Ook tijdens schaatsreis 193 is het weer genieten op de tribune

Heel veel Nederlandse schaatsfans bleven thuis, maar zij die wel gingen, hebben tijdens de Spelen in Sotsji de tijd van hun leven. 'Wordt dit niet een beetje gênant, nu we zoveel medailles halen?'

SOTSJI - Ze is heerlijk ouderwets. Lies Benit schrijft als schaatsfan op de tribune nog altijd mee. Niet één tijd, maar twee. Ze noteert rondetijden en doorkomtijden op ouderwetse meeschrijflijsten. Zo heeft ze het van haar vader geleerd. En zo blijft het ook.


Voormalig postbeambte Lies Benit (59) doet in Sotsji de 193ste schaatsreis van haar leven. Ze is na zestien Nederlandse schaatsmedailles redelijk door het dolle heen. 'Waar houdt het op? Wordt dit niet een beetje gênant, nu we zoveel medailles halen?'


De Noord-Hollandse schaatsfan, vrijgezel en alleenwonend, is haar stem kwijt. Griep en te fanatiek meeleven hebben haar geveld. 'Maar de 10 kilometer, die ga ik niet missen. O nee.'


Ze behoort tot een uitstervend ras: schaatssupporters die alle grote wedstrijden op de wereld bezoeken. Haar lijst van wedstrijden beslaat A4'tjes.


Benit is lid van een vaste club van tien. 'We hangen altijd ballonnen op, zodat de mensen thuis weten waar we staan.' Ze bezoeken, in haar geval sinds 1973, de wereldbekers, de EK's, de WK's en - het hoogtepunt - de Olympische Winterspelen. Sotsji zijn haar zesde Spelen.


Ze is niet bij alle olympische afspraken geweest. Als haar vader ziek was, zoals in 1976, ging ze niet. Ze bleef ook thuis toen een reisbureau in 1994 niet de beloofde arrangementen voor Lillehammer kon leveren. En in 2002, toen de kaarten voor de Spelen in Salt Lake City belachelijk duur waren.


Helden

Bijzondere banden kunnen ook gesmeed worden op toernooien als de WK junioren. 'We waren er in 1996 bij, toen Bob de Jong in Calgary wereldkampioen bij de junioren werd. Bob praat nog altijd uitgebreid met ons. Met Jan Blokhuijsen heb ik ook een leuke band. We hebben hem in China jeugdwereldkampioen zien worden, in 2008.'


De mooiste herinneringen heeft ze aan wedstrijden waar ze haar helden na afloop of vooraf kan aanraken. 'In Salt Lake kunnen we in de entree van het schaatsstadion komen en met iemand als Shani Davis praten. Dat is een leuke knul, hij is zo heerlijk open. Hij is niet gewend aan belangstelling in Amerika. Daarom vindt hij die Nederlanders zo leuk.'


Niet alles is om over naar huis te schrijven. Heerenveen is streng, daar mag niks. Sven Kramer heeft altijd haast en weinig oog voor de supporters, vindt ze.


Nee, dan haar eerste held. Piet Kleine, olympisch kampioen op de 10 kilometer in 1976, is het geduld in eigen persoon. 'Piet werkte net als ik bij de posterijen. Daarom was hij mijn favoriet.'


Het reisbudget voor achttien dagen Zwarte Zee is zo'n 3.000 euro, inclusief kaarten voor alle twaalf afstanden in Sotsji.


'We hebben ze deels uit Duitsland en Zwitserland. In Nederland kon je niet kiezen uit A- of B-kaarten. Het prijsverschil is stevig. In die andere landen kun je wel aan die B-klasse komen. Dan zit je in de bocht en wat hoger. Maar dat vinden wij prima, gezien het overzicht en het uitzicht.


Als ze het scorebord maar goed kunnen lezen. Benit: 'In Turijn was dat waardeloos. Gelukkig heeft iemand in ons groepje goede ogen. Hij las ons de tijden voor. Een schaatswedstrijd zonder tijden, dat is helemaal niks. Ik ben daarom ook niet zo van het sprinten. Geef mij maar de lange afstanden. Dan kun je meeschrijven, de ontwikkeling van een race inschatten. Dat vind ik nou leuk.'


Het is een uitstervende bezigheid, het volgen van schaatsers over de hele wereld. De groep van Lies Benit vergrijst.


Fanclubs bestaan al niet meer. 'Vroeger had iedere schaatser zijn eigen fanclub. Toen moesten we na het seizoen naar al die feestavonden. In april is er een reünie van de fanclub van Gerard Kemkers uit Eelde, dat was de grootste destijds.'


Nu zijn er sponsors die de schaatsers financieel en organisatorisch onder hun hoede nemen. 'De schaatsers zijn profs geworden. Ik ben van de tijd dat ze nog amateurs waren en je ze 's avonds kon tegenkomen in de kroeg. Zelf was ik toen ook nog een stuk jonger. We zaten van 9 tot 9 op de ijsbaan en zagen elke training. Dat doen we nu niet meer. We hangen in de ochtenduren de toerist uit, gaan naar monumenten kijken.'


Sponsorgasten

De commercialisering is ook zichtbaar op de schaatstribunes. Met name tijdens de Spelen zijn er veel sponsorgasten. 'Je hoort overal: van welke company ben jij? Ze zijn totaal niet geïnteresseerd, gaan liever shoppen of skiën. Dan zit zo'n directeur met plaatsvervangende schaamte op de tribune.


'Vaak komen die sponsorgasten pas later binnen, als het allang begonnen is. Dan wachten ze niet tot de rit voorbij is, maar ze lopen gewoon door het beeld. Ik ben blij dat ze in Sotsji in een apart vak zitten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden