Op mijn stadsbalkon doe ik mijn best de natuur dichtbij te houden

Aflevering 177: verslag vanaf het balkon, waar hongerige vogels hun heil zoeken bij hun grootste vijand.

Caspar Janssen
null Beeld Studio V, met dank aan Reisboekhandel Pied à Terre, Amsterdam
Beeld Studio V, met dank aan Reisboekhandel Pied à Terre, Amsterdam

Even terug in De Wilde Stad zag ik de gelijknamige film, een aanrader voor wie niet te veel van natuur wil weten, maar wel van pratende katten houdt. De dag erna was ik ziek. Maar De Wilde Stad stopt nooit. In bed hoorde ik cirkelzagen, boren en hamers. Ik woon op de eerste verdieping en kijk uit op diepe binnentuinen. Nou ja, keek.

Vanwege deregulering mogen mensen tegenwoordig hun huis uitbouwen, zonder vergunning mag er 4 meter bij. Als je iets gewoon toelaat, hoef je het niet meer te controleren, is de gedachte. Iedere nieuwe bewoner op de begane grond gaat nu lekker aan de slag. Ook de tuinhuisjes achter in de tuinen krijgen de maximaal toegestane grootte, daar mag de au pair wonen. Tussen de uitbouwsels en de tuinhuisjes staan dan alleen nog wat bomen en struiken die 'de zon wegnemen', maar een paar boomverzorgers later is de ideale situatie bereikt: stenen terras, gazonnetje, springkussen.

Caspar loopt

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Lees hier de eerdere afleveringen.

Toen ik hier kwam wonen, vijftien jaar geleden, dacht ik soms dat ik in het bos was beland. In het voorjaar werd ik wakker met de zanglijster en de roodborstjes, daarna vielen de mezen, vinken, merels, tjiftjafs, winterkoninkjes, heggenmussen en boomklevers in. In mijn beleving is het ochtendconcert met de jaren dunner geworden. Zoals het koor waarin mijn moeder tientallen jaren zong; de ene na de andere stem viel weg. Totdat het koor, of eigenlijk de kerk werd opgeheven.

Mijn onderbuurman doet niet mee aan het bouwen. Zijn tuin is nog een groen kathedraaltje. Op mijn balkon doe ik ook mijn best. Ik heb een installatie gemaakt met een rare fruitmand van ijzerdraad in de vorm van een kat. In de buik van de kat liggen nootjes, zaden en rozijnen. Om de fruitmand heb ik gaas gespannen tegen de duiven. En nu kijk ik samen met mijn dochtertje - het is schoolvakantie - toe hoe de koolmezen, de pimpelmezen en de gaaien de brutaalsten zijn, ook de roodborstjes en merels zijn niet beschroomd. Als het echt koud wordt, durven ook de vinken, doorgaans op het vinkentouw, de fruitmand in. Lekker eten in de buik van hun grootste vijand, de stadskat.

Voerbakje met pimpelmees. Beeld
Voerbakje met pimpelmees.Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden