REPORTAGE

Op Eurosonic zie je, met een plak sneeuw in je nek, de trends van verre aankomen

Het is weleens aangenamer geweest om in Groningen van kroeg, naar kelder, naar popzaal, naar openluchtpodium te banjeren. Heb je krap twintig minuten bij de wat vage elektronische laptoppop van een of andere Zwitser genaamd Buvette staan kijken in café De Spieghel, moet je alweer door naar het volgende bandje, een duo uit Litouwen of zo, of dat leuke Amsterdamse psychedelische groovebandje The Mysterons.

Special guest Kensington tijdens Eurosonic. Beeld anp

En dus: de straat op, het hondenweer in. Een plak natte sneeuw in de nek en wéér totaal doorweekt op weg naar Huize Maas, of een van de ruim dertig andere podia in de Groningse binnenstad.

Want je wilt toch niet te veel missen van Eurosonic, op de eerste dagen van dit grootste festival voor opkomende Europese pop. Wie gaan het maken in 2017, welk bandje gaan we veelvuldig tegenkomen op de zomerfestivals of in de grote popzalen? Op Eurosonic zie je, als het goed is, de trends van verre aankomen. Dat is al jaren zo en daarom komen er honderden internationale popprofessionals naar de stad; boekers, programmeurs, agenten en festivalbazen. Je pikt ze er zo uit, tussen het publiek in het Grand Theatre of Huis De Beurs aan het Akerkhof: heren en dames met grote plastic badges om de nek. Niet echt de types die voor je podium even lekker gaan staan headbangen. En dat merkt ook Elle Bandita van de Nederlandse occulte rockband Dool. Lekker sfeertje zeg, constateert de zangeres sarcastisch bij haar optreden in het stampvolle Der Aa-Theater. 'Dit nummer is van onze volgende plaat en hoe die heet en wanneer die uitkomt dat zien jullie vanzelf binnenkomen in jullie mailinglijst.'

In de kijker spelen

Toch is het de voornaamste taak van al die honderden bandjes in Groningen: jezelf kort maar krachtig in de kijker spelen, bij soms flitsend korte optredens van niet meer dan vijfentwintig minuten. Dat moet je een beetje liggen, als band of startend dj-fenomeen. Kun je in vier nummers iets opbouwen, laten zien waartoe je in staat bent?

Dool kan dat dus wel. De band speelt een handvol loodzware maar toch opvallend transparante hardrocknummers, bij wervelende gitaarpartijen en giftig mooi zangwerk van Elle Bandita. De nummers, van die aanstaande plaat in onze mailinglijst dus, zetten zich al na één vertolking in dit Der Aa-Theater vast in het hoofd. Échte liedjes, met eng aanstekelijke rockrefreinen - kom er maar eens om in de heavy muziek. Dool is een heel grote belofte voor het wat harder rockende clubcircuit.

Elle Bandita van de band Dool. Beeld anp

Dat rockende segment van de Nederlandse pop doet het opvallend goed op Eurosonic, tussen al die laptopjongens en singer-songwriters achter keyboardjes - want die lijken ook dit jaar weer in de meerderheid. De klassieke, vier- of vijfkoppige bandjes zijn schaars maar áls ze aantreden, gebeurt er ook iets moois. Bij Death Alley bijvoorbeeld, een striemend punk- en hardrockbandje dat de afgelopen jaren in het kleine Europese clubcircuit kon rijpen en op donderdagavond in de Vera een bijna stadionrockend optreden geeft, bij een bijpassend flitsende lichtshow. Vies en vuig, zeker, maar ook loeistrak en venijnig indringend, met alweer superpakkende liedjes van de plaat Black Magic Boogieland. Ook dit Death Alley kan nog veel groter worden, zie je op Eurosonic, ook aan de knikkende hoofdjes links en rechts in de zaal van die stugge profs met die sfeerverlagende badges.

Gelukkig doet Groot-Brittannië ook weer eens mee in de slag om de rockbokaal. De naam van het bandje Shame gaat rond, in het lange lint van ondergesneeuwde festivalgangers door de Groningse binnenstad. Shame moet je gezien hebben: lekker brutaal, ontzettend arrogant, en een zanger die de kunst van het frontmanschap lijkt te hebben afgekeken van Liam Gallagher van Oasis. De jongens zijn allemaal net achttien, maar ze staan erbij alsof ze al dertig jaar op een podium wonen: heerlijk zelfverzekerd. En hun pop diepen ze doodleuk op uit de popgeschiedenisboekjes van de jaren tachtig en negentig: je hoort The Fall, af en toe wat Happy Mondays. Wat een leuk bandje.

De Finse popzangeres Alma. Beeld anp

En zo doen eigenlijk alle rockende bandjes het goed. Je hebt ze simpelweg nodig, tussen alle introverte lispelaars met hun laptops of keyboards, van Polen tot Oostenrijk en Bosnië. Of de smerig rappende jongens zoals Tommy Cash uit Estland, die alleen een overspannen drumcomputer met hardcore-beats aan zijn zijde heeft. Een best grappige act hoor, en knap dat hij zoveel publieksparticipatie weet uit te lokken in een set van twintig minuten. Maar om nu te zeggen dat je de plaat van Tommy Cash wilt kopen, of hem nog een keer hoopt tegen te komen op dat festivalletje in je gemeente - niet echt.

Dus ga je na dat krappe halfuur in het Platformtheater maar weer door, de sneeuwstorm in. Op naar zangeres Skott. Of Lion Kojo. Of die vreemde Franse Jacques met dat rare haar. Afvinken, capuchon op, en doorlopen.

Leadzanger van Kensington Eloi Youssef. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden