Oorlogswaagstuk

Begeleid door de onheilspellende klanken van Radioheads You And Whose Army? worden in een stenen huisje de hoofden van Arabische jochies kaal geschoren. De camera zoomt in op de hiel van een van hen; we zien drie getatoeëerde stippen. De blikken van de jongens zijn leeg, die van de gewapende volwassenen om hen heen vijandig.


Na deze eerste scène verplaatst de film zich naar een notariskantoor in Montreal. Daar wordt een tweeling de laatste wil voorgelezen van hun moeder. Die komt erop neer dat ze op zoek moeten naar hun vader en hun broer. Beiden kennen ze niet; van het bestaan van een broer waren ze niet eens op de hoogte. Wat ze weten: hun moeder is lang geleden vanuit het Midden-Oosten naar Canada gekomen. Het is de vrouwelijke helft van de tweeling die de zoektocht aanvaardt en afreist. Met haar krijgt de kijker stukje bij beetje de vroege levensloop van moeder te zien. Ook voor de dochter is die nieuw; er is, niet zonder reden, altijd over gezwegen. Haar moeders jeugdjaren waren getekend door het geweld van een godsdienstoorlog.


De openingsscène blijft lang in het luchtledige hangen, zoals wel meer scènes en gebeurtenissen niet direct te duiden zijn. Villeneuve durft dat aan, zoals hij ook land en oorlog ongenoemd laat, en zoals hij de overgang tussen heden en verleden zich soms ongemerkt laat voltrekken. Eerst zijn er de losse scènes die indruk maken, zoals die waarin de moeder ternauwernood overleeft wanneer de bus waarin ze zit met kogels doorzeefd wordt door een van de strijdende milities. Later kun je ze in het grotere verhaal plaatsen dat langzaam ontstaat, een verhaal dat het incidentele overstijgt. Dat getuigt behalve van lef ook van bijzonder filmisch vermogen.


Incendies (Denis Villeneuve, 2010)


Nederland 2, 23.00-01.00 uur.


Made In Dagenham

(Nigel Cole, 2010) Licht geëngageerde feelgoodfilm, een genre waarin de Engelsen uitblinken, zie bijvoorbeeld een van de vorige films van regisseur Nigel Cole, Calender Girls, met de oudere dames die uit de kleren gaan voor een goed doel. In Made in Dagenham zijn het wederom vrouwen die de hoofdrol spelen. Die van de Ford-fabriek in de Londense wijk Dagenham, 1968. Die staken, voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Al staan ze een beetje verloren met hun borden bij het hek van de fabriek. Het zijn ook bepaald geen gestaalde feministen, deze in vrolijk gebloemde jurkjes en Mary Quant-shorts gehulde jonge vrouwen die dansen op Wooly Bully en cheeky gebruiken als stopwoord. Waargebeurd en behoorlijk zoet.


Canvas, 20.40-22.20 uur.


Last Chance Harvey

(Joel Hopkins, 2008) Dustin Hoffman (1937) lijkt minder moeite te hebben met het klimmen der jaren dan sommige generatiegenoten. Hij speelt in deze romantische komedie althans, met een beetje goed wil, een bij zijn leeftijd passend personage. Dat heeft het dan weer wél moeilijk met de voortschrijdende tijd. De gescheiden New Yorkse musicus is net de laan uitgestuurd en moet in Londen, waar hij is ter gelegenheid van het huwelijk van zijn dochter, constateren dat hij ook het contact met zijn gezin aan het verliezen is. Terneergeslagen stuit hij op het vliegveld op een ongewild alleen gebleven vrouw, gespeeld door Emma Thompson. Dat is een mooi uitgangspunt: er is een tijdslimiet (het vertrekkende vliegtuig) en verder is er niets: de tijd moet gedood worden in een grotendeels onbekende stad. Dwalen, filosoferen en iets van een vonkje voelen. Inderdaad, een soort Before Sunrise (1995, Richard Linklater) voor en over ouderen.


Eén, 23.15-00.45 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden