Column

Ook van een fluitconcert kun je genieten

Een paar keer per jaar mag ik op een seizoenkaart van mijn buurman mee naar Ajax en zo zat ik afgelopen zondag in de Arena bij de wedstrijd tegen FC Utrecht. Hoewel er voor beide ploegen veel op het spel stond, was de stemming gemoedelijk. Spreekkoren over joden bleven achterwege en de tegenpartij werd dit keer niet verbeeld met een pop aan de galg.

Ajax speelt in de eredivisie met 2-2 gelijk tegen FC Utrecht. Davy Klaassen van Ajax schreeuwt het uit na de 2-2 van Arek Milik uit een strafschop.Beeld ANP

Jarenlang zijn voetbalwedstrijden evenementen geweest waar je je kind niet met goed fatsoen mee naartoe kon nemen, maar nu vond ik het jammer dat mijn zoon er niet bij was. Die moest die middag trouwens zelf voetballen in de C4 van zijn club.

Heimelijk was ik natuurlijk voor Utrecht, want het is al gauw een kwestie van beschaving om voor David te zijn en tegen Goliath. Dat gevoel wordt nog eens versterkt wanneer een heel stadion om je heen een andere voorkeur heeft. Als vijftigduizend mensen Goliath aanmoedigen en beginnen te fluiten zodra David iets onderneemt, wordt David op den duur steeds sympathieker. Ik probeerde me voor te stellen wat het is om onder zulke omstandigheden scheidsrechter te zijn.

Het is altijd fijn alom geprezen te worden, maar ergens moet een scheidsrechter toch ook het masochistische genoegen kennen een beslissing te nemen die 360 graden om hem heen massaal wordt afgekeurd. Ook van een fluitconcert kun je genieten, want er is geen beter bewijs dat jij, en jij alleen, de macht hebt.

Louis Davids zong eens over de scheidsrechter als 'een brok kifteling floot telkens op een fluitje', en inderdaad zit in 'kift' zo'n beetje alles wat op een arbiter van toepassing is. Het woordenboek geeft: afgunst, herrie, heisa, ijverzucht, jaloezie, kabaal, nijd, na-ijver, ongenoegen, onenigheid, ruzie en twist.

Genieten van afkeuring komt overal voor. Zo heb ik de indruk dat Gérard Depardieu enorm ingenomen is met de volkswoede die hij telkens tegen zichzelf weet te ontketenen. Ook Jan Böhmermann geniet ervan, Hans Teeuwen en op zijn manier natuurlijk ook Freek de Jonge.

Op een lager niveau kan zelfs de columnist genieten van een massaal fluitconcert, bijvoorbeeld als Twitter weer losbarst. Mijn dag is al goed wanneer een oliebol van de theologische faculteit in Nijmegen zich afvraagt wanneer ik eindelijk eens door de Volkskrant word ontslagen.

Een scheidsrechter kan geen lange vinger opsteken naar het publiek, maar je ziet wel onmiddellijk wanneer hij de moed heeft om de mening van het volk te trotseren. Uit allerlei kleine foutjes viel op te maken dat de scheidsrechter in de Arena onzeker was over zijn beslissingen, en het toekennen van de penalty kwam dan ook niet als een verrassing.

Ik had niet alleen te doen met de spelers van Utrecht, die een overwinning hadden verdiend, maar ook met de scheidsrechter zelf die aanvankelijk het hele stadion mee had - geweldig, die strafschop! - maar die eenmaal buiten het veld werd getrakteerd op een fluitconcert dat nog maanden gaat duren. Wie daar nog van geniet, moet wel erg sterk in zijn schoenen staan, temeer omdat de scheidsrechter - anders dan in het stadion - in de media geen enkele macht heeft. Daar is hij vooral een willig slachtoffer.

Daarnaast was het ook de week van de Marokkanenuitspraak van Johan Derksen. Als vader die bijna wekelijks langs de lijn zijn zoon staat aan te moedigen, moet ik zeggen dat ik wel begrijp waar Derksen het over heeft. Maar het probleem zit hem zeker niet in de Marokkaanse spelertjes. Het zit hem veel meer in de scheidsrechters en grensrechters van de thuisclubs. En in de coaches, die ontzettend staan te brullen.

Laat ik het voorzichtig formuleren: hoe tribaler de samenleving waaruit de scheids- en grensrechters afkomstig zijn, hoe groter de kans dat zij hun eigen club zullen bevoordelen. Van sommige ploegen kun je eenvoudig niet winnen, ook al ben je veel beter.

Laatst hoorde mijn zoon een grensrechter tevreden tegen 'zijn' spelers zeggen: 'Nou, heb ik jullie goed geholpen, of niet?' Inderdaad, twee zuivere doelpunten had hij afgevlagd wegens buitenspel.

Toch is het zeker niet allemaal allochtonentreurnis. Ook de witte blanke tokkie kan er wat van. Zo hoorde ik het verhaal van een vader die het veld in rende om de bal weg te schoppen, net voordat die over de doellijn zou rollen. Boos riep de man tegen de scheids dat hij had moeten fluiten voor buitenspel. In de verwarring die ontstond, wist niemand of een doelpunt moest worden toegekend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden