Op zoek naar de verklaring waarom Oranje niet naar Rusland gaat

Bert Wagendorp: Aan zo'n verklaring heb je niks, want je kunt er niet lekker lang over dooremmeren

Het zoeken naar een verklaring voor de afwezigheid van Oranje bij het WK van volgend jaar in Rusland is in volle gang. Het staat vast dat een afdoend antwoord niet voor aanvang van het toernooi (14 juni) zal worden gevonden. Sterker, ook tíjdens het toernooi zal de vraag waarom we er niet bij zijn blijven opduiken aan de praattafels.

Foto de Volkskrant

Het gemakkelijkste antwoord is de afgekeurde goal van Bas Dost, uit tegen Zweden. Had scheidsrechter Orsato die toegekend - en zelfs de Zweden vonden dat hij zat - dan was er niks aan de hand geweest en hadden we voor een toegangsbewijs alleen Italië of Zwitserland nog maar even hoeven te vernederen in de play-offs, waarna we vol goede moed op weg waren gegaan naar de wereldtitel.

Aan zo'n verklaring heb je niks, want je kunt er niet lekker lang over dooremmeren.

Het op één na gemakkelijkste antwoord is Danny Blind. Danny Blind is inmiddels bijna vergeten, maar hij was voor Dick Advocaat de bondscoach. Dick haalde in de kwalificatie twaalf punten uit vijf wedstrijden, Danny zeven. Dus als we Advocaat nou maar tijdig hadden aangesteld, waren we gewoon eerste geworden in de poule.

Ook die verklaring leent zich niet voor bespiegeling, en daar gaat het om. Het is de schuld van Danny, maar die kon er weinig aan doen dat ze hem bondscoach maakten.

Dat leidt ons naar de volgende verklaring: de KNVB en in het bijzonder de oude directeur, Bert van Oostveen. Het was daar één grote chaos en zo konden die jongens niet presteren. Deze verklaring is - afgezien van het verband met de aanstelling van Blind - onzin. Er is nog nooit een international geweest die er niks van bakte vanwege een paar halvegaren in het bestuur. Voetballers die daarin zijn geïnteresseerd moeten iets anders gaan doen.

De volgende veelgehoorde verklaring luidt dat het een stelletje luie, volgevreten, arrogante en over het paard getilde eikels zijn, bij Oranje. Dat is, een paar uitzonderingen daargelaten, waar. Maar een verklaring is het niet. Want veel andere elftallen zitten ook vol luie, volgevreten, onuitstaanbare en zwaar overbetaalde ellendelingen, maar die hebben zich desondanks wél geplaatst.

Alleen het team van IJsland bestaat uit postbodes en haringkakers zonder kapsones, en toch heeft het land zich geplaatst. Hoe dat kan behoort tot de mysteries van de sport. Ter verklaring hebben we er niks aan, we kunnen moeilijk die rare oorlogsdans overnemen of een trainingskamp opslaan op de Noordpool.

In de Volkskrant stond maandag een interessant interview met de bedrijfskundige Gaston Sporre. Volgens hem is Nederland nu het Nokia van de voetbalwereld. Eerst marktleider en heel goed, daarna weggevaagd door Apple en Samsung. De legendarische Nokia's 3210, 3310 en 6610 vielen te vergelijken met Gullit, Van Basten en Rijkaard, aldus Sporre. Nu weet niemand meer welke types Nokia heeft, zoals ook niemand Vincent Janssen kent.

Een fraaie vergelijking, maar geen verklaring, want hij klopt niet. De voetbalwereld is inderdaad 'een perverse bedrijfstak', zoals Sporre zei, maar dan wel op clubniveau. Daar beslist het geld. Maar voor een nationale ploeg heb je maar drie of vier echt grote talenten nodig om weer mee te doen. Hun komst is niet te organiseren, pogingen dat wel te doen mislukken geheid. Het is toeval, het doet zich voor. Opeens spelen er een paar de sterren van de hemel.

Achterover leunen en rustig afwachten tot ze komen.

Waarmee we ook de verklaring te pakken hebben.