Op de koffie bij een scherpe 'angry old man'

'By the way, dit is kruidenthee.' En Joe Jackson neemt nog een sipje uit een overmaatse beker. 'Ja, ik weet het, eigenlijk zou het Jack Daniels moeten zijn.' Kruidenthee is namelijk niet rock 'n roll-fähig....

De zanger/componist haalt zijn schouders op. Want de man die al sinds 1979 meeloopt in de popwereld, en meermalen liet doorschemeren zichzelf als 'overqualified for the job' te beschouwen, heeft geen boodschap aan het inlossen van sex-drugs-and-rock-'n-roll-verwachtingen. Als hij al iets kan met die clichébeelden, dan is dat in zijn teksten, die in de loop der jaren niet minder cynisch zijn geworden. Want ergernis is nog steeds zijn lievelingsmuze.

En dat is te horen op het dit jaar verschenen album Volume 4. Een live concert in het Utrechtse Vredenburg belooft dan ook een ouderwets avondje tekstueel venijn met muzikale scherpte. Temeer omdat Jackson (48) voor Volume 4 en de daaraan vastgeplakte tournee de Joe Jackson Band, 25 jaar na dato, weer bij elkaar heeft gebracht. De band waarmee hij de klassieke albums Look sharp (1979), I'm the man (1979) en Beat crazy (1980) opnam.

Het heeft iets vertederends: antieke mannen met een klassieke opstelling van bas, gitaar en drums. Alle apparatuur op het podium zou met een beetje proppen in een bestelbusje passen. Maar de hang naar weleer mag niet de boventoon voeren. 'Als we alleen maar old stuff zouden spelen is dat toch een beetje . . . ' - de zanger/componist knijpt met vies gezicht zijn neus dicht - 'you know.'

Dus speelt Jackson consciëntieus, afwisselend nummers van Volume 4 en ouder werk. En als hij het publiek een keuze tussen twee nummers voorlegt, speelt hij pesterig het verkeerde.

Toch geeft hij in het intieme sologedeelte van het concert de regie uit handen aan 2200 fans die veel beter weten hoe je het refrein van Real men moet zingen. Het is een haast intiem moment als Jackson uiterst bescheiden op keyboard het galmende langgerekte 'woohoo' van de zaal begeleidt. Dan lijkt het alsof heel Vredenburg bij Joe op de koffie is. Jackson keuvelt wat met het publiek, en speelt gezeten achter zijn keyboard een mooie ingetogen versie van XTC's Mayor of Simpleton. Daarna bereikte de band met de snelle punkrock van Got the time en de reggae van Sunday papers weer extatische hoogten.

De man heeft nog steeds de motoriek van een spastische Magere Hein. Maar het storende hyperbewustzijn van de rockster is volledig afwezig en verder al het andere (geen lichtshow, geen effecten), dat afleidt van waar het bij Joe Jackson om draait: de onvoorwaardelijke overgave aan het liedje. Als het concert iets bewijst dan is het hoe je met een minimum aan middelen een maximum aan effect bereikt, hoe je spelplezier bijna tastbaar kunt maken, en hoe Joe Jackson nog steeds de scherpte heeft die de angry old man onderscheidt van de ouwe zeur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden