reportage vakantiedrukte

Op ‘rode zaterdag’ naar het zuiden rijden: ‘Koffie en metal houden ons wakker’

Wie zaterdagochtend in de auto is gestapt op weg naar het zuiden heeft behoorlijk wat gezelschap. Nederlandse vakantiegangers hebben dit weekeinde grote kans dat ze vast komen te staan in files op de Europese vakantieroutes. De ANWB classificeert vandaag niet als een zwarte, maar een ‘rode zaterdag’ - de komende twee zaterdagen wordt namelijk nóg grotere drukte verwacht. Frankrijkcorrespondent Daan Kool staat tussen de vakantiegangers op de snelweg in Frankrijk. Waarom gingen ze per se vandaag rijden en wat doen ze om het lange stilstaan dragelijk te maken?

Vakantieverkeer richting de Belgische grens op de A67 bij Eindhoven eerder deze maand. Beeld ANP

15.40 uur: ‘De kinderen zijn vooral goed in ruziemaken’

Mark en Esther Maton uit Oosterhout hebben er al een flinke reis opzitten. Met hun kinderen Luca en Lente, en met hun nieuwe caravan, zijn ze op weg naar het Spaanse Montroig. Ze hebben overnacht in Tournus, even ten zuiden van Bourgondië. Sinds ze daar vanochtend om halftien van de camping vertrokken, hebben ze al minstens twee uur in de file gestaan. Vandaag rijden ze naar een dorpje in de omgeving van Narbonne, waar ze een tweede tussenstop maken.

Het is de eerste keer dat de familie Maton met hun eigen caravan op vakantie gaat. ‘Vroeger huurden we altijd een huisje of een stacaravan’, vertelt Mark. ‘Maar dat is de laatste jaren zo veel duurder geworden, dat we hebben besloten een eigen caravan te kopen.’ Bijkomend voordeel: ‘Je kunt gaan en staan waar je wilt. Maar of je nou met of zonder caravan rijdt, voor de files maakt het niets uit.’

Wat de kinderen zoal doen, tijdens de lange autoritten? ‘Vooral ruziemaken, daar zijn ze erg goed in’, vertelt Esther lachend. En gelukkig hebben ze een tablet en een spelcomputer bij zich. ‘Maar ik kan niet altijd op de tablet!’, zegt Luca, ‘want soms is er geen wifi’. Volgens Mark kunnen zijn kinderen zich geen wereld zonder wifi voorstellen. ‘Ze moesten eens weten hoe wij er vroeger in de auto bij zaten. Met alle raampjes open, er was nog geen airco. En met een paar kleurplaten.’ Luca: ‘Ik houd niet van kleurplaten!’

15.23 uur: ‘De hotdogkraam staat er tegen de drukte in het restaurant’

Hotdogverkopers Cloe en Roxanne Beeld Daan Kool

Cloe en Roxanne verkopen hotdogs. Zelf staan ze onder een overkapping, maar wie bij hun kraam een hotdog bestelt, staat vol in de brandende zon. Misschien is dat een van de verklaringen waarom het niet bepaald druk is bij de hotdogkraam, oppert Cloe.

Niet dat er geen mensen komen: de dames hebben het druk genoeg. Ongeveer de helft van de klandizie komt uit het buitenland, schatten ze in. ‘Meestal spreken de buitenlandse toeristen geen Frans’, vertelt Roxanne. ‘Dus praten we Engels tegen ze. Of tenminste, dat proberen we. We moeten wel.’

De hotdogkraam wordt uitgebaat door het bedrijf dat ook eigenaar is van het grote wegrestaurant op de aire. De kraam staat er alleen in de zomermaanden, van juni tot en met september. En alleen op de traditioneel drukste dagen: van vrijdag tot en met maandag.

‘Ze hebben de kraam neergezet omdat ze hoopten dat het dan wat minder druk zou worden in het restaurant’, vertelt Roxanne. Helaas werkt dat niet echt: het is rustig bij de kraam, terwijl mensen in het wegrestaurant als haringen in een ton in de rij staan. ‘We staan een beetje achteraf, misschien zien de mensen ons niet,’ zegt Roxanne. ‘Of ze hebben gewoon geen zin in hotdogs – dat kan natuurlijk ook.’

14.31 uur: ‘Hoe zuidelijker we komen, hoe meer auto’s we zien’

De Zwitserse Corine en Patrick – hoewel ze niets te verbergen hebben en niemand in hun kennissenkring Nederlands spreekt, willen ze toch liever niet met hun achternaam in de krant – moeten nog een zo’n anderhalf uur. Als alles meezit komen ze dan aan bij de villa die ze gehuurd hebben vlakbij de Pont du Gard, het bekende Romeinse aquaduct in de buurt van Nîmes. ‘Maar het zal wel niet meezitten’, zegt Patrick, die ondertussen een braadworst naar binnen werkt. ‘Het wordt alleen maar drukker op de weg. Hoe zuidelijker we komen, hoe meer auto’s we zien.’

Corine en Patrick gaan normaal altijd buiten de schoolvakanties op reis. Dit jaar maken ze een uitzondering. Ze zijn met een bevriend stel op pad, en die hebben een schoolgaand kind, vandaar.

Het bevriende stel-met-kind rijdt in een eigen auto. In de auto van Corine en Patrick zitten nog twee passagiers, in de achterbak: Nimba en Gizmo. De twee honden zijn de reden dat hun baasjes nooit met het vliegtuig op vakantie gaan. ‘Ze kunnen dan wel mee’, zegt Corine. ‘Maar dan moeten ze in het bagageruim, tussen de koffers. Daar gaan we niet aan beginnen.’

Corine en haar honden Nimba en Gizmo. Beeld Daan Kool / de Volkskrant

14.09 uur: ‘Het zal voorlopig wel filerijden worden’

‘Willen jullie ook een stuk meloen?’ De familie Kharfouche zit aan een picknicktafel in de schaduw van een boom. Moeder Samia haalt een forse Tupperware-bak uit een koelbox. ‘Hier, proef nou maar, het is meloen uit de Charente’, zegt ze terwijl ze de verslaggever en de fotograaf allebei een oranje part in de hand drukt. We krijgen er meteen een servet bij. ‘De rekening sturen we wel op’, grapt vader Akli.

De Kharfouche’s – vader, moeder en drie zoons - zijn vanochtend om kwart voor zes uit hun woonplaats Mont-près-Chambord in het midden van Frankrijk vertrokken. De bestemming: een camping in La Croix-Valmer, vlakbij Saint Tropez. Vanaf de ring-Lyon hebben ze in de file gestaan. Daarom nemen ze nu een lange lunchpauze. ‘De weg is helemaal geblokkeerd’, vertelt Akli Kharfouche. ‘Het zal voorlopig wel filerijden worden.’

Wat de kinderen onderweg doen om te tijd te verdrijven? ‘Slapen!’ roepen ze eensgezind. En als ze wakker zijn, hebben ze naast elkaar gelukkig ook hun vrienden Netflix en Youtube als gezelschap. ‘Deze generatie kijkt alleen maar naar hun telefoon’, zegt vader Akli hoofdschuddend. Alleen de jongste, de elfjarige Syphane, kijkt volgens zijn moeder regelmatig naar buiten. ‘Hij houdt van het landschap.’ Syphane knikt. ‘Ik vind het alleen niet fijn als we over een berg rijden. Dan zitten m’n oren steeds dicht’.

De familie Kharfouche. Beeld Daan Kool / de Volkskrant

13.36 uur: Loeidrukke parkeerplaats

We zijn op de Aire de Portes-lès-Valence Ouest, een grote parkeerplaats aan de A7, het zuidelijke deel van de 'Autoroute du soleil', die van Parijs naar Marseille loopt.

De aire iets ligt ten zuiden van Valence, een stadje dat grofweg tussen Lyon en Avignon ligt, en ook wel 'de poort naar de Provence' wordt genoemd. Op het picknickterrein hoor je de cigales, de gevleugelde insecten die een krekelachtig geluid maken - het geluid van het Zuiden.

Frankrijk kent tal van dit soort 'aires', uitgerust met een benzinepomp, een supermarktje, een wegrestaurant, wc's, picknicktafels, en heel veel parkeerplekken - maar slechts weinig daarvan zijn in de zomer zo druk als deze. De duizenden automobilisten die hier vandaag passeren zijn bijna allemaal op weg naar hun vakantiebestemming. Voor veel van hen is het reisdoel de Provence of de Cote d'Azur. In kilometers is het echte zuiden van Frankrijk niet zo ver weg. Maar door de files - sommige mensen hebben zo'n beetje vanaf Lyon stapvoets moeten rijden - duurt het voor de meesten nog wel even voor ze de camping of villa waar ze naar op weg zijn zullen bereiken.

12.33 uur: ‘Heel veel koffie’

‘Ameron? Amerons? Of toch Amarons?’ Sebastiaan Toet weet de naam van de bestemming waar hij en zijn vrienden heenrijden niet precies. Een dorpje in de buurt bij Nîmes, in elk geval. ‘Of was het nou dichter bij Avignons?’

Het reisgezelschap – 21 jongens en meiden in totaal – kent elkaar van een studentenvereniging in Utrecht. Met drie busjes zijn ze gisteravond om 20.00 van huis vertrokken. Ze hebben de hele nacht doorgereden, in de hoop de files zoveel mogelijk te ontlopen. Bijna was dat gelukt: tot zo-even zijn ze geen file tegengekomen. Helaas hebben ze net voor de Aire de Portes-lès-Valences toch vastgestaan. ‘Drie kwartiertjes maar’, zegt Toet, ‘dus dat valt mee’.

Toet heeft niet als enige gereden, er zitten in zijn busje nog drie anderen met een rijbewijs. Ze wisselen om de paar uur. Wat ze doen om wakker te blijven? ‘Koffie’, zegt Kristie Baksteen. ‘Heel veel koffie. En hij zet de hele tijd metal op’, vertelt Baksteen terwijl ze in de richting van Toet knikt. Inderdaad, best irritant voor degenen die willen slapen. ‘Maar als hij dat nodig heeft om wakker te blijven, vinden wij het prima. En het is geen death metal of zo, dat scheelt.’

Het reisgezelschap van Sebastiaan Toet. Beeld Daan Kool / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.