Op elk gebied een juweeltje

Abke Haring maakte weer eerder een performance dan een toneelstuk. Alle componenten prikkelen de fantasie.

Op 20/4 in Chassé Breda, 27& 28/4 Frascati, Amsterdam, 2/5 Rotterdamse Schouwburg, 3/5 Toneelschuur Haarlem. Toneelhuis/De Singel. Tekst: Abke Haring. Spel: Abke Haring, Han Kerckhoffs. De NWE Vorst, Tilburg, 14/4.

Hij staat erbij als versteend, alleen heel af en toe trekt er een spiertje in zijn gezicht. Zij houdt het hoofd hoog, maar zo nu en dan glanzen er tranen in haar ogen. Schijnbaar eindeloos staan ze daar, terzijde op het toneel, waar verder nog her en der enig industrieel glaswerk te ontwaren valt; schalen, schenkkannen waarin het druppelt en borrelt als werd er een chemisch experiment uitgevoerd. Een onheilspellende drone begeleidt de openingsscène.


Flou, de nieuwste voorstelling van actrice/theatermaakster Abke Haring, fascineert vanaf de eerste tel. Zowel visueel als auditief, zowel qua spel als inhoud is het een juweeltje dat lijkt uit te blinken in eenvoud, maar feitelijk uiterst geraffineerd in elkaar steekt.


Wat is er gaande tussen die twee personages? Zijn die vloeistoffen en glazen cylinders voorboden van een noodzakelijk naderend einde, zijn de tranen van onderdrukte woede of van spijt om een ongewenst afscheid? Waar gaat dat heen na die eerste zin, als die dan eindelijk wordt uitgesproken: 'Ik moet even gaan liggen'?


Flou is Harings tweede stuk sinds ze recent als maakster is verbonden aan het Toneelhuis van Guy Cassiers in Antwerpen. Haar eerste in die hoedanigheid was Hout , waarin ze de dynamiek van een groepsproces onderzocht. In Flou - opnieuw eerder een performance dan een 'toneelstuk' - draait het om twee mensen, een stel. Om verwijdering, toenadering, afwijzing, berusting, om sfeer.


Alle theatrale componenten krijgen mooi hun eigen plek en belang en prikkelen voortdurend de fantasie: het geluid (Senjan Jansen), licht (Mark Van Denesse), het bijzondere decor van Jean Bernard Koeman waarin dit samenkomt - koor en crypte tegelijk. En dan zijn er de spelers: naast Haring (1978), die zich als actrice ruim heeft bewezen bij het Toneelhuis, haar ervaren tegenspeler Han Kerckhoffs (1953), ook een Nederlander in het Vlaamse. Heel sterk zijn ze samen, met een tekst die schakelt van fraai vervreemdend naar verrassend aards en geestig.


Dus het kan wel eens gezegd: Abke Haring ontwikkelt zich als een bijzondere theatermaker, en zo is dat. Eén die tussen inmiddels geprezen ego-documentenmakers en generatiegenoten als Laura van Dolron of Marjolijn van Heemstra op een eigen manier een bepaald niet minder interessante plaats inneemt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden