Ook verpleegkundigen leveren dankbaar, maar zwaar werk voor laag salaris

De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 30 juni.

Beeld Harry Cock / de Volkskrant

Brief van de dag: zwaar werk, zinvol maar slecht betaald

Basisschoolleraren staken voor betere arbeidsvoorwaarden. De werkdruk is te hoog en het salaris te laag. Ik ben verpleegkundige en houd zielsveel van mijn kinderen. Het kost mij ook geen enkele moeite om dag na dag met ze door te brengen. Een klas vol lijkt mij echter een verschrikking. Geen bedrag hoog genoeg om mij, dag in dag uit, voor groep vier te laten staan. Ditzelfde zal de basisschooldocent waarschijnlijk over mijn werk denken. Niks geen lange vakanties, vier en een halve week per jaar heb ik. Om het weekend moet ik werken. Daarnaast wordt er van mij verwacht dat ik minimaal drie nachtdiensten doe per maand en voor alle vergaderingen en bijscholingen moet ik extra op komen draven. Het werk dat ik doe is lichamelijk zwaar, vies en soms ondankbaar, maar wat is het een heerlijk en zinvol beroep. Ook verpleegkundigen hebben een hoge werkdruk, hun salaris is echter aan het eind van de schaal 500 tot 1.000 euro bruto per maand lager dan dat van basisschooldocenten. Wie zouden er ook moeten staken voor een hoger salaris?

Ellen Konig, Amersfoort

Verloochening

Betrouwbaar. Een politiek modewoord. Maar actueel voor de ChristenUnie. Voordat de haan drie maal gekraaid heeft, verloochende de partij al twee keer haar beginselen. Eerst door te stemmen tegen een door haarzelf aanvankelijk medeondertekende motie over de hoogte van bonussen. Verder ook door te stemmen tegen een nota bene in het eigen verkiezingsprogramma opgenomen voorstel om het eigen risico in de zorg te verlagen.

Kennelijk geldt dat bij wie men aan tafel zit (wiens brood men eet) bepaalt welk woord men spreekt. Een nieuw politiek beginsel voor de ChristenUnie.

Hans Akveld

Democratie en Media

Cartoonist Tjeerd Royaards noemt het doodzonde dat de Stichting Democratie en Media stopt met de subsidiëring van de Inktspotprijs, de enige cartoonistenprijs in Nederland (O&D, 28 juni). Er is helaas een precedent. Drie jaar geleden besloot de Stichting Democratie en Media om de subsidie van 3.000 euro voor de Anne Vondelingprijs, de enige prijs voor politieke journalistiek in Nederland, zonder opgaaf van redenen te beëindigen.

Gelukkig kan dankzij een trouwe sponsor de Vondelingprijs doorgaan. Deze week werd de prijs uitgereikt aan Marc Peeperkorn, correspondent van de Volkskrant in Brussel, en ging de nieuwe Saskia J. Stuivelingprijs naar Saskia van Westrheenen, politiek redacteur van de Leeuwarder Courant.

Roel Janssen, voorzitter jury Anne Vondelingprijs, Den Haag

In het zweet uws aanschijns

Heleen Mees stelt dat hoe minder werk er is, hoe groter de stress zal zijn, maar dat is slechts voorwaardelijk waar (O&D, 28 juni (+)). Onze maatschappij houdt kansloze werkloze 55-plussers georiënteerd op werk, daarbij foutief vasthoudend aan het 19de-eeuwse idee dat een mensenleven vooral zin heeft als dit een werkend leven is. Maar de samenleving bestaat niet alleen uit werkenden.

Wanneer werkloosheid structureler wordt, verandert het zingevingsverband van de samenleving voorgoed mee. Laat de stressveroorzakende oriëntatie op werk los door de verouderde sollicitatieplicht af te schaffen (er is immers ook geen 'recht op werk' meer) en mensen zullen na een korte bezinningsperiode zingeving in zichzelf vinden.

Stephan Huijboom, Amsterdam

Familie en gijzelingen

Familie heeft vaak net zo geleden als de gegijzelden (Ten eerste, 26 juni). Uit familie-overlevering weet ik dat de spanning bij familie zelfs groter kan zijn. De Duitse bezetter gijzelde landelijke en lokale prominenten in Sint-Michielsgestel. Als represaille na een verzetsdaad werd een van hen geexecuteerd. Werd er een foto van je gemaakt, dan wist je hoe laat het was. Mijn grootvader, Hendrik Algra, hoofdredacteur van het Friesch Dagblad, was een van de gegijzelden. Daarover heb ik vaak gehoord van hem en van zijn zoon, mijn vader. Mijn grootvader vertelde dat hij daar de tijd van zijn leven had. De gegijzelden ondernamen allerlei activiteiten waarbij iedereen meetelde, ook iemand die voor (en na) de oorlog vooral provinciaal van betekenis was. De gegijzelden leefden van dag tot dag, maakten er het beste van. Wat konden ze anders?

De thuisblijvers, hoorde ik van mijn vader, zaten in voortdurende angst. Bij elk bericht over een verzetsdaad, onmiddellijk de reflex: volgt een executie? Die angst was voor hen groter dan voor de gegijzelden die dat nieuws niet konden volgen en afleiding vonden met lotgenoten.

Ameling Algra, Almere

Grote accountants

Het is lang geleden dat de bevindingen van een accountant boven elke twijfel verheven waren. Opnieuw blijkt dat grote accountantskantoren ernstig tekortschieten in hun controlerende taak (Grote accountants hebben 'joekel van een probleem', Ten eerste, 29 juni). Hun eerste reacties wijzen er bovendien op dat van hun zelfreinigend vermogen niet veel te verwachten valt.

Is het alleen maar slordigheid of gemakzucht? Of glijden sommige kantoren op het hellende vlak van controleur via adviseur naar opleuker? En mogen klanten behalve betalen ook bepalen? Dan is het nog maar een kleine stap naar een kantoor waar boven- en onderwereld elkaar op een genoeglijke wijze weten te vinden.

Wouter Lucassen, Den Haag

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden