Op de emigratiebeurs in Houten is het Ik Vertrek-gehalte hoog: 'Als je de eerste 2 jaar volhoudt, red je je wel'

'Ik dacht altijd dat ik het shoppen in Oosterhout wel zou missen. Blijkt mee te vallen'

'Ik vertrek' is kijkcijferkanon en inspiratiebron. Op de Emigratiebeurs, dit weekend in Houten, loop je zo aan tegen hen die Nederland beslist willen verlaten.

Bezoekers op de beurs bezoeken een lezing hoe te communiceren in Frankrijk met de Fransen. Foto Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Blijf realistisch, zegt assistent-manager Marjanneke Grobben nogal eens tegen de bezoekers van de Emigratiebeurs: ga ook eens naar je droomland toe als het er koud en slecht weer is. En: denk niet dat je in een vreemd land zomaar even een florerend bedrijf kunt opzetten. Maar: 'Als je de eerste twee jaar volhoudt, red je je wel.' Het Ik vertrek-gehalte was het afgelopen weekend hoog in de Expo in Houten, en niet alleen omdat het populaire tv-programma er zelf een stand had. Grobben: 'Ik vertrek kan een eyeopener zijn voor hoe het niet moet, maar het kan mensen ook een duwtje geven om de stap toch te zetten.' Vorig jaar trokken volgens het CBS 151 duizend mensen weg uit Nederland.

Rioolopzichter Alex en voetreflextherapeut Martina de Ruijter begonnen Natuurcamp-inn Tisza-To in Tiszafüred, Hongarije

Martina: 'Mensen kennen ons misschien van Ik vertrek. In onze aflevering staken we een wensballon af, daarbij vloog ik bijna in de brand. Maar een slecht voorteken is het niet geweest. We staan sinds kort op Booking.com. Ik wil niet meer terug naar Nederland.'

Alex: 'We waren jaren geleden al eens op de Emigratiebeurs. Op Bonaire zochten ze mensen in de infrawereld, ik heb gesolliciteerd maar werd afgewezen. Via een Nederlander met een bouwbedrijf in Hongarije, zijn we in Tiszafüred terechtgekomen. Ik zei: als de boot maar mee kan. Op Koningsdag 2016 zijn we geëmigreerd. We hadden acht jaar op dat moment gewacht.'

Alex en Martina de Ruijter. Foto Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Martina: 'We missen weinig in Nederland. Onze oudste zoon belt altijd als ie in de file staat. Ik zeg weleens, we hebben nu meer contact met elkaar dan toen we nog daar woonden. Ik dacht altijd dat ik het shoppen in Oosterhout wel zou missen. Blijkt ook mee te vallen.'

Alex: 'We zijn doorzetters, doen alles samen. En we zijn vrij nuchter van onszelf.'

Martina: 'Er keken 1,7 miljoen mensen naar ons op tv. Maar ik zeg altijd: wat mensen van ons vinden, mogen ze houden. Je moet geen gevoelig type zijn als je aan Ik vertrek meedoet.'

Carlos en Audrey Murray en dochter Solange verhuizen volgend jaar terug naar Curaçao. Hij wil een autobedrijf beginnen, Solange wil aan de slag als lerares. Hun andere dochter weet nog niet of ze mee wil.

Audrey: 'Ik zit met een schuldgevoel sinds mijn moeder vorig jaar overleed. Ik heb haar beloofd terug te keren om voor haar te zorgen. Nu is het te laat.'

Carlos: 'Ik werk bij Shell in Pernis. Ons huis is in april klaar, maar in oktober of november willen we pas verhuizen. We weten al dat de eerste zes maanden moeilijk gaan zijn. Dat zie je ook bij Ik vertrek.'

Solange: 'Ik was 12,5 jaar toen we naar Nederland kwamen. Het voelt spannend om terug te gaan, maar we komen goed beslagen ten ijs. De mensen daar kijken best op tegen mensen die uit Nederland terugkomen: ze hebben het idee dat je knowhow meebrengt.'

Carlos en Audrey Murray en dochter Solange. Foto Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Carlos: 'Mensen denken te makkelijk over emigreren. De voorbereiding is het belangrijkste, je moet zoveel regelen. Je moet weten waar je terechtkomt. Wij kennen de cultuur en het land al, maar dan nog: je moet dingen niet te spontaan doen.'

Audrey: 'Ik weet nog hoe we in november 1989 aankwamen in Nederland. Het was mistig en donker, je zag geen hand voor ogen. Heimwee heb ik altijd gehouden, nu gaan we eindelijk terug naar huis.'

Solange: 'De warmte daar speelt natuurlijk ook mee. Zie me als een zonnepaneel: ik laad op als de zon schijnt.'

Garagehouder en muzikant Irjan Knol is sinds zes jaar samen met Ilse, webdesigner en gastouder. Ze weten nu al dat ze met haar kinderen Xanne (15) en Zander (12) naar het buitenland willen verhuizen, maar weten nog niet waarheen.

Irjan: 'Mijn moeder is me voorgegaan, ze woont met haar vriend op Tenerife. Op een eiland zou ik niet willen wonen, maar Spanje, Frankrijk, Italië en Portugal trekken ons wel. We denken eraan om een minicamping of een bed & breakfast te beginnen. Als het maar een groot perceel is, dan kunnen we alle kanten op.'

Ilse: 'Ik heb al zo veel gereisd, op zo veel plekken gewoond. Ik ben niet bang voor de stap. En we hebben wat om op terug te vallen, als het misgaat.'

Irjan Knol en Ilse, met haar kinderen Xanne (15) en Zander (12). Foto Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Irjan: 'Ik verhuur ook nog wat panden in Nederland, dat is ons pensioen. Ondernemen is risico's nemen, maar ik verbaas me weleens over wat je bij Ik vertrek ziet. Een gozer die iets in de horeca gaat beginnen terwijl ie nog nooit een ei gekookt heeft, dan denk ik: hoe bestaat het?'

Ilse: 'We gaan dit jaar voor de tweede keer naar Hongarije, om te kijken hoe een stel uit Ik vertrek het daar heeft. We zijn al in heel wat landen geweest om ons te oriënteren.'

Irjan: 'Vroeger moest ik niks van vakantie hebben. Maar ik ben nu 50 en ik weet sinds een paar jaar zeker dat ik mijn oude dag niet in Nederland wil slijten. Al dat moeten hier. Het idee om samen, als team, wat in alle rust te kunnen doen lijkt me heerlijk.'

Sabine en Yvonne van der Laan, pedagogisch medewerker in de buitenschoolse opvang en planner bij een taxibedrijf, kochten een boerderij in Zuid-Slowakije. Daarbij komen drie vakantiewoningen.

Yvonne: 'Hoe we uitkwamen in Modrý Kameñ? Ik ben foto's gaan kijken op de website van een Slowaakse makelaar. Ons belangrijkste criterium: we willen in the middle of nowhere wonen, maar wel binnen een kwartier bij winkels en restaurants kunnen zijn. Eerst zei jij nee tegen deze boerderij.'

Sabine: 'De brug naar de boerderij was op die foto's afgebroken. Een half jaar later liet je me de foto's weer zien, toen keek ik er anders tegenaan. De brug is trouwens gerepareerd.'

Yvonne: 'Geduld is de belangrijkste eigenschap die je moet hebben als je doet wat wij doen, zeker in Slowakije. In oktober ging onze waterpomp stuk, die werd in april pas gerepareerd. De angst dat het misgaat is er altijd.'

Sabine en Yvonne van der Laan. Foto Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Sabine: 'Doorzettingsvermogen helpt ook, natuurlijk komt er tegenslag op je pad. We kochten een bouwval, dat wisten we, maar daar aangekomen bleek er ook geen stroom te zijn. Zij is een halfjaar daar geweest om te klussen.'

Yvonne: 'We wonen nu twee hoog op een flatje in Lisse. Als ik een uur in Slowakije ben, voel ik de druk van me afvallen. We hebben eerst in Oostenrijk gekeken, maar dat was veel te duur.'

Sabine: 'We hebben een Slowaakse juf gevonden die ons in Nederland lesgeeft. In welke taal vind je nu woorden met vijf medeklinkers achterelkaar? Zmrzlina bijvoorbeeld, dat betekent ijs. Het helpt als je de taal spreekt, je moet toch kunnen communiceren met de buren.'


Wat bezielt ze toch, die deelnemers van Ik Vertrek?

Tv-recensie: Ze ontvluchten de haast, maar belanden in de hel
Het programma is als je favoriete smaak chocoladereep: als je erin slaagt je consumptie te beperken tot eens per week, wordt-ie met de week lekkerder.

Alles achter je laten en emigreren: Gerline en Sam deden
De boel achter je laten en weggaan. Gerline den Hartog en Sam Diboma deden het met hun dochters. En zo werd Sam expat in zijn geboorteland Kameroen.

Staren naar het Noorderlicht en sneeuwpoppen bouwen tot je erbij neervalt
Steeds meer hoogopgeleide Nederlanders vestigen zich voorgoed in het buitenland, op zoek naar rust, ruimte en natuur. Het verhaal van een gezin dat een Grote Droom waarmaakte in IJsland. (+)