OOK UIT FILM

Despicable Me 2 (Animatie) **

Regie Pierre Coffin en Chris Renaud. In 254 zalen

Kwaadaardigheid is geen vastomlijnd begrip. Dat is de aardigste boodschap in dit vervolg op de Amerikaanse animatiefilm Despicable Me (in de Nederlands nagesynchroniseerde versie uitgebracht als Verschrikkelijke Ikke). Was de vampier-achtige Gru (stem van Steve Carell) in deel één nog de aardsslechterik die de maan wilde stelen, hier heeft hij met drie geadopteerde meisjes zowaar een klein gezinnetje gesticht. Hij wordt zelfs gerekruteerd door de antiboevenbrigade met het verzoek een geheimzinnig serum, dat alles en iedereen kan transformeren tot kwaadaardige brulmonsters, te bemachtigen.


Gru voelt in eerste instantie weinig voor dit 'Mission Impossible-gedoe', maar raakt al gauw in de ban van het spionnenwereldje, waar hij onder meer een dikke besnorde Mexicaanse restauranteigenaar tegen het lijf loopt. Helaas delven nieuwe absurde vondsten (de Mexicaan is zo gek en stoer dat-ie ooit op de rug van een haai bepakt met dynamiet een vulkaan in dook) daarbij het onderspit tegen de overmatige aanwezigheid van een leger gele wezentjes, een soort dommige, buitenaardse werkbijen, die met hun gekke brabbeltaaltje het eerste deel nog opleukten, maar hier met hun herhalende grapjes, inclusief scheetgeweer, vooral voor verveling zorgen. Er wordt net iets te veel getapt uit het bekende vaatje, in dit brave Despicable Me 2. BJB


Catch .44 (Actie) **

Regie Aaron Harvey. In 8 zalen

Drie knappe, jonge vrouwen zitten in een louche restaurant en hebben een oeverloos gesprek over de waarde van doen alsof ('Je compromitteert jezelf om ermee in te stemmen dat je doet alsof. Ik kan het je uitleggen als dat te ingewikkeld is'), totdat ze van de bank springen en hun wapens trekken. Klinkt als het begin van een Quentin Tarantino-imitatie uit de jaren negentig, en dat probleem heeft Catch .44 voortdurend. Ook het nodeloos heen en weer hoppen in de verteltijd en een op zich grappige dialoog over het liedjesoeuvre van Bruce Willis (die zelf een zeer matige schurkenrol speelt, naast een ook al niet geweldige Forest Whitaker), maken van deze gelikt gefotografeerde actiethriller een volkomen overbodig derivaat. Alles draait om een mislukte overval zonder winnaars, mocht u toch geïnteresseerd zijn. KT


The Babymakers (Komedie) *

Regie Jay Chandrasekhar. In 8 zalen

Afrukgeld. Spermadiamant. Verward zaad. Je cobra laten stikken. Zomaar wat woorden en uitdrukkingen die je als toeschouwer van The Babymakers aan je vocabulaire kunt toevoegen. Maar waarom zou je? Om te bewijzen dat je deze haast wanhopig slechte sekskomedie hebt gezien? Om te kunnen onderzoeken of dergelijke frases in het echt wél leuk zijn? Terwijl dertiger Tommy er maar niet in slaagt een baby te verwekken bij zijn geliefde Audrey (terwijl hij ooit toch zo'n succesvol spermadonor was), lukt het regisseur Chandrasekhar (The Dukes of Hazzard) en zijn infantiele scenaristen wonderwel om van scrotumtijgerbalsemgein naar dubbelzinnige woordgrap ('Jesus is coming') alsmaar verder af te dalen in deze schier bodemloze beerput. Één ster voor het - in deze context - briljante zinnetje 'Ooit een dikke eenhoorn gezien?'. KT


The Sapphires (Drama) **

Regie Wayne Blair. In 21 zalen

Aan goede bedoelingen in The Sapphires geen gebrek. De film, gebaseerd op een toneelstuk uit 2004 dat zich losjes baseerde op een waargebeurd verhaal, opent met de schokkende tekst, die misschien wel veel te weinig bekendheid geniet: in Australië werden de Aboriginals officieel als onderdeel van de flora en fauna beschouwd, tot een referendum hen in 1967 eindelijk van meer rechten voorzag.


Een jaar later staat de wereld op een keerpunt: de tv toont louter beelden van de dood van Martin Luther King en de oorlog in Vietnam. Vier jonge Aboriginaldames proberen door te breken als zangeres, maar hun racistische omgeving werkt niet mee. Dankzij de bemoeienis van de muzikant Dave reizen de dames naar Vietnam, waar ze het moreel van de troepen omhoog moeten zingen. Daar ontaarden de goede bedoelingen in een veredelde soap: de zangclub proeft weliswaar een beetje van de oorlogsnarigheid, maar de film zet liever in op hun flirts met soldaten, terwijl helikopters stijlvol door maanlicht vliegen. Het engagement van The Sapphires is volstrekt tandeloos. BJB

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden