede vrienden, ontmoetingen met onbekenden 'zonder gezicht' in het Bois de Boulogne, etcetera. Ze zaten in een leuke talkshow. Vie privée, vie publique, heette het, of andersom. Er werd veel vuile was van al dan niet bekende verliefden buiten gehangen. Maar, zoals gezegd, op niveau. Zo mengen alle intellectuelen zich in de discussie over het kunstminnende exhibitionistenpaar.

Jacques Toubon, ooit minister van Cultuur, stond uren in de rij voor een handtekening van zijn naamgenoot. Ordinair voyeurisme? Au contraire! Het gaat om één van de belangrijkste principes van mei '68, La Trans par ence, de definitieve afrekening met de hypocrisie! Oud-minister van Emancipatiezaken Fran çoise Giroud is kritischer. De chirurgische precisie waarmee Catherine haar daden beschrijft en billen toont, betekenen de dood van Le Mystère, één van de attracties van de liefde. Catherine zelf glimlacht als een sfinx, onbegrepen maar onaangedaan.

'Ik heb niets aan de wereld prijsgegeven', antwoordt ze koel. 'Nou', zegt de beeldschone journaliste, die haar research voor deze uitzending vast met nog meer plezier dan anders heeft uitgevoerd, er is weinig dat het publiek niet van uw lichaam of voorkeuren weet.' De sfinx riposteert superieur. 'Ik heb niets losgelaten over mijn gevoelens.' Touché! Roland Barthes zei een paar decennia geleden al dat we in een tijdperk leven waarin niets erotisch nog als obsceen wordt ervaren, alleen over het domein van de emoties regeert de schaamte nog. Oprah zou missiewerk in Frankrijk kunnen verrichten.

Ikzelf vind de uitverkoop van privé-aangelegenheden door deze over het paard getilde artistiekelingen, weerzinwekkend. In de Ara bische wereld proberen verlichte lieden al eeuwen onder het juk van de bebloede-bruids lakens-ceremonie uit te komen. 'Ja, hoor, buurman, ze was maagd!' En wat doen verlichte westerlingen? Die rennen vrijwillig met hun vochtige beddengoed de straat op. In diezelfde talkshow zat een man die, toen zijn vriendin hem verliet, een Je t'aime Sophie website heeft gemaakt, waarin hij haar belooft alles te doen wat hij niet wilde toen ze nog samen waren. Zoals stoppen met drinken en trouwen. Vrouwen lijden nu eenmaal tijdens een relatie, mannen lijden erna. Heel Frankrijk kan zijn aanzoek lezen, Sophie zelf heeft hij nog niet gebeld. 'Prachtig!', becommentarieerde de studiopsycholoog. 'Een hart verscheurend waarachtige liefdesverklaring!' Wat zijn we doorgeslagen. Vervreemd, wezenlijk contact mijdend, internet- en sms-verslaafd. Natuurlijk produceert zo'n maat schappij narcistische publiciteits geil neven en bindingsangstige digitaalhazen. Ar moe.

Morgen ga ik naar Luik. Fantastische FNAC hebben ze daar, de nieuwste uitgaven liggen er met natte inkt op de plank. Zal ik eerst het fotoboek kopen en daarna La Vie Secrète de Catherine M., of allebei tegelijk? Ik moet natuurlijk wel weten waar ik over schrijf, als ik dat zo kritisch doe. Misschien zit er trouwens wel een interviewtje in. Transparantie versus mysterie zou een mooie titel zijn. Foto's van Catherine erbij, ze is wat ouder, dat lijkt niet commercieel, en stevig theoretiseren. Veel eleganter dan dat Buch-gedoe. Toch eens voorstellen. Slaat vast aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden