Op Vestdijk, riepen we, en dronken zeven bier in een kwartier

Niet bang zijn, hij bijt niet

Suzy was uit eten met de balletmeisjes, zeven vriendinnen met wie ze wekelijks rondhuppelt in een tutu, helaas achter gesloten deuren. Ik bleef achter in de woonstee, samen met S. en Gustav, wat ondanks hun overlijden best eens geanimeerd kon uitpakken.

De huiskamer is vierkant en groot. Als je aan de eettafel zit, denk je: wat hebben die lui een belachelijk klein chesterfieldje, het is hier net Madurodam, en als je languit op die bank ligt: moeten er aan dat tafeltje in de verte soms kabouters eten? Het voordeel is dat onze zaal een betere akoestiek heeft dan de bladgouden tobbe in het Concertgebouw, wat die avond goed uitkwam, want op het menu stonden Mahler 1, 2, 3 en 4: vier gangen gestileerd lawaai dat ongeveer even lang aanhoudt als zeven balletmeisjes nodig hebben om uitvoerig te dineren.

('En, is het eten goed?' 'Ja! Heel lekkere wijn', wat ook een antwoord is, natuurlijk.)

Thuis heette de sommelier S. Vestdijk. Ik beschik over redelijk wat zitvlees, maar vijf uur als een standbeeld symfonieën luisteren blijft veel gevraagd, na twee uur wil ik stofzuigen of kickboxen op straat, beter dat de ogen ook iets om handen hebben, dus had ik speciaal voor deze avond Vestdijks Verzamelde muziekessays aangeschaft, tien banden à 300 pagina's per stuk over klassiek, een oeuvre in een oeuvre, waarvan deel 4 helemaal over Mahler gaat, alle negen symfonieën een eigen hoofdstuk.

Dus ik op de chesterfield met de hifi high and the lights down low (wie zingt dat?), luisterend naar Mahler 1, wat een jeugdwerk heet te zijn, maar ik merk het niet, ik kom zelden jeugd tegen met zulk werk, ondertussen lezend in Vestdijk 1, en verdomd, je kreeg dat stuk precies op tijd uit, deed Vestdijk het erom?

De woonkamer steeg in elk geval op als een ufo. Van binnenuit verlicht zweefden we door de tijd, Vestdijks precieze, intelligente, analyserende zinnen aan het roer, de dwarse, betoverende orkestraties van Mahler vleugels en thermiek tegelijkertijd.

('Gezellig hier. Goeie wijn man!' 'Hier ook knus, Mahler én Vestdijk.')

Dat is een nadeel van zowel muziek als literatuur: navertellen werkt slecht, je moet erbij geweest zijn. Al geldt dat in dit geval zeker niet voor Suzy, die bang is voor Mahler, letterlijk. Laatst stond 5 hier aan, het betere wapengekletter, toegegeven, en toen durfde ze de kamer niet in, ze bleef gestresst in het halletje staan, sterker, vertelde ze achteraf, ze voelde vluchtimpulsen, wegrennen wilde ze, de straat op, zó lelijk en bombastisch. En ze is ook al niet dol op Vestdijk.

(Korter: 'Mahlert en Vesdik kote, wijn niet!!! Kom r aan.')

Dus besloot ik om haar straks op een anekdote te trakteren en niet op tweedehands extase. Ruim voor ik überhaupt wist wie Mahler en Vestdijk waren, stond ik als 18-jarige in de kroeg van studentenvereniging Unitas en bood er ene Dick Vestdijk een gratis vat bier aan. Zijn vaders Verzamelde muziekessays waren net verschenen, ving ik op, en nu sloeg hij de royalty's stuk. Op Vestdijk, riepen we, en dronken zeven bier in een kwartier.

('ki ddz de prrdiek') ('Ik zit op de fiets', betekent dat.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.