Op de straten van Paramaribo is de angst verdwenen

'Ze zijn boos. Er is veel om boos over te zijn.'

Ze zijn boos. Er is veel om boos over te zijn. De verkwanseling van de rechtsstaat. De bestuurlijke corruptie. Het wanbestuur. De bestuurders die zeer bedreven zijn in het vullen van de zakken van de eigen mensen en de gevallen gaten vullen met nieuwe gaten. Die de neiging hebben twijfelachtige figuren aan zich te binden (zo is er een nieuwe minister van Justitie die vindt dat winkeliers zich moeten bewapenen om overvallers - of 'rovers', zoals ze in Suriname graag zeggen - dood te schieten.)

Ze begonnen met plukjes mensen. Iemand ging op een stoel voor het regeringsgebouw zitten met een bordje 'Weg met Bouta'. Een ander begon een Facebookgroep. Een paar gingen demonstreren op het Onafhankelijkheidsplein.

De mensen liepen er niet massaal warm voor. Velen hadden niet lang daarvoor gestemd op Desi Bouterse, een gezellige man, een goed christen, hij had van alles beloofd, misschien zouden ze wel grond krijgen - of ander 'lekkers', zoals in Suriname alles heet dat iemand je toeschuift en waaraan je in materiële zin iets hebt. Velen dachten: ja doei, ik ga mijn nek niet uitsteken en verkeerde mensen boos maken, ik steun wel in stilte.

Maar toen werd de benzine onbetaalbaar, en verdubbelde de koers van de Amerikaanse dollar, en werd het leven onbetaalbaar. Dat soort dingen helpt. Dus trekken de mensen tegenwoordig in lange rijen door de straten van Paramaribo om te demonstreren tegen hun president.

Het is een bont gezelschap. Vakbonden; protestgroepen; clubs die een totale omwenteling willen; mensen die gewoon weer voor een schappelijke prijs in hun auto willen kunnen rijden. Daartussendoor lopen de mensen die een neus hebben voor verandering en alvast van kamp wisselen om straks niet aan de verkeerde kant van de geschiedenis te eindigen - hen zou je opportunisten kunnen noemen, maar dat is zo'n calvinistische term.

De revolutie gaat met kleine pasjes ditmaal.

Dankzij de zegeningen van de nieuwe tijd kan ik het geluid van de protesten via radio Apintie live mijn huiskamer in laten stromen: vlammende speeches van mannen en vrouwen die nergens bang voor lijken te zijn en 'Bouta moet weg' zeggen in openstaande microfoons - de hele wereld mag het horen. Filmpjes stromen mijn Whatsapp binnen, van de hardhandige arrestatie, afgelopen woensdag, van enkele voormannen van de protesten. Gefilmd vanuit alle hoeken, zodat je goed kunt zien hoe een overheid in het nauw naar geweld grijpt om vreedzame oppositie de kop in te drukken.

Wie oud genoeg is, dacht terug aan de jaren tachtig, toen gearresteerde mannen nooit meer naar huis zouden terugkeren. Ditmaal liep het beter af. En een dag later stonden de straten weer vol. Zo makkelijk krijg je de mensen niet meer bang.

Aan Xaviera Jessurun, een van de gezichten van de Facebookgroep The Next Generation, die strijdt voor 'onze in de grondwet verankerde rechten', vroeg ik of ze niet bang is. Absoluut niet, antwoordde ze.

Volgende week gaat het land plat. Massale stakingen.

'Heb je goede hoop?', vroeg ik aan Xaviera. Ze zei: 'Zonder hoop geen toekomst, en zonder toekomst is het moeilijk de dag door te komen. Wij gaan voor een betere toekomst.'

Daar was geen speld tussen te krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden