Op de divan bij de televisiedokter

Op de divan van de tv-psychiater ben je altijd ziek.

'Ik wil niet worden neergezet als een of andere junkie, weet je wel. Ik bedoel: ik ben een fucking sportman.' Het inmiddels befaamde fragment van de getergde turner Yuri van Gelder kwam maandag weer langs in Holland Sport (VPRO).

Na een vrolijk 'cocaïnequizje' ging Wilfried de Jong 'het geval-Van Gelder' bespreken met Bram Bakker, televisiepsychiater.

Als dat maar goed ging.

In tegenstelling tot velen van zijn vakgenoten koestert Bakker het licht van de cameralampen. Misschien is dat goed; beroepsgroep en kijker zijn gebaat bij een vertegenwoordiger die uit zijn woorden komt op tv. Maar Bakker was nu juist degene die zijn eigen beroepsgroep schetste in de bekroonde RVU-serie Kijken in de ziel: 'Allemaal grote ego's', wist hij, die zelf opvallend vaak kampen met zelfmoorden, echtscheidingen en misbruikgevallen waarvoor hun patiënten nu juist hun heil zochten bij hen.

Dat gold natuurlijk allemaal niet voor Bakker.

Mijn wantrouwen groeide nadat ik hem geregeld op tv zonder enige terughoudendheid diagnoses had zien stellen van (bekende) patiënten die hij nog nooit had ontmoet. Na een gezinsmoord in Zwijndrecht: de dader was 'duidelijk depressief' en had geholpen kunnen worden, aldus de televisiedokter in Knevel & Van den Brink.

De Duitse depressieve doelman Robert Enke pleegde zelfmoord, en in een Hollandse tv-studio verkondigde Bakker dat de overledene gewoon meer had moeten gaan praten. Dat was immers het kenmerk van depressieven: dat ze hun leed niet delen, wist dr. Sigmund Bakker.

Dat Michael Jackson omging met Deepak Chopra, vond Bakker 'stinken', zei hij na de dood van de popster: typisch een gevalletje van 'wederzijdse afhankelijkheid'.

Misschien heb ik zijn anamnese gemist in de trieste zelfmoord van Antonie Kamerling, maar in 'de zaak-Van Gelder' hield hij weer spreekuur, in Holland Sport.

Dat de turner drugsgebruik ontkent, deed voor het gemak even niet ter zake. Nu zijn junks wel de minst betrouwbare getuigen van hun eigen daden, dus in dat opzicht heeft Van Gelder alle schijn tegen. Maar Mart Smeets had toch gelijk, toen hij vorige week in DWDD stellig volhield dat degenen die zo zeker wisten dat Van Gelder weer gebruikt had, ook met bewijs moeten komen, in plaats van met flauwe grappen en grollen langs de lijn.

Deed ook Bakker niet. Sterker: dat Van Gelder nog ontkende, leek hem het bewijs dat die nog niet toe was aan de eerste van twaalf stappen uit het behandelplan: erkennen van het probleem. 'Mensen die dat niet doen, zitten in een weerstand. Niet ideaal voor herstel.'

Op de divan word je op die manier dus altijd ziek verklaard.

Het gesprek ging over topsporters in het algemeen. Een aannemelijk verhaal over de emotionele druk van het presteren. 'Een topsporter praat liever over spierproblemen dan over zijn somberheid.' Totdat Wilfried de Jong het nog eenmaal vroeg: of dokter een diagnose kon stellen in het geval Van Gelder. Het antwoord was verrassend: 'Nee, dat zou heel onverstandig zijn.'

Hoe Van Gelder eraan toe is, is mij onbekend. Maar in het geval van de tv-dokter leek duidelijk sprake van enig herstel. Op naar stap 2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden