OORLOG OP VELE FRONTEN

ER ZIJN allerlei redenen deze week het blad Vrij Nederland te kopen. Bijvoorbeeld als u trek heeft in een kijkje in de keuken van die gezellige krantenfamilie PCM....

We zien een wielrijder, zo weggefietst uit een Fongersreclame anno 1912. Bij nadere inspectie blijkt het een kruising tussen een padvinder, een jager en een soldaat te zijn: kniekousen, een buks, een helm uit het legermuseum.

Links onderin wijst de ANWB-paddestoel naar de verre bestemming: Afghanistan. Aan de kim verschijnt het nationale dundoek, met daar achter de wervende pay off: 'Wij doen mee!'

Of onze koene cavalerist op zijn ijzeren ros het front op tijd zal bereiken, is de vraag. Hij wordt namelijk door Van Straaten precies de verkeerde kant op gestuurd. Bovendien volgen de gebeurtenissen in Afghanistan elkaar zo snel op, dat de Nederlandse politiek ervan in ademnood raakt. Maar we doen tenminste mee - op veilige afstand van de bommen en de granaten.

Nederland stuurt twee Orion-vliegtuigen, een fregat en een onderzeeboot - niet naar het Verre Oosten, maar naar De West. In de Caribische Zee neemt Nederland militaire taken van de Amerikanen over. Althans: taken die door het Amerikaanse leger worden verricht.

Op Curaçao en Aruba hebben zij vliegbases, van waaruit ze verkenningsvluchten uitvoeren in het kader van de war on drugs tegen Colombia. De Amerikanen gaan naar huis om de verdediging van hun eigen territorium te versterken.

Dat de Amerikanen even iets beters te doen hebben dan het voeren van een tamelijk uitzichtloze oorlog tegen de Zuid-Amerikaanse drugskartels, valt te begrijpen. Dat zij graag willen dat Nederland komt helpen, is ook goed te volgen. Nederland kent het terrein en heeft ervaring met het onderscheppen van drugstransporten: Orions spotten de prooi, die dan wordt geënterd door marineschepen.

In Amerikaanse ogen kan Nederland er wat betreft drugsbestrijding nog wel een schepje bovenop doen. Ik ben erg benieuwd wat dat zal betekenen. Gaat Nederland zich mengen in de strijd van de Colombiaanse regering tegen drugsbaronnen en guerrilleros?

Zeker: Nederland doet mee! Maar wel fluitend in het donker. De oorlog tegen het terrorisme brengt ons ver van huis, op de meest onverwachte plaatsen. Vorige week riep ik op deze plaats op tot een serieus parlementair debat over alle aspecten van die strijd. Ik werd afgelopen donderdag in de Kamer weinig wijzer.

Minister De Grave vertelde losjes dat Nederland misschien gevraagd wordt bij te dragen aan maritieme activiteiten in de Arabische Zee en de Perzische Golf. Op basis van welk artikel van de Grondwet? 'Ergens tussen 97 en 100 in'. Artikel 98,5?

Het enige concrete was, dat De Grave bij voorbaat ontkende dat Nederlandse militairen bij directe gevechtshandelingen betrokken zullen raken. Een merkwaardige bezwering van onze hospik van Defensie, vooral gericht aan het adres van de geprangde Paul Rosenmöller.

De GroenLinks-leider lijkt meer te stellen te hebben met Pitstra Bin Laden dan met Osama Bin Laden. Van de vier ex-PSP'ers in de fractie - Kees Vendrik, Hugo van der Steenhoven, Ineke van Gent en Tom Pitstra - ontpopte de laatste zich als geharnast partijstrijder. Niet in de laatste plaats met het oog op de vaststelling van de kandidatenlijst, profileerde Pitstra zich als tegenstander van Rosenmöller.

Om op een verkiesbare plaats te komen, moet Pitstra zijn Groningse stadsgenote en mede-opposant Van Gent in de schaduw stellen. Van Gent was zowel inzake Kosovo als inzake Afghanistan tegen het gebruik van geweld, maar maakte daar nooit een groot publicitair nummer van.

Rosenmöller zag zich in het nauw gedreven door een groeiende weerzin tegen de bombardementen, een gebrek aan voortgang in de strijd en een oprukkende Pitstra. Dit weekend kwam hij op het idee de steun aan de Nederlandse regering tijdelijk op te schorten. Daarmee hield hij alle fractiegenoten binnenboord, de rest van Nederland begreep er niks van.

Want uitgerekend op het moment dat Rosenmöller zijn schijnbeweging uitvoerde, kwam de doorbraak in Afghanistan. Zijn fractiegenote Farah Karimi kon niet anders dan beamen dat twee van haar belangrijkste prioriteiten, het verslaan van de Taliban en het vernietigen van het netwerk van Al Qa'ida, juist door de bombardementen waren gerealiseerd. De mogelijkheden humanitaire hulp op gang te brengen zijn vergroot.

Dat weerhield Rosenmöller er niet van donderdag het hoogste woord te voeren. Totdat hij ruw werd onderbroken door twee potige pacifistische dames op de publieke tribune: 'hou toch op met je gelul!'

Het was een discussiebijdrage die wel enig hout sneed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden