Oor

Ik wil best een chip in mijn oor die mijn hele levenswandel registreert, als ik dan ook maar van die ellendige OV-kaart af ben. Tientallen van die krengen ben ik al kwijtgeraakt. Een nieuwe kost 7,50 en dan heb je nog niks. Je moet ze opladen, waarbij je kunt kiezen: flink veel tegoed erop zetten, waarna je die kaart onmiddellijk verliest, of telkens een zuinig tientje, zodat je telkens opnieuw op zoek moet naar een automaat die altijd heel ver weg is en/of kapot.


Die kaarten zien er bovendien, opgeladen of leeg, allemaal hetzelfde uit, dus je weet je nooit waar je aan toe bent. Die ene, waar nog bijna 80 euro op staat, is in een braamstruik langs de Molendijk te Heerewaarden gewaaid, die andere, met nog zéker 55 euro, ligt in het nachtkastje van kamer 17 in hotel Lorelei te Sorrento. De enige vindbare kaart behelst slechts 32 cent, waar je pas achter komt als je gehaast op de tram springt, bijvoorbeeld onderweg naar het sterfbed van een jeugdliefde.


Je sleurt die rotkaart langs dat rotpoortje, een vernederend piepje klinkt, en je mag kiezen: óf opdonderen, óf bij de conducteur voor een een schofterig bedrag een enkeltje kopen. Dat laatste kan trouwens alleen cash, en afgezien van die handvol fooi voor de pizzabezorger, in de beker met het gebroken oor op de piano, bestáát er helemaal geen cash geld meer.


Als je uitstapt moet je je kaart wéér langs dat poortje halen, want anders denkt die kaart dat je de rest van je leven op lijn 10 zit, met rampzalige financiële gevolgen vandien. Nu heb ik, zeker tijdens vervoer, een nogal turbulent gedachteleven. Dat uitchecken vergeet ik dus vaak. En dan sta


ik daar weer, onuitgecheckt vloekend tegen een om de hoek verdwijnende tram.


Er moet toch een trucje voor zijn, bedacht ik gisteren na het zoveelste débacle. Weet je wat, ik houd die chipkaart gewoon de hele rit tussen mijn tanden. Dan kán ik het niet vergeten. Briljant idee! Iedereen staarde naar me, maar het was voor de goede zaak.


'Ja, die medische thriller. Nou, ik ben vijf keer over mijn nek gegaan, maar ik las 'm wél uit', hoorde ik een meisje tegen een ander meisje zeggen. Een blinde man voerde zijn hond een haring. Buiten speelde een draaiorgel de Radetzkymars. Tieten-kont, tieten-kont, tieten-kont-kont-kont... Ach ja, Jan Wolkers, God hebbe zijn ziel...


'Hee, mama, waarom heb je een OV-kaart tussen je tanden?', lachte mijn zoontje toen ik thuiskwam.


Kom maar op met die chip. In mijn óór.


WiBra

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden