'Op de baan ben ik nog Nederlandse'

Nu het einde van haar squashcarrière nadert, wil ze alleen nog genieten...

Vanessa Atkinson arriveerde in Saarbrücken op de dag dat ze bij het EK squash haar eerste partij moest spelen. Je zou een betere voorbereiding kunnen bedenken. Maar nu het einde van een imposante carrière nadert, wenst de oud-wereldkampioene zichzelf geen druk meer op te leggen. Ze trainde liever in Engeland, het land waar ze 34 jaar geleden werd geboren en in 2008 als Nederlandse terugkeerde.

‘Ik ga tegenwoordig met weinig verwachtingen naar toernooien’, aldus Atkinson. ‘Misschien gaat het daarom wel zo goed. Ik zit tegen het einde van mijn carrière. Het kan nog een jaar duren of enkele maanden, ik wil vooral genieten. Resultaten of punten voor de wereldranglijst houden me niet meer bezig. Ik vecht niet meer tegen mezelf. Ik sta ontspannen op de baan.’

Die attitude leverde Atkinson met de Nederlandse ploeg in april een onverwachte hoofdprijs op. Bij het EK voor landenteams bezorgde het team van bondscoach Nicole Beumer Engeland in de halve finales een historische nederlaag. In de finale versloeg het trio Atkinson, Annelize Naude en Orla Noom gastland Frankrijk, dat in de poule nog te sterk was.

Atkinson: ‘Ik vond het net zo bijzonder als mijn wereldtitel in 2005. De euforie was nog intenser, omdat we als team een onmogelijk geachte prestatie hebben geleverd. Dit lukt misschien nooit meer.’

Voor het eerst sinds 32 jaar verloren de Britse vrouwen een EK-wedstrijd. Met dank aan een voormalige Engelse met een Nederlands paspoort die dagelijks op het squashcentrum, even buiten Leeds traint.

Atkinson: ‘Ik heb vaak tegen Engeland gespeeld. Ik kon het goed scheiden. Nu was het wel speciaal dat ik Jenny Duncalf versloeg. Ze is een van mijn beste vriendinnen en woont vlak bij me in Engeland. Maar op de baan speel ik voor Nederland, dan is Engeland de vijand. En buiten het squash voel ik me met die Britse meiden one of the girls.’

Nog altijd spreekt Atkinson vloeiend én accentloos Nederlands, hoewel ze alweer twee jaar samenwoont met haar Engelse vriend. Maar zo gemakkelijk schakelt ze niet meer om. ‘Ik spreek nu soms maandenlang geen Nederlands. Dan is het even zoeken naar de juiste woorden.’

En lachend: ‘Ik ben benieuwd of ik later ook zo’n raar Engels accent krijg als ik Nederlands spreek.’

Het voelde in het moederland als thuiskomen, meer dan Atkinson na ruim20 jaar Den Haag had verwacht. ‘Ik dacht dat ik zo vernederlandst was, dat het me zwaar zou vallen. Ik heb tot mijn tiende in Engeland gewoond, voor mijn ouders naar Nederland verhuisden. Ik moest na al die jaren even wennen aan kleine dingen. Maar ik paste me snel aan.

‘In Engeland kwam alles samen. In Nederland dreigde de training toch een sleur te worden. In het noorden van Engeland wonen veel topspelers, ik vond er talloze nieuwe trainingspartners. Mijn ouders keerden eveneens terug naar Engeland, dat maakte het wel zo gemakkelijk. Gek genoeg was mijn zus innerlijk meer Brits gebleven dan ik. En juist zij woont nu nog in Nederland.’

Uiteraard volgde Atkinson de Britse verkiezingen op de voet. Maar ze mag vooralsnog alleen stemmen voor een nieuw Nederlands parlement. ‘Dat is wel gek, want ook toen we in Nederland woonden, keken we vaker naar de BBC dan naar de Nederlandse televisie.

‘Net als mijn zus ben ik begonnen aan een studie Engelse taal- en letterkunde, al weet ik nog niet wat ik ermee wil. Wellicht vraag ik ooit weer een Brits paspoort aan. Maar ik zal nooit vergeten dat ik als Nederlandse een supercarrière heb gehad.’

Het zou deze week in Duitsland haar laatste individuele optreden kunnen zijn bij het EK. Atkinson: ‘Voor Nederland blijf ik wellicht wat langer spelen. Ik ben het reizen een beetje zat, al die toernooien hoeven voor mij niet meer.’

De nummer één van de wereld van 2005 tot 2006 was de laatste jaren, mede door blessures, een beetje weggezakt. Maar voor het openingsduel met de Spaanse Mors hoefde Atkinson inderdaad geen dag eerder naar Saarbrücken te komen. Ze won eenvoudig in drie games en heeft eindelijk geen last van haar Australische kwelgeesten, de zusjes Rachel en de zwangere Nathalie Grinham, die eveneens voor Nederland uitkomt.

Rachel verknalde de WK in 2009 in Amsterdam voor Atkinson, Nathalie versloeg haar vorig jaar in de EK-finale. ‘Ik ben nog niet van ze verlost’, zegt Atkinson, lachend. ‘Ik kom de zusjes Grinham vast nog eens tegen. Maar gelukkig niet deze week.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden