Op je 17de heb je allerlei principes, maar dat gaat gelukkig over

WiBra

Mijn dochter werd 17 en zoals dat gaat, dacht ik terug aan mijn eigen 17de verjaardag. Ik had het ouderlijk huis kort daarvoor verlaten en woonde in een verzakt Haarlems arbeiderswoninkje met twee vrienden, de broertjes Z. Hun alleenstaande moeder was weggelopen, waarschijnlijk omdat ze wel iets leukers wist dan het bedwingen van die 17- en 18-jarige jongens, wat ik me met terugwerkende kracht best kan voorstellen en mij indertijd goed uitkwam, want ik mocht haar slaapkamer hebben.

Het was gezellig. We hadden twee katten en een piano, we kookten elke dag chili con carne en dronken wijn uit tweeliterflessen van het merk Villa Dante. Verder gaven we veel feesten, waarbij vooral de oudste broer geen zee te hoog ging: ik herinner me onder meer een brandende fauteuil en een verdwenen wc-pot. De jongste broer ging intussen gewoon naar school en haalde, zelfs tamelijk glansrijk, zijn vwo-diploma, wat uiteraard weer aanleiding was voor een lange reeks nieuwe feesten.

Te midden van dit alles werd ik 17. Ik had verkering, maar was heimelijk verliefd op een wederzijdse vriend, een héél ander soort jongen, P. geheten. Op mijn verjaardag zat mijn verkering in een of ander buitenland en P. kwam aanzetten met een rode roos, waarschijnlijk uit het park gestolen, of uit een vaas van zijn moeder, hoe dan ook, het was reuze romantisch.

Ook de broertjes Z. voelden nattigheid en drongen erop aan dat er geneukt zou worden, maar nee, daarvan kon geen sprake zijn, zo was ik niet; ook P. wou zijn vriend niet belazeren. Op je 17de heb je vaak allerlei principes, maar dat gaat later gelukkig over. In dit geval niet eens zo veel later: het feest stampte en kolkte voort en tegen tweeën sloot het oudste broertje Z, aangespoord door de Villa Dante en met behulp van een schroevendraaier, P. en mij op in de wc.

Overmacht. Wij zoenden elkaar in de belegen pislucht, tot het jongste broertje Z., au fond een brave jongen, ons kwam bevrijden. We bezwoeren elkaar dat dit alles niets te betekenen had en dat het niet wéér zou gebeuren. Dat was niet waar. Het had wél iets te betekenen en gebeurde wél, keer op keer, ook nog jaren later, toen ik al lang samenwoonde met mijn verkering.

Inmiddels is P. de vader van mijn 17-jarige dochter. Zij woont nog bij ons in huis, maar is vaak elders; ik heb geen idee waar, of wat ze uitspookt. Wie weet is ze bezig met allerlei handelingen die uiteindelijk zullen leiden tot mijn kleinkinderen.

Ik hoop het maar. Ik kan haast niet wachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.