Op bezoek bij Swamp Dogg

Ik verblijf een dag of vijf in Los Angeles waar ik gisteren een bezoek bracht aan Jerry Williams alias Swamo Dogg. De Volkskrant breng binnenkort een box van hem uit met vijf van zijn beste albums. Twee van hem zelf, het onvolprezen Total Destruction To Your Mind en Rat On en drie albums die hij heeft geproduceerd voor resp. Doris Duke, Ruth Brown en ZZ Hill.

Aam mij de taak de man over zijn leven en werk uitvoerig aan de tand te voelen, hegeen gisteren geschiedde. Wat er allemaal ter sprake kwam, zal ik ter zijner tijd wel opschrijven, wel wil ik vast kwijt dat de 8 uur die ik met hem doorbracht me nog lang zullen heugen.

Na een uurtje met hem gepraat te hebben in de werkkamer van zijn behoorlijke optrekje met zwembad in het defitige Northridge vroeg Swamp ('call me Swamp, Gilbert') of ik even met hem mee wilde rijden, hij moest nog wat rekeningen betalen etc.
Prima, hij zou het interview in de autor voortzetten.

Eerst naar een garage waar zij auto van een nieuwe airco was voorzien, toen naar het GEB voor het betalen van achterstallig gas en licht. Maar we waren bij een verkeerd adres. Hup weer een kwartier naar de andere kant van de Valley, rekening betaald etc.

Swamp ondertussen vrolijk doorbabbelend. Maar iets in de auto haperde. Even de airco wat zachter, hielp. Maar slechts voor even. En ja hoor daar stonden we ineens stil, midden op straat. Ik verwachtte een woedeaanval of iets dergelijks. De auto die hij net had opgehaald. 'I paid that damned motherfucker 1100 dollar', weigerde na een uur al weer dienst.

Maar Swamp bleef rustig en ging midden op straat, al het verkeer trotserend rustig de wegenwacht bellen. We duwden de auto toch maar aan de kant. Swamp gaf me de sleutels. 'Moet even plassen', als ze komen leg maar uit wat er is'.

Tien minuten later was hij terug (gelukkig stonden we niet ver van een benzinepomp. Nog geen Wegenwacht gezien, dus stele Swamp voor het interview tijdens het wachten voort te zetten.

Heel gedecideerd vertelde hij door over zijn loopbaan als muzikant, producer, zakenman, vader en echtgenoot.
Na 40 minuten kwam de wegenwacht die de auto terugsleepte naar de garage. Een half uur zaten we met z'n 3en veel te krap voor in de sleepauto. Swamp druk bellend met de garage, z'n vrouw, een van zijn dochters en een kleindochter.

Inmiddels was het al vijf uur en waren we al een uur of drie op pad. In de leenauto van de garage die we een paar uur eerder hadden teruggebracht, gingen we terug naar Swamps huis. 'Alleen nog even vuilniszakken halen'. We stopten bij een supermarkt en Swamp ging op zoek naar de juiste zak. Toen zag hij ineens een zwarte vrouw staan en stopte. 'Wow, zo'n mooie vrouw heb ik nooit gezien.' Hij stapte op haar af. 'Mevrouw u bent zo mooi, wilt u met me trouwen?' Echt hij zei het gewoon.

De vrouw lachte verlegen, ze was twee koppen groter dan Swamp maar was zeer geamuseerd door het merkwaardige heerschap dat zomaar uit de grond van zijn hart zei hoe mooi hij haar vond. Swamp liep lachend door na zijn eerste flirt, en de dame ook.

'Wacht ik ga nog even terug', zei hij terwijl hij nog even op zoek ging naar de juiste pinda's. En ja hoor, hij stapte op haar af. Namen werden uitgewisseld, de dame vertelde 52 te zijn, gescheiden met kinderen, en een vriend. Denise Miller was haar naam. Swamp stamelde verlegen wat 'musician' en noemde me nog even zijn zoon. Dat geloofde ze niet (gek he) dus legde ik even uit hoe de situatie zat. De dame was nog altijd geamuseerd, lachte voortdurend breeduit en nam het visitekaartje van Swamp in ontvangst met de belofte dat ze op YouTube zou zoeken naar filmpjes van Samp Dogg.

'Damn, wat een vrouw, zal ze bellen?' Swamp zou de zin nog een keer of 10 herhalen toen we terugreden. 'Ik heb toch niet gezegd dat ik getrouwd ben?'. Nee, alleen dat zijn vrouw 5 jaar geleden overleden is en dat hij samen met een kleindochter woonde (wat waar is). Dit was hem nog nooit overkomen, zei hij. Hij was echt verbijsterd door de schoonheid van deze vrouw.

Thuis praatten we nog een tijdje door, Swamp gaf nog een rondleiding en liet me z'n jukebox zien. Het liep al tegen achten. 'Kom ik ga je terugbrengen, ik wil niet dat je nog een keer voor een taxi moet betalen.'

Zo geschiedde. Drie kwartier was ik in mijn hotel. Volkomen uitgeput van een dagje Swamp Dogg.
Benieuwd of Denise Miller al wat van zich heeft laten horen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.