ook uit

*****..

Closing the Ring (Richard Attenborough). Begin jaren veertig raken drie Amerikaanse gevechtspiloten verliefd op de frisse Ethel-Anne, vlak voordat ze naar het bezette Europa vliegen. Als bejaarde weduwe begraaft Ethel-Anne de ene piloot, in de flashbacks naar WOII zoent ze met de ander. Van wie hield en houdt ze nu werkelijk? En wat is het verband met de trouwring die een joch anno 1991 opgraaft in het door de IRA geterroriseerde Belfast?

Deze met sentimentele muziek dichtgemetselde boeketroman is te saai en houterig om je voor die vragen te interesseren. Stephen Amell, Ethel-Anne’s liefje in de flashbacks, heeft de beweeglijkheid en uitstraling van een barbiepop, terwijl veteranen Shirley MacLaine en Christopher Plummer zich sloffend en schmierend door hun rol werken. Hun larmoyante huilscènes blijven na afloop nog het meest bij. Een afgang voor Attenborough, die ooit meesterwerken afleverde als Gandhi (1982) en Chaplin (1992) maar elk gevoel voor sfeer en acteursregie verloren heeft. Zijn vorige film Grey Owl dateert alweer uit 1999 en verscheen destijds direct op video, volgens Attenborough omdat er te weinig special effects, seks en geweld in zat. Closing the Ring – goed voor enkele explosies, een handjevol seks en een snufje geweld – had niet beter verdiend. In 3 zalen. KT

*****

The Happening (M. Night Shyamalan). De verwachtingen bij een nieuwe film van regisseur Shyamalan liggen altijd wat hooggespannen. Het zal met het enorme succes en de inventiviteit van zijn eerdere film The Sixth Sense (1999) te maken hebben. En ook met latere films als Signs en The Village, die weliswaar minder sterk waren, maar wel een duidelijke Shyamalan-signatuur kenden – met veel suggestie gefilmd en voorzien van onverwachte draai in het scenario.

The Happening begint op een ochtend in Central Park, New York. Schijnbaar uit het niets plegen mensen lukraak zelfmoord. De een steekt een haarspeld in haar nek, de ander springt van een gebouw of gaat liggen onder een grasmaaier. En die massaal opstekende neiging tot suïcide breidt zich snel uit over de oostkust van Amerika. Autoriteiten tasten in het duister. Een virus? Terroristische aanval?

Er is een hoop mis aan The Happening. Allereerst de huilerige, op de zenuwen werkende hoofdpersoon, de scheikundeleraar Elliot (Mark Wahlberg), die op de vlucht slaat met zijn vrouw Alma en onderweg ook nog wat poogt te werken aan zijn huwelijk. Wat ook niet helpt, is Shyamalans gebrek aan psychologisch inzicht in het handelen van zijn personages, wat onbedoeld grappige momenten oplevert. Maar het voornaamste probleem is dat The Happening al na de eerste minuten geen enkele progressie meer toont. Mensen gaan dood, en dat is het ook wel. Shyamalan brengt een en ander op gruwelijke, soms ronduit morbide wijze in beeld, maar dat kan niet verhullen dat hij een doodsaaie en potsierlijke film heeft afgeleverd. (In 78 zalen). BB

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden