Reportage

Ook voor wegenwacht betekent Frankrijk een beetje vrijheid

In zijn knalgele Volkswagen Caddy rijdt Emile Platteschor de snelweg op. De wagen zit tot de nok toe volgestouwd met gereedschap, auto-onderdelen, en alles dat verder misschien van pas komt tijdens zijn werkdag. 'Vorige week wist ik een busje te repareren met een ventilatieslang die ik al bijna twintig jaar meesleep. In Nederland had ik zo'n nieuw onderdeel snel geregeld, maar hier is dat op korte termijn vaak lastig.'

Emile Platteschor (rechts)van de Wegenwacht in Frankrijk.Beeld Susanne Geuze

Platteschor (51) is een van de twaalf wegenwachten die deze zomer door Frankrijk rijden. Vijf weken slaapt hij op een camping in de buurt van Lyon. Zijn werkgebied bestrijkt de regio rond de Franse Alpen; een heel wat groter gebied dan de regio Noord-Nederland waar hij de rest van het jaar automobilisten met pech weer op weg helpt. Het is zijn tweede seizoen in Frankrijk: 'Alle wegenwachten kunnen zich opgeven, maar je wordt niet elk jaar uitgekozen'.

Het zijn de drukste weken van het jaar voor de Wegenwacht. In de twee weken dat hij nu in Frankrijk is, heeft Emile al ruim 5.000 kilometer op de teller staan. 'Je komt overal: op kleine boerencampings en enorme terreinen, in afgelegen dorpjes, bij prachtige vakantievilla's en op naturistencampings. Ik zie veel meer van het land dan tijdens mijn eigen vakanties', lacht hij. Hij werkt sinds 1988 voor de ANWB en was ook een paar jaar manager, maar het werkveld lonkte. 'Ik ben een techneut in hart en nieren.'

Langs de Autoroute du Soleil, 40 kilometer ten noorden van Lyon, staat een vijfkoppig gezin uit Bussum met pech. Hun beige Peugeot 307 staat op de parkeerplaats, een aanhangwagen vol vakantiespullen erachter geparkeerd. Ze zijn niet écht gestrand, zegt vader Wally (51), maar doorrijden was ook geen optie: de versnellingsbak werkt niet naar behoren. 'Soms voelt het ineens alsof je in een pan soep roert.'

Lees hier meer over het steunpunt van de ANWB in Lyon.

Houtje-touwtje

Het gezin was toch al van plan om halverwege hun reis naar de Côte d'Azur te overnachten bij Mâcon. Toen de auto voor de derde maal haperde en dochter Loïs (21) op internet las over een veelvoorkomend defect, besloten ze toch maar de Wegenwacht te bellen. Die komt, de volgende ochtend.

Na anderhalf uur sleutelen heeft Emile het probleem gevonden: een metalen plaatje van de accuhouder is tussen de versnellingsbak geraakt. De familie bedankt de monteur uitvoerig en als hij hen even later op de snelweg voorbijrijdt, steken ze hun duim naar hem op. Emile glimlacht: 'Hier in Frankrijk zijn mensen zo blij en opgelucht dat ze hun probleem in het Nederlands kunnen uitleggen.'

Per sms krijgt hij een nieuw pechgeval door: een Opel Vivara vlak bij Matour heeft een lege accu en de lader van de caravan werkt niet naar behoren. Emile is op 50 kilometer afstand en dus 'in de buurt'.

Het werk hier is op veel vlakken anders dan in Nederland, legt de wegenwacht uit terwijl hij de Caddy over slingerweggetjes stuurt. Thuis heeft hij vaak geen contact meer met een medewerker van de centrale. Hij krijgt gewoon een melding op zijn tablet: wilt u dit pechgeval accepteren? Hier in Frankrijk zijn gps-volgsystemen voor werknemers verboden, en dus krijgen de wegenwachten per sms de nieuwe pechgevallen door en worden ze geregeld gebeld door het steunpunt in Lyon. 'Het is een beetje op z'n houtje-touwtje. Maar het gaat prima.'

Meer ruimte

Ook prettig aan werken in Frankrijk: de vrijheid. Hier kan hij gerust twee uur op een parkeerplaats staan sleutelen tot hij een onbekend probleem boven water heeft. 'In Nederland is daar vaak de rust niet voor; in principe heb je een half uur de tijd voor een klus. Maar hier zijn de belangen veel groter. Een auto terug naar Nederland sturen en vervangend vervoer regelen kost veel tijd en geld, en dus krijg je als wegenwacht meer ruimte om het op te lossen.'

Op camping Le Paluet bij Matour staat André van der Werf uit Emmen met zijn gezin. Hij heeft gisteren zelf een kapotte stekker vervangen die de stroom van zijn bedrijfsbusje met de caravan verbindt, maar daarbij is iets misgegaan. De handelaar in hondenvoer geneert zich een beetje voor zijn onkunde. 'Ik heb gisteravond nog tot laat zitten prutsen met een zaklampje erbij. Bel nou gewoon de Wegenwacht, zei mijn vrouw, maar dat durfde ik niet.'

Emile gaat aan de slag met een wirwar van stroomdraadjes. Na een dik half uur puzzelen werkt alles weer naar behoren en met startkabels brengt hij de motor aan de praat. 'U was goed op weg hoor', zegt hij tegen de opgeluchte vakantieganger. 'In het schemerdonker kun je het verschil tussen rode en bruine kabeltjes slecht zien. Dat is mij ook wel eens gebeurd.' Van der Werf: 'Ach, ik heb meer verstand van hondenbrokken'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden