Op het toneel valt het woord 'verraad'

EDINBURGH - Zijn we beter af met de Engelsen of moeten we onafhankelijk blijven? Dat was aan het begin van de achttiende eeuw reeds het onderwerp van debat in kroegen, kerken en koffiehuizen van Edinburgh. In 1707 besloot het Schotse parlement in te stemmen met een fusie en de creatie van een Brits parlement in Londen. Of de afgevaardigden, de grootgrondbezitters, indertijd de wil van het volk vertegenwoordigden, valt te betwijfelen, zeker na het zien van het nieuwe toneelstuk Union, onlangs opgevoerd in The Royal Lyceum Theatre.

De 35-jarige toneelschrijver-regisseur Tim Barrow, een voorstander van de onafhankelijkheid, toont de gammele grondvesten van de Act of Union. Te zien is hoe de volksvertegenwoordigers zich hadden laten omkopen door Queen Anne, de tweede hertog van Queensberry voorop. De held van het verhaal is de jonge pamflettist en pruikenmaker Allan Ramsay, die op de barricades klimt en oreert over verraad. Een fraaie bijrol is weggelegd voor Daniel Defoe, die spioneerde voor de Londense machthebbers. Voor elke Schot die vóór is, noteerde de schrijver, zijn er 99 tegen.

Om geheel in de stemming te blijven kregen de toneelliefhebbers de kans om alvast hun stem uit te brengen. Bij de uitgang stonden drie glazen bakken: 'Aye to Union', 'Nae to Union' en 'Dinnea Ken!'(weet niet). Een minieme meerderheid zou voor onafhankelijkheid stemmen, onder wie Andrew Strachan, een elektricien, en zijn studerende vriendin, Suzanna Hurst. 'Geen twijfel mogelijk, een land moet zichzelf regeren,' zegt Strachan, 'Dat is democratisch.' Zijn wederhelft knikt. 'Daar ben ik het helemaal mee eens, en ik kom zelf uit Engeland...'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden